سه‌شنبه 17 دی چهل و ششمین سالگرد درگذشت جهان پهلوان غلامرضا تختی است. خیلی‌ها به او لقب پوریای ولی زمانه یا رستم دستان شاهنامه را دادند اما شاید بتوان گفت او نه رستم بود و نه پوریای ولی. او غلامرضا تختی بود كه مي گفت هیچ چیز نمی‌تواند مرا خوشحال کند؛ پول، مدال طلا، عشق و حتی عشق... نسبت به این مردمی که به فرودگاه آمده‌اند، احساس شرمندگی می‌کنم. راستی چقدر محبت بدهکارم!؟ من چرا باید کشتی بگیرم؟ چرا باید همراه تیم مسافرت کنم، تا سبب این همه مراجعت باشم؟ اگر پاسخ به این پرسش را می‌دانستم، من هم می‌توانستم ادعا کنم چون دیگران هستم... وقتی کسی نداند چه عاملی سبب خوشحالی‌اش خواهد شد، بی‌تردید نخواهد توانست بگوید چرا کشتی می‌گیرد و چرا همراه تیم مسافرت می‌کند. این بود آخرین گفتار جهان پهلوان غلامرضا تختی در هنگام عزیمت به آخرین سفر خود، در میان خیل عظیم مردمی که برای بدرقه او و همراهانش آمده بودند. من به مردم تعظیم می‌کنم!
المپیک 1964 توکیو آخرین المپیکی بود که تختی در آن شرکت کرد و با وجود شرایط بسیار نامساعد روحی و بدنی که برایش ایجاد کرده بودند سه کشتی اولش را با پیروزی پشت سر گذاشت. تختی باید در دو جبهه می‌جنگید، در خارج از تشک با حسودان، بدطینتان و ناجوانمردانی که آرزوی شکست او را در دل می‌پروراندند و نیز در روی تشک با حریفان تراز اول جهانی‌اش. بعد از پیروزی بر کشتی‌گیر ژاپنی که سومین حریفش بود عطاءالله بهمنش سراغ تختی رفت تا با او مصاحبه کند. او می‌گوید: کاوانای ژاپنی حریف سوم جهان پهلوان بود که به راحتی ضربه شد. همین که تختی نفس‌زنان از تشک پایین آمد و ما را مست شادی کرد و معاندین را ناراحت، میکروفن ضبط صوت را جلوی او گرفتم و گفتم: نظر شما را برای فردا می‌خواستم سوال کنم!... او نفس را در سینه برآمده و ریه‌های بزرگ خود فروبرد و با شتاب گفت: فردا حریفان بزرگی پیش‌رو دارم، ترک و روس و بلغار باقی مانده‌اند. چه می‌شود گفت؟ گفتم: این درست ولی می‌دانید که در تهران مردم در انتظارند و مشتاق هستند صدای شما را بشنوند. یک کلمه و یک جمله کافی است، آنها از شما پیروزی نمی‌خواهند پیام شما را می‌خواهند. پیام مرد همیشه قهرمان زندگی مردم را می‌خواهند. تختی گفت: من به مردم تعظیم می‌کنم! بعدها عطاءالله بهمنش در این باره نوشت: خواستم شما را با خودم هماهنگ کنم تا بفهمید که تختی در شرایط خسته بودن، تشتت فکر داشتن، را از یاد نمی‌برد. خمیرمایه‌ای مخصوص می‌خواهد، استخوان‌بندی اندیشه لازم دارد. طراحی خالصانه او از محیطی که در آن نشو و نما کرده بود و درسی که از وقایع و حوادث دور و بر خود گرفته بود او را در قالبی قرار داده بود که دیگران قادر نبودند چنان پوسته‌ای را بشکافند و به ژرفای آن داخل شوند.
اعتقادات مذهبی
غلامرضا تختی در خانواده‌ای مذهبی دیده به جهان گشود و همواره در طول زندگیش به ارزش‌های اسلامی پایبند ماند و تا لحظه مرگش از اعتقاداتش دست نکشید. علی دلالباشی که از خدمتگزاران سالن‌های کشتی بود در این باره گفت: او به محض اینکه تمرین تمام می‌شد نماز را شروع می‌کرد و ما هم با او به نماز می‌ایستادیم که البته در آن روزگار با نگاه مخصوص دیگران مواجه بودیم. ولی تختی توجهی به این مسائل نداشت. ظهر پس از تمرین با او به مسجد هدایت می‌رفتیم و نماز می‌خواندیم و پای صحبت آیت‌الله طالقانی می‌نشستیم.
آن روز که تختی در ابن‌بابویه آرام گرفت
... آن روز خورشید خندید. آسمان اشک شوق ریخت. زمین به خود بالید. لاله سربرآورد. شقایق شکفت. آن روز پهلوان نه بر توسن افتخار و مردانگی که بر ابرها سوار شد. دنیای قهرمانی را دور زد. از مرز پهلوانی گذشت و بزرگواری و جوانمردی را تفسیر کرد. پهلوانی که مدال طلای جهان و المپیک را نخواست تا جوانمردی را معنا کند. آن روز ستاره‌ها به پیشواز پهلوان آمدند. آن روز پهلوان از آسمان معرفت ستاره‌های مهر و محبت و عاطفه چید. آن روز پهلوان عشق را به این ستاره پیوند زد و آن را به مردمی که دوستشان می‌داشت هدیه کرد.آن روز پهلوان گریست. اشک پهلوان موج شد و پیش آمد. دامنه آن موج به ناصر خسرو، پاچنار و سبزه‌میدان محدود نشد. همه جا را درنوردید. صخره‌های سنگدلی و بی‌تفاوتی را خرد کرد و در یک نقطه متمرکز شد «بویین‌زهرا». بویین زهرا در آن زمستان سرد، سبز شد و آن روز آن تابلوی سبز بر شناسنامه پهلوان مهر سبز جاودانگی زد. آن روز خورشید خاموش ماند. آن روز آسمان اشک حسرت ریخت. زمین لرزید. لاله لب فروبست و شقایق فسرد.آن روز خورشید به تماشای آخرین تابوت مردانگی نشست و از خجالت سربلند نکرد. آن روز آسمان مرگ مردترین مرد ورزش را به چشم دید و گریست. آن روز تختی نه بر دوش هزاران مشتاق سینه سوخته که بر بال ملائک به ابدیت پرواز کرد و در ابن‌بابویه آرام گرفت.