قسمت هفتم ... و نه که گمان کنید معضل اهل قلم فقط ختم می‌شود به این ناروایی‌های پنهان و آشکار و سیاست‌های غلط بعضی از منصوبان فرهنگی و ابواب‌جمعی‌هاشان، که مثلا اهل قلم وقت نیاز ندانند باید به کجا و چه مرجعی مراجعه کنند تا وامی دریافت کنند، که اگر احیانا پاره‌ای از آنان به وقت ضرورت و ناچاری درصدد برآیند از سد حیای مالوف بگذرند و چند خطی بنگارند به فلان مسؤول صاحبنام و شرح گرفتاری‌شان را بیان کنند و رنج گذر از هفت خان رستم را هم تحمل کنند، تازه می‌بینند مسؤولان مادون‌‌تر به جای همراهی، چوب لای چرخ‌شان گذاشته‌اند! بیان استنادات جهت شفاف‌سازی این دست از نامهربانی‌ها از شمار انگشتان دو دست هم بیشتر است ولی از آنجا که ما در این متن قصد پرده‌دری نداریم بلکه مرادمان این است که به شرحی کلی از معضلات دست و پا گیر در جامعه ادبی اشاره کنیم تا بلکه مسؤولان امر با وقوف کامل به چند و چون مشکلات در رفع آنان بکوشند، از بیان نمونه‌های شبهه‌برانگیز خودداری می‌کنیم. واقع این است که نوشتن از قضایای پنهان و آشکار این معضلات، مثنوی هفتاد من کاغذ است و با اینکه ما هنوز بیش از هفت بخش‌اش را هم قلمی نکرده‌ایم، شاهد ابرو ترش کردن‌های بسیار هستیم. ولی چه باک از این ناروایی‌ها که به‌نظر این قلم یکی از معضلات ریشه‌دار جامعه ادبی ما بدانجا بر‌می‌گردد که هیچگاه نخواسته‌ایم شفاف، روشن و بی‌هراس از خشم احتمالی آدم‌های کوچک دست به روشنگری بزنیم و آسیب‌های احتمالی را تاب بیاوریم. از این رو همواره بر اساس ضرب‌المثل «سری را که درد نمی‌کند نباید دستمال بست» کوشیده‌ایم فقط به نق و نوق و ناله‌های دم دستی بسنده کنیم و بخواهیم چگونگی را به دیگری واگذار کنیم و از این رو بسیار اکراه داشته‌ایم طلایه‌دار میدانی چنین پرآشوب شویم. در نتیجه به دلیل این دست از تساهلات و احتیاطات و مصلحت‌جویی‌ها و به من چه و به تو چه‌هاست که ما هنوز که هنوز است در چرخه‌ای چنین ناصواب گرفتاریم و مدام اشتباهات گذشته را تکرار می‌کنیم! بدیهی است تا زمانی که اهل قلم بر طبلی چنین توخالی می‌کوبند و فکر می‌کنند آن دیگری باید بیاید و حق مطلب را بگوید، همین آش است و همین کاسه! روزی یکی از مسؤولان صاحبنام، که به‌نظر صاحب این قلم، آدم منصف و ساق و سالمی است و از نظر روحی مثل بسیاری دیگر خش و خوشی ندارد (گرچه متاسفانه مانند خیلی از ما مردمان شرقی گاه بدون بررسی لازم، به دلایلی نافهم، تحت تاثیر موج‌های منفی همیشه متشعشع جامعه ادبی قرار می‌گیرد و قضاوت‌های شتابزده‌ای هم می‌کند)، در گذر با صاحب این قلم مشتاقانه از ماشین پیاده شد و ضمن حال و احوال گفت: چندی قبل یکی آمده بود و می‌گفت فردی در مصاحبه‌ای کلی گله کرده بود از اوضاع سازمان‌مان و من قبل از اینکه او نام آن فرد را ببرد گفتم او را می‌شناسم و نام شما را بردم! شما آن حرف‌ها را زده بودید، مگر نه؟ آخر کسی جز شما از ما انتقاد نمی‌کند!... و دیدم عجب اوضاع نابسامانی که اگر توبخواهی گاه و بی‌گاه، آن هم وقت‌هایی که دیگر کارد به استخوانت رسیده در مقابل بسیاری از اتفاقات نامیمون ادبی واکنش نشان بدهی، بزودی می‌شوی زبانزد این و آن مسؤول! چرا که اینها فکر می‌کنند باید مثل خیلی‌های دیگر فقط نان را به نرخ روز خورد و فقط بهشان به‌به و چه‌چه گفت! و دیدم این ذهنیت باطل را کسانی ایجاد کرده‌اند که فقط به‌وقت مصلحت حاضرند همه کاری کنند و هیچ باک هم نداشته باشند که وزانت اهل قلم بالاتر از این است که کسی بخواهد روح قلمش را در چرک‌ناکی‌های عفن موقعیت‌های گذرا چنین خوار و خفیف و ملوث کند و یادم افتاد که چه نیک گفته‌اند: «وقتی تبر به جنگل رفت، درختان گفتند حیف که دسته‌اش از خودمان است!» ن‌و‌القلم
قسمت هفتم ... و نه که گمان کنید معضل اهل قلم فقط ختم می‌شود به این ناروایی‌های پنهان و آشکار و سیاست‌های غلط بعضی از منصوبان فرهنگی و ابواب‌جمعی‌هاشان، که مثلا اهل قلم وقت نیاز ندانند باید به کجا و چه مرجعی مراجعه کنند تا وامی دریافت کنند، که اگر احیانا پاره‌ای از آنان به وقت ضرورت و ناچاری درصدد برآیند از سد حیای مالوف بگذرند و چند خطی بنگارند به فلان مسؤول صاحبنام و شرح گرفتاری‌شان را بیان کنند و رنج گذر از هفت خان رستم را هم تحمل کنند، تازه می‌بینند مسؤولان مادون‌‌تر به جای همراهی، چوب لای چرخ‌شان گذاشته‌اند! بیان استنادات جهت شفاف‌سازی این دست از نامهربانی‌ها از شمار انگشتان دو دست هم بیشتر است ولی از آنجا که ما در این متن قصد پرده‌دری نداریم بلکه مرادمان این است که به شرحی کلی از معضلات دست و پا گیر در جامعه ادبی اشاره کنیم تا بلکه مسؤولان امر با وقوف کامل به چند و چون مشکلات در رفع آنان بکوشند، از بیان نمونه‌های شبهه‌برانگیز خودداری می‌کنیم. واقع این است که نوشتن از قضایای پنهان و آشکار این معضلات، مثنوی هفتاد من کاغذ است و با اینکه ما هنوز بیش از هفت بخش‌اش را هم قلمی نکرده‌ایم، شاهد ابرو ترش کردن‌های بسیار هستیم. ولی چه باک از این ناروایی‌ها که به‌نظر این قلم یکی از معضلات ریشه‌دار جامعه ادبی ما بدانجا بر‌می‌گردد که هیچگاه نخواسته‌ایم شفاف، روشن و بی‌هراس از خشم احتمالی آدم‌های کوچک دست به روشنگری بزنیم و آسیب‌های احتمالی را تاب بیاوریم. از این رو همواره بر اساس ضرب‌المثل «سری را که درد نمی‌کند نباید دستمال بست» کوشیده‌ایم فقط به نق و نوق و ناله‌های دم دستی بسنده کنیم و بخواهیم چگونگی را به دیگری واگذار کنیم و از این رو بسیار اکراه داشته‌ایم طلایه‌دار میدانی چنین پرآشوب شویم. در نتیجه به دلیل این دست از تساهلات و احتیاطات و مصلحت‌جویی‌ها و به من چه و به تو چه‌هاست که ما هنوز که هنوز است در چرخه‌ای چنین ناصواب گرفتاریم و مدام اشتباهات گذشته را تکرار می‌کنیم! بدیهی است تا زمانی که اهل قلم بر طبلی چنین توخالی می‌کوبند و فکر می‌کنند آن دیگری باید بیاید و حق مطلب را بگوید، همین آش است و همین کاسه! روزی یکی از مسؤولان صاحبنام، که به‌نظر صاحب این قلم، آدم منصف و ساق و سالمی است و از نظر روحی مثل بسیاری دیگر خش و خوشی ندارد (گرچه متاسفانه مانند خیلی از ما مردمان شرقی گاه بدون بررسی لازم، به دلایلی نافهم، تحت تاثیر موج‌های منفی همیشه متشعشع جامعه ادبی قرار می‌گیرد و قضاوت‌های شتابزده‌ای هم می‌کند)، در گذر با صاحب این قلم مشتاقانه از ماشین پیاده شد و ضمن حال و احوال گفت: چندی قبل یکی آمده بود و می‌گفت فردی در مصاحبه‌ای کلی گله کرده بود از اوضاع سازمان‌مان و من قبل از اینکه او نام آن فرد را ببرد گفتم او را می‌شناسم و نام شما را بردم! شما آن حرف‌ها را زده بودید، مگر نه؟ آخر کسی جز شما از ما انتقاد نمی‌کند!... و دیدم عجب اوضاع نابسامانی که اگر توبخواهی گاه و بی‌گاه، آن هم وقت‌هایی که دیگر کارد به استخوانت رسیده در مقابل بسیاری از اتفاقات نامیمون ادبی واکنش نشان بدهی، بزودی می‌شوی زبانزد این و آن مسؤول! چرا که اینها فکر می‌کنند باید مثل خیلی‌های دیگر فقط نان را به نرخ روز خورد و فقط بهشان به‌به و چه‌چه گفت! و دیدم این ذهنیت باطل را کسانی ایجاد کرده‌اند که فقط به‌وقت مصلحت حاضرند همه کاری کنند و هیچ باک هم نداشته باشند که وزانت اهل قلم بالاتر از این است که کسی بخواهد روح قلمش را در چرک‌ناکی‌های عفن موقعیت‌های گذرا چنین خوار و خفیف و ملوث کند و یادم افتاد که چه نیک گفته‌اند: «وقتی تبر به جنگل رفت، درختان گفتند حیف که دسته‌اش از خودمان است!» ارسال نظر
پربیننده