مرگ «مظفرالدين شاه قاجار» و جانشيني «محمدعلي ميرزا» (1285ش) مظفرالدين شاه، پنجمين پادشاه سلسله قاجاريه بود كه پس از چهل سال وليعهدي در 44 سالگي به سلطنت رسيد. دوران حكومت او برابر با آغاز قيام مشروطه به رهبري روحانيت در اثر ظلم و فساد دربار و فقر و فساد در جامعه بود كه در نهايت به پيروزي اين نهضت منجر شد و شاه قاجار، فرمان مشروطيت را صادر كرد. از آن پس مقدمات تشكيل مجلس شوراي ملي و تدوين قانون اساسي انجام گرفت. ولي اجل به شاه مهلت نداد و وي ده روز پس از امضاي قانون اساسي مشروطه، در 18 دي 1285 ش برابر با 24 ذيقعده 1324ق در 54 سالگي درگذشت. در دوران مظفرالدين شاه كشور بيش از پيش مقروض خارجيان شد و حقوق مردم بيشتر از قبل پايمال شد. وي در دوران پادشاهي خود، امتيازات زيادي به بيگانگان اعطا كرد و در مقابل مبلغ ناچيزي، منابع زيرزميني ايران را براي مدت 60 سال به فرانسويان داد. پس از مظفرالدين شاه، فرزند بزرگش، محمدعلي ميرزا كه نواده دختري اميركبير بود به پادشاهي رسيد و دوران تازهاي از استبداد و ديكتاتوري آغاز گشت.
رحلت آيتالله «سيدمحمد طباطبايي» از رهبران مذهبي نهضت مشروطه (1299ش)
آيتالله سيدمحمدبن صادق طباطبايي در سال 1220ش (1258 ق) در كربلا به دنيا آمد. تحصيلات مقدماتي و مبادي علوم را نزد پدر فراخواند و سپس در تهران از محضر فيلسوف بزرگ زمان، ميرزا ابوالحسن جلوه استفاده كرد. از آن پس راهي عتبات شد تابه مقام اجتهاد نائل آمد و جزو خواص ياران ميرزاي شيرازي شده، در امور سياسي طرف مشورت او قرار گرفت. سيد محمد پس از واقعه تحريم تنباكو از طرف ميرزاي شيرازي به تهران رفت و به ارشاد و هدايت مردم مشغول شد. پس از چندي، وي دعوت آيتالله عبدالله بهبهاني را براي مبارزه با دولت پذيرفت و در اعتراض به اعمال دولت، به همراه مردم در حرم حضرت عبدالعظيم(ع) تحصن كرد. فعاليت آيتالله طباطبايي به مرور وسعت يافت تا جايي كه به يكي از رهبران اصلي مشروطيت در ايران تبديل شد. با روي كار آمدن محمدعلي شاه و به توپ بستن مجلس، مدتي به مشهد رفت و پس از فتح تهران به تهران مراجعت كرد. سيد محمد طباطبايي با ورود نيروهاي روس و انگليس به ايران در جريان جنگ جهاني اول به تركيه رفت و پس از شش ماه به ايران بازگشت. از آن پس در امور سياسي دخالت نكرد تا اينكه در 18 دي ماه 1299 ش برابر با 28 ربيع‌الثاني 1339 ق در 79 سالگي وفات يافت و در حرم حضرت عبدالعظيم(ع) به خاك سپرده شد.
تولد مولانا جلال‌الدين محمد رومي معروف به مولوي (604 ق)
جلال‌الدين محمدبن بهاءالدين محمد در بلخ به دنيا آمد. مقارن حمله مغولان به آسياي صغير واقع در تركيه امروزي رفت و در قونيه ساكن شد. وي در نزد پدر دانشمند خود تلمذ کرد و چندي نيز در شام كسب دانش كرد. در بازگشت به قونيه به تعليم علوم ديني اشتغال يافت تا با شمس الدين محمدبن علي تبريزي در قونيه ملاقات كرد واز نَفَس گرم او چنان به تاب و تب افتاد كه ديگر تا دم واپسين، سردي نيافت. از اين دوره كه سي سال از پايان حيات مولوي را دربرميگرفت، آثار بينظير ملاي روم باقيمانده است. مثنوي عظيم معنوي در 26هزار بيت، ديوان غزليات شمس، رباعيات معروف او و مجالس سبعه و فيه ما فيه از جمله آثار اوست.
درگذشت «گاليلو گاليله» منجم و رياضيدان شهير ايتاليايي (1642م)
گاليلو گاليله رياضيدان و فيزيكدان ايتاليايى در 18 فوريه سال 1564م در شهر پيزا در ايتاليا به دنيا آمد و در فلورانس به تحصيل پرداخت. وي علوم پزشكي و رياضيات را آموخت و سپس در نجوم مشغول شد و در اين علم شهرت يافت. يكي از اولين دوربينها را او اختراع و به وسيله آن معلوم کرد كه كره ماه داراي كوههاي متعدد است. او همچنين عنوان كرد كه كهكشان از ستارگان بيشماري تشكيل شده است. گاليله در سال 1601م همه عقايد نجومي خود را در كتابي تحت عنوان پيك آسمان منتشر ساخت كه تحسين دانشمندان را برانگيخت. وي در اين كتاب اثبات کرد برخلاف نظريه غالب كه زمين را مركز عالم ميداند و همه اجرام آسماني به دور زمين ميچرخند، عنوان كرد زمين به همراه ديگر كرات به دور خورشيد ميگردند. انتشار اين عقايد، خشم كليساي قرون‌وسطايى ايتاليا را برانگيخت. كليسا عقايد او در باب حركت زمين به گرد خورشيد را كفر شمرد و مجبورش كرد تا به زانو درآيد و از آن عقيده استغفار كند. گاليله سرانجام در 8 ژانويه 1642م در 78 سالگي درگذشت.