گروه بين‌الملل: دیروز نهم ربیع‌الاول سرانجام قصاب صبرا و شتیلا مُرد و احتمالا این روز موعد، جشنی ملی در فلسطین و لبنان خواهد بود. هشت سال بود حتی مرگ از به حضور پذیرفتن جنایتکاری به نام آریل شارون شرم می‌کرد: از 5 ژانویه 2006 که نخست‌وزیر وقت رژیم تل‌آویو با حمله مغزی به کما رفته بود تا دیروز 11 ژانویه 2014 که «رادیو ارتش اسرائیل» به نقل از خانواده‌‌اش خبر داد او در 85 سالگی تمام کرده است و ساعت 8 شب شنبه در کنفرانسی خبری در بیمارستان شبا در تل‌حاشومر خبر مرگش را آوردند. «باراک اوباما» نيز با صدور بیانیه‌ای مرگ نخست‌وزیر اسبق رژیم‌صهیونیستی را تسلیت گفته و وی را فردی توصیف کرده که وقف اسرائیل شد. آریل ساموئل مردخای شاینرمن موسوم به آریک یا آریل شارون به دشمنانش می‌گفت «من را هر چه می‌خواهید صدا بزنید:جنایتکار یا هیولا!» میان اسرائیلی‌ها اما به «بلدوزر» و «گرگ گرسنه» مشهور بود. هر چند بهترین توصیف از او با تعابیر آخرالزمانی گره خورده است «وحشی اورشلیم»! همان موجود خبیثی که در مکاشفات مسیحی و یهودی به آن اشاره شده و مرگش به منزله ظهور منجی است. آل‌صهیون، شارون شریر را چون قهرمانی جنگی می‌پرستیدند و برخی تفاسیر تلمودی او را همان قهرمان بنی اسرائیلی باور داشتند که پیش‌بینی شده با رفتنش پایه‌های حکومت یهود فرومی‌ریزد. باورهای خرافی پیرامون پیوند خوردن بود و نبود او و اسرائیل را چنان در میان صهیونیست‌ها تنیده بودند که چند ماه پیش از مرگش تندروهای دست راستی اسرائیل خبر دادند گارد نخست‌وزیری لایه‌های حفاظتی 10 گانه را گرد او کشیده‌اند که طبق سنت کابالایی به زبان آرامی «پولسا دنورا» یا تازیانه آتش نامیده می‌شد. سازمان‌های امنیتی اسرائیل تضمین داده بودند درصد احتمال مرگ این فرعون صفر است و کابالایی‌های به همین مناسبت جشنی برپا کردند. شش ماه بعد اما موعد عذاب دنیوی شارون رسید و او 8 سال در جهنمی زمینی از درد و مرگ مالامال شد و حالا نعشش را می‌برند به زادگاهش در جنوب سرزمین‌های اشغالی. طنز زمانه اینکه او پیش از نخست‌وزیری‌‌اش در سال 2001، قول داده بود كار فلسطینیان را در ۱۰۰ روز تمام كند اما پس از رسیدن به نخست‌وزیری مجبور شد نیروهای ارتش را از جنوب لبنان و غزه بیرون بکشد. سکته‌های سال‌های 2005 و2006 و به کما رفتن این ننگ بشریت را به دنبال داشت. او در این سال‌ها در برزخی حقیقی بود. نه زندگی می‌کرد و نه می‌مرد، تا به نوعی عذاب قبل از مرگ را تا پیش از عذاب جهنمی حقیقی پس از مرگش تجربه کرده باشد. بدنش در این 8 سال مثل مجسمه‌ای بی‌حرکت توسط دستگاه تنفس مصنوعی در شرایط زندگی نباتی پس از مرگ مغزی نگهداری می‌شد و دولت اسرائیل هزینه‌های سنگینی را برای زنده نگه‌داشتن اسطوره قساوتش انجام داد.
دیروز پس از اعلام خبر مرگ شارون، مردم در گوشه و کنار خاورمیانه به جشن نشستند اما جشن فلسطینیان ساکن اردوگاه عین‌الحلوه واقع در منطقه صیدا، همراه با پایکوبی و با شلیک تیرهوایی چیز دیگری بود. این عید ستم‌کشیدگان فلسطینی بود.
حماس نیز با ابراز خرسندی از مرگ آریل شارون وی را «جنایتکار» توصیف و اعلام کرد، دعا می‌کند وی به جهنم برود. صلاح البردویل از سخنگویان جنبش حماس با صدور بیانیه‌ای گفت: «شارون جنایتکار و یکی از کسانی است که مرتکب فجایعی علیه مردم فلسطین شد، مرد.» وی افزود: «ما دعا می‌کنیم شارون و همه رهبران صهیونیست که علیه مردم ما مرتکب قتل عام شده‌اند به جهنم بروند.» بردویل همچنین گفت: «وقتی مردم فلسطین شارون را به یاد می‌آورند، تنها چیزی که به ذهنشان می‌آید درد، خون، شکنجه، آوارگی و جنایت است. ما هرگز برای مرگ او احساس تاسف نخواهیم کرد». حتی جانیان بالفطره نیز دوران کودکی معصومانه‌ای داشته‌اند. اما در تاریخ معاصر سیاسی جهان با 2 کودک قاتل مواجهیم. دومی صدام حسین تکریتی، رئیس حزب بعث عراق بود که جنایت را در نوجوانی آغاز کرد و مسؤول مرگ چند صد هزار ایرانی، کرد، عراقی و کویتی شناخته می‌شود ودر سال 2004 با تسلیم کشور به اربابان سابق آمریکایی‌‌اش به شکلی تحقیرآمیز به دار مجازات آویخته شد. اولی اما موجودی به مراتب وحشی‌تر بود که خوی آدمکشی‌‌اش حتی هم‌دسته‌ای‌های او در جوخه‌های مرگ اسرائیل را هم به نفرت واداشته بود: آریل شارون.
شارون در سال 1928 در یک خانواده یهودی لیتوانیایی‌تبار به‌دنیا آمد. از همان سنین نوجوانی روحیه قساوت و جنایت به خوبی در شارون به چشم آمد. آریک از 13 سالگی به گروهی موسوم به هاگانا پیوست که کم‌کم به ارتش رسمی دولت در حال تشکیل یهود بدل می‌شد. وظیفه این گروه از سال 1920 تا 1948 در منطقه تحت تسلط انگلستان، بیرون‌کردن فلسطینیان از خانه‌ها و زمین‌های‌شان با هدف تصرف مناطق فلسطینی‌نشین بود. شارون در این گروه و از همان سنین 13،14 سالگی با آدمکشی آشنا شد. در روند غصب زمین‌های فلسطینیان، شارون فلسطینی‌هایی را که مقاومت می‌کردند به قتل می‌رساند. کشتن برای او تبدیل به یک بخش از شخصیت در حال شکل گرفتنش شده بود.
او در 19 سالگی ادعا کرد نسل اعراب را ریشه‌کن می‌کند. پس غیر طبیعی نبود که یک سال بعد در فاجعه دیریاسین جزو نیروهای هاگانا قرار گرفته باشد که به زنان بی‌دفاع فلسطینی تجاوز کردند و شکمشان را دریدند. شارون از همانجا مرید مناخیم‌بگین، قصاب دیریاسین شد و بقیه راه جنایت و سیاست را در کنار او پیمود. بعد نوبت کارآموزی زیر نظر موشه دایان افسر عالی IDF بود که به حادثه شرم‌آور روستای اردنی القبیه در جریان جنگ در آن سوی کرانه باختری و منفجر‌کردن 41 خانه به همراه ساکنان و قتل‌عام 70 فلسطینی در خواب– عمدتا زن و کودک –منجر شد. جالب اینکه شارون و سربازان تحت امرش پس از این کشتار تا صبح باده‌گساری کردند و رقصیدند.
فاجعه القبیه چنان تصویر بیرونی رژیم نوپای صهیونیستی را خدشه‌دار کرد که وزیر خارجه وقت، موشه شرت اعلام کرد این لکه ننگ هیچگاه از تاریخ اسرائیل پاک نخواهد شد. غافل از اینکه همان گروهی که این جنایت را آفریدند در تل‌آویو به قدرت می‌رسند و فجایعی به مراتب بزرگ‌تر را در جنوب لبنان، غزه و قانا مرتکب می‌شوند.
اسحاق پونداک، یک ژنرال صد ساله بازنشسته ارتش اسرائیل اخیرا خوی توحش شارون، فرمانده خود در هنگ پنجاه و سوم را چنین توصیف کرده است: «ما برای خدمت به کشورمان می‌جنگیدیم اما او عاشق کشتن بود و پس از هر قتل‌عامی حالت سرمستی به او دست می‌داد. او یک فرمانده بیش از حد ظالم بود و یک بار در جریان یکی از جلسات گفت اگر هر کدامتان بروید و یکی از سربازان دشمن را بکشید، شامپاین مهمان‌تان می‌کنم ولی اگر یکی را مجروح بیاورید فقط سودا (آب گازدار) می‌نوشیم. پس ازآن شد که به او گفتم تو فرمانده من نیستی و دیگر به جلسات تو نمی‌آیم».
اما شنیع‌ترین جنایت او قتل‌عام اردوگاه آوارگان فلسطینی «صبرا و شتیلا» در جنوب بیروت بود. در سپتامبر 1982نیروهای رژیم صهیونیستی IDF اردوگاه آورگان فلسطینی صبرا وشتیلا را که بیش از 20 هزار فلسطینی و لبنانی در آن سکونت داشتند، برای تسویه حساب کور فالانژها به محاصره خود درآورند و با ورود آنها به اردوگاه، قتل عام آغاز شد.
تسنیم گزارش می‌دهد که یکی از تکان‌دهنده‌ترین مشاهدات از قصاوت قلب این ژنرال اسرائیلی مربوط به یک مستندساز یهودی هلندی است که در جریان حمله خونبار سال 1982صهیونیست‌ها به جنوب لبنان از این تجاوزات فیلمبرداری می‌کرد. جورج اسلایتزر آنجا در نزدیکی در ورودی اردوگاه که نظامیان اسرائیلی آن را سد کرده بودند تا کسی جان سالم به در نبرد، کنار آریل شارون، وزیر جنگ دولت مناخیم بگین ایستاده بود. او بعدها صحنه دهشتناکی را که شاهدش بود با خبرنگار روزنامه فولکس کرانت هلند درمیان گذاشت که چگونه شارون کلت کمری‌‌اش را بیرون کشید و 2 کودک فلسطینی در حال فرار را از فاصله نزدیک هدف قرار داد وکشت. بعدها حتی اتهام دست پایین سکوت در برابر آن فجایع نیز برای مجبور‌کردن شارون به استعفا کافی بود. هر چند که او با قلدری در صحنه سیاسی حکومت ترور تل‌آویو باقی ماند و حتی در ترور رقیب سیاسی‌‌اش اسحاق رابین دست داشت. پس از چندین دوره مشاورت نظامی و وزارت‌های مختلف، سرانجام در سال 2001 از حزب لیکود به نخست‌وزیری رسید و کابینه ترور خود را تشکیل داد.
در پایان برای آنکه به میزان حیوان‌صفتی شارون و تضادش با بدیهی‌ترین ارزش‌های انسانی پی‌ببرید عین توصیفاتی که در یکی از مصاحبه‌هایش با آموس اوز، نویسنده اسرائیلی کمی بعد از قتل عام صبرا و شتیلا به کار برده را بخوانید: «ما دیگر چیزی از ان مزخرفات درباره اخلاقیات یکپارچه یهودی و درس‌های اخلاقی از هولوکاست نخواهیم شنید. دیگر هیچ. انهدام عین‌الحلوه (که واقعا حیف شد کامل از روی زمین پاکش نکردیم) و بمباران تمیز بیروت و آن قتل‌عام کوچولو در اردوگاه‌های‌شان، اگر واقعا به کشتن 500 عرب بتوان گفت قتل‌عام که باید به دست خودمان انجامش می‌دادیم تا اینکه بسپریم به دست فالانژیست‌ها، همه این کارهای خوب، آن حرف‌های مزخرف درباره مردم واحد و روشن‌کردن چراغ بالای سر ملت‌ها را خفه می‌کند. دیگر نه یکپارچگی، نه شیرینی و نه نوری! راحت شدی؟»