مهدی عزیزی*: من بسیجی نیستم اما به عنوان یک فیلمنامه‌نویس دلم برای جملگی اهالی سینما می‌تپد و بیشتر از همه دل‌آشوب کسانی می‌شوم که در سینمای ایران مشغول حرفه‌های سخت و خطرناکند. یک سال و اندی پیش از این به واسطه نگارش و حضور در یک مجموعه تاریخ معاصر ایران و ساخت دکوری حجیم در شهرک سینمایی انقلاب و دفاع مقدس با عزیزی آشنا شدم که هرچند نمی‌شناختمش اما بشدت حضورش برای من و گروه بزرگ مجموعه ما که از صاحبنامان عرصه سینما و تلویزیون بودند، دلگرم‌کننده، تاثیرگذار و آرامبخش بود. صبح روز پنجشبه بعد از تعطیلات نوروز 91 اتفاقی مرا با نام علی‌اکبر رنجبر آشنا کرد. قرار بود در محیطی که در شهرک برایمان در نظر گرفته شده بود، زمینی نسبتا بزرگ را گودبرداری کنیم. صبح آن روز در دفتر محمود فلاح، تهیه‌کننده صاحبنام سینما و تلویزیون از شهرک خبر دادند که بولدوزر اجاره‌ای خراب شده و عملا یک هفته‌ای کار عقب می‌افتاد. از من که هم نویسنده بودم و هم در گروه تهیه، خواستند به شهرک مراجعه کنم و پیگیر ماجرا شوم. به سرعت خودم را به شهرک رساندم در بین راه پیگیر اجاره بولدوزری دیگر بودم اما برای یکی، دو روز کار با مبالغ نجومی مواجه می‌شدم. به محض ورودم دیدم بولدوزری در حال خاکبرداری است. مدیر تدارکات که مرا دید شروع کرد به توضیح دادن ماجرا ولی توجهم به سمت مردی جلب شد که روی بولدوزر نشسته بود و مشغول گودبرداری بود. چند لحظه بعد بولدوزر را خاموش کرد، از ماشین پایین آمد و رفت. مدیر تدارکات شروع کرد به تکرار حرف‌هایش و یک آن گفت بالاخره این بولدوزر را آوردند و کارمان راه افتاد و یک آن گفت خدا پدرش را بیامرزد که دستمان را توی پوست گردو نگذاشت. پرسیدم: کی؟ گفت: رنجبر. گفتم: رنجبر کیه؟ گفت: رئیس شهرک دیگه. بهت‌زده شدم. انگار در خلأ فرو رفته باشم. با نگاه به دور شدن اتومبیل علی‌اکبر رنجبر خیره ماندم. ذهنم برای خودش سوال می‌ساخت. مگر می‌شود؟ یعنی چه که رئیس شهرک باید بیاید برای ما گودبرداری کند. باز ذهنم برای خودش جواب ساخت که شاید چون کار ما خصوصی نیست، آمده باشد... سوال و جواب و سوال و جواب. ربع ساعت گذشت و رنجبر بازگشت، باز رفت به سمت بولدوزر که روشنش کند. به سرعت سمتش رفتم، سلام کردم و خودم را معرفی. گفتم: حاج‌آقا شما چرا. حسابی ما را خجالت دادین. لبخندی زد و گفت: با پشت میز نشستن من کار شما راه میفته؟ خلاصه کار آن روز رنجبر خیلی برایم تحیربرانگیز و غیرقابل باور بود اما در ناخودآگاهم چیزی شبیه اسطوره شکل گرفت. هنوز در روزگاری که آدم‌ها راحت‌طلب شده و برای خرده‌کاری‌هایشان منت‌گذار خلق هستند نه خدمتگزار، چه تعبیر و تفسیری می‌توان راجع به آدمی مثل رنجبر داشت جز اینکه بسیجی واقعی یعنی همین. کسی که از همت، باکری و بروجردی به درستی الگو برداشته است. چندی بعد شاید یک ماه بعد از آن روز با پدرم به شهرک انقلاب و دفاع مقدس رفته بودم، بالای سر دکور که دیگر کار ساختش رو به پایان بود، دوباره رنجبر را دیدم. به پدرم که تجربه جبهه و جنگ هم دارد و امروز در کشورهای آسیای میانه مشغول کار است، رنجبر را معرفی کردم. رنجبر که رفت ماجرای آن روز را برایش تعریف کردم، نگاهم کرد و گفت: آره! قیافه‌اش هم نور بالا می‌زد. مثل بسیجی‌هایی بود که می‌آمدند جبهه برای شهادت و شهید هم می‌شدند. حرف پدرم روز چهارشنبه تحقق یافت؛ علی‌اکبر رنجبر شاید سحرگاه چهارشنبه 18 اسفند که به سمت محل کارش می‌رفت بال‌هایش که در حال شکل گرفتن بود را ندیده بود اما بالاخره به یارانش که از آنها جا مانده بود، رسید و به قافله عشق پیوست. آسمان پهنه کوچکی برای وسعت بال‌های او و یاران او است. یادش گرامی. * فیلمنامه‌نویس