گروه بينالملل:چگونه میتوان ظرف یک ماه علیه آپارتاید شعار داد و بعد از سمبل آپارتاید تمجید کرد؟ نگران نباشید. با سیاستهای ریاکارانه رهبران غربی، هر ناممکنی ممکن میشود. باراک اوباما که روز دهم دسامبر 2013 در مراسم یادبود نلسون ماندلا بزرگترین نماد مبارزه با آپارتاید، او را دلیل بیداری خویش(!) و آگاهیاش نسبت به مسؤولیتی که برای مبارزه با نژادپرستی دارد، خوانده بود. شنبه یازدهم دسامبر 2014، یعنی حدود یک ماه پس از آن سخنرانی در ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی، به مناسبت مرگ آریل شارون لب به ستایش قصاب اسرائیلی میگشاید. جدای از اینکه شارون توسط کمیته حقیقتیاب سازمان ملل و با محکومیتی حداقلی به عنوان عامل غیرمستقیم قتلعام پناهندگان فلسطینی در اردوگاه صبرا و شتیلای بیروت معرفی شد، او تا پیش از رفتن به کمای 8 ساله نیز بزرگترین حامی آپارتاید در دنیای ما باقی مانده بود، حتی با وجود آنکه دستگاه نژادپرستی از آفریقای جنوبی برچیده شده بود. زندگینانمه نخستوزیر اسبق اسرائیل حاکی از ابراز علاقه شدید او به سیستم آپارتاید و حکومت پروتاریا در جریان سفرهایش به آفریقای جنوبی در دهه 1970 میلادی است. شارون همانقدر که خویی سبعانه داشت، در نژادپرستی هم بیرقیب بود. چه علیه نژاد سیاه و چه عربها و در کل غیریهودیها. او بارها علنا قسم یاد کرده بود که نسل عربها را از روی زمین پاک کند. حتی حیوان وحشی اورشلیم (یکی از القاب شارون) پا را از این فراتر گذاشته و گفته بود از اینکه با نازيها و هیتلر بزرگترین دشمن یهودیان مقایسه شود، خشنود هم میشود. همچنین یک بار در گفتوگو با آموس اوز، نویسنده یهودی چنین جملاتی بر زبان آورده بود: «اسرائیل را هر چه میخواهی صدا بزن، اصلا مثل لیبوویتز صدایش کن، حکومت جهود- نازی، چرا که نه؟ بهتر است یک جهود- نازی زنده باشی تا یک قدیس مرده..» شارون چنان مجذوب حکومت نژادپرست آفریقای جنوبی شده بود که از مقامات اسرائیلی و غربی درخواست کرد از آپارتاید حمایت کنند. رویه فاشیستی وی در قبال اعراب بومی فلسطین نیز حاکی از افکار نژادپرستانهاش بود، بویژه حضور مستمرش از دوران نوجوانی در نسلکشی فلسطینیها و دو طرح شومی که برای شهرکسازی در اراضی فلسطینیها و ایجاد دیوار حائل برای جدا کردن یهودیان از اعراب از خود به یادگار گذاشت. حال اوبامایی که ماه پیش ماندلا را آموزگار خود خوانده بود، از شارون با افتخار یاد میکند تا به ما و تاریخ یادآوری کند که دیپلماسی غربی چیزی جز ریا و دروغ نیست. رئيسجمهور آمريكا همچنين به ما يادآوري ميكند كه مضحكهبازياش در مراسم يادبود ماندلا همراه همتايان انگليسي و دانماركي بيدليل نبوده است و غرب تلاش دارد ميراث ضدآپارتايد ماندلا را خوار و خفيف كند. پيام اوباما چنين است: «ما به تلاشمان برای بقای صلح و امنیت برای مردم اسرائیل ادامه میدهیم، ازجمله از طریق تعهدمان به هدف دو دولت بهمنظور زیستن در کنار هم در صلح و امنیت. حالا که اسرائیل با نخستوزیر شارون وداع میکند، ما هم به افتخار تعهد او به کشورش به مردم اسرائیل میپیوندیم.» اگرچه اغلب رسانههای آمریکایی که طبق یکی از نقل قولهای خود شارون «توسط اسرائیلیها اداره میشوند» ادای دین اوباما به شارون را بسیار محتاطانه خواندهاند اما نباید فراموش کرد که رئیسجمهور آمریکا به یک جنایتکار جنگی و یک نژادپرست رسمی افتخار ورزیده است. پایگاه آمریکایی «پلیتیکو» به این پیام واکنش نشان داده و نوشته است: اوباما با توجه به روند مذاکرات سازش میداند که حتی یک کلمه یا توصیف اشتباه در این پیام میتوانست تاثیری منفی بر تلاشهای او برای نزدیکشدن به کشورهای منطقه داشته باشد. در عوض او معاونش جو بایدن را به سرکردگی هیاتی بلندپایه برای خاکسپاری جنایتکار اسرائیلی به تلآویو خواهد فرستاد. اسرائیلی که همین ماه پیش رسما مراسم یادبود ماندلا، یا به اصطلاح آموزگار اوباما را بهخاطر اظهارنظرهای ضدصهیونیستی و مواضع سیاسی آزادمنشانه مادیبا، تحریم کرده بود و نتانیاهو به بهانهای واهی از پرواز به ژوهانسبورگ شانه خالی کرد. اوباما در ادامه پیام تسلیت رسمی برای مرگ قصاب صبرا و شتیلا گفت: «از طرف مردم آمریکا، میشل و خودم عمیقترین همدردیام را با خانواده نخستوزیر سابق اسرائیل آریل شارون و مردم اسرائیل به خاطر از دست دادن رهبری که عمرش را وقف دولت اسرائیل کرده بود، ابراز میکنم». این در حالی است که بسیاری از رسانههای صهیونیست دنیا و ایالات متحده نیز نتوانستهاند از دست داشتن شارون در جنایاتی چون قتلعام دیریاسین (در دوران سربازی و عضویت در هاگانا)، قتلعام روستای القبیحیه و بویژه نقش مستقیمش در قتلعام بیش از 2 هزار فلسطینی در اردوگاه صبرا و شتیلا صرفنظر کنند و این فجایع را به عنوان بخشی از کارنامه او ذکر کردهاند. با این وجود صدای آمریکا به عنوان رسانه دولتی وابسته به وزارت خارجه آمریکا در زندگینامه بسیار مختصری که از شارون ارائه داده نهتنها به جنایتهای اثبات شده او هیچ اشارهای نکرده است که حتی بدون رعایت توالی زمانی به راحتی از 1973 به 1983 پریده است و واقعه صبرا و شتیلا را درز گرفته است.
خرس بزرگ يا رهبر بزرگ؟
جان کری وزیر خارجه اوباما نیز به عنوان یک تفنگدار سابق آمریکایی به همرزم سابق اسرائیلیاش ادای دین کرد: «من هیچگاه ملاقات با این خرس بزرگ را وقتی که نخستوزیر اسرائیل شده بود فراموش نمیکنم بویژه وقتی میخواست جهت تاریخ را به سمت صلح متمایل کند که این به معنای آزمودن تحمل طرفداران دیرینش و محدود کردن خودش بود». با وجود الزام کری به چاپلوسی برای قهرمان صهیونیستها اما باز هم از لحن کنایهآمیز او که از شوخ طبعی ذاتیاش نشأت میگیرد پیداست که دفاع کردن از یک جنایتکار چقدر دشوار است، حتی برای سران کاخ سفید که شریک جرم رسمی اسرائیل هستند. نخستوزیر بریتانیا نیز به عنوان شاگرد زرنگ مکتب نخستوزیر اسبق محافظهکار مارگارت تاچر که در ابراز دوستی به شارون و مرشدش بگین کوتاهی نمیکرد، از معرکه تملقگویی در رثای خرس مرده اورشلیم جا نمانده است.«کامرون» در پیامی کوتاه، از تصمیم شارون برای عقبنشینی از غزه تمجید کرده و آن را تصمیمی «شجاعانه و جنجالی» خوانده است. وی به توصیف شارون با عبارات «رهبری مهم» و «موثرترین چهره» اکتفا کرده است. رژیمصهیونیستی در سال 2005 و یک سال پیش از آنکه «آریل شارون» به سبب 2 سکته مغزی به کمای ابدی برود، با دستور مستقیم او و در پی مقاومت مردم غزه، دستور عقبنشینی از این منطقه را صادر کرد. همین امر تنها نکته ظاهرا مثبتی بوده که سران غربی توانستهاند در کارنامه او بیابند و همه آنها به آن اشاره کردهاند. «بانکیمون» دبیرکل سازمان ملل هم که شارون را مردی «وقفشده برای اسرائیل» و «قهرمان اسرائیلیها» توصیف کرده، در پیامش گفته است: «شارون با عزم و اراده سیاسیاش برای اجرای تصمیمی دردناک و تاریخی جهت خروج شهرکنشینان و نیروهای اسرائیلی از نوار غزه، به خاطر خواهند ماند». قهرمان خواندهشدن شارون توسط آقای دبیر کل درحالی است که خبر مرگ او به جشن و شادی در خیابانهای کرانه باختری، غزه و لبنان منجر شد. آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان هم که کشورش اصلیترین متحد اروپایی اسرائیل به شمار میآید، در پیامش آورده است: «او با تصمیم شجاعانهاش برای خروج شهرکنشینان اسرائیلی از نوار غزه، گامی تاریخی در مسیر توافق با فلسطینیها برای تحقق راهکار دو دولت برداشت». فرانسوا اولاند، رئیسجمهور فرانسه نیز که اخیرا در سفر به سرزمینهای اشغالی خود را بهترین دوست اسرائیل دانست، شارون را «بازیگر اصلی تاریخ اسرائیل» خوانده و نوشته است: او بعد از «فعالیتهای نظامی برجستهاش» تلاشهایی را در جهت صلح با اعراب انجام داد.
دیدبان حقوق بشر: شارون جنایتکار بود!
اما مرگ شارون در میان فعالان حقوق بشری واکنشی منفی داشت، چراکه آنها امیدوار بودند شارون روزی در محضر عدالت قرار گرفته و پاسخگوی جنایات خود باشد. لیا ویتسون، مدیر بخش خاورمیانه سازمان ناظر در این مورد گفته است: «درگذشت او (شارون) یادآور این است که سالها مصونیت از پاسخگویی در برابر موارد نقض حقوق بشر هم نتوانسته به نزدیکشدن اسرائیلیها و فلسطینیها به صلح کمکی کند».
اگرچه بسیاری از مردم جهان مرگ قصاب اسرائیلی، آریل شارون را جشن گرفتند اما فعالان حقوق بشر از جمله مدیر بخش خاورمیانه سازمان دیدبان حقوق بشر از اینکه او پیش از مرگ مورد محاکمه قرار نگرفت، ابراز ناراحتی کردند. مدیر بخش خاورمیانه و شمال آفریقای سازمان دیدبان حقوق بشر گفت: این مایه شرمساری است که آریل شارون، نخستوزیر سابق اسرائیل بدون محاکمه بابت نقش خود در قتلعام صبرا و شتیلا درگذشت.
شارون در سال ۱۹۸۲ اسرائیل را با لبنان وارد جنگ کرد و مسؤول کشتار صدها فلسطینی در ارودگاههای صبرا و شتیلا در خارج از بیروت، پایتخت لبنان بود. نیروهای رژیم اسرائیل به شبهنظامیان لبنانی متحد با این رژیم اجازه دادند که وارد این اردوگاه شده و این قتلعام را رقم بزنند. سارا لی ویتسون روز شنبه گفت: «این مایه شرمساری است که شارون بدون روبهروشدن با عدالت بابت نقش خود در کشتار صبرا و شتیلا و دیگر جرائم، به گور رفت». او همچنین نقش شارون در «ترور» یاسر عرفات، رهبر سابق فلسطین در سال ۲۰۰۴ را محکوم کرد: «شارون یک جنایتکار بود؛ وی مسؤول ترور عرفات بود و ما امیدوار بودیم که وی را به عنوان یک جنایتکار جنگی در دیوان بینالمللی کیفری ببینیم». ندیم حوری، معاون ویتسون هم در توئیتر خود به مرگ شارون واکنش نشان داده و عدم محاکمه وی را مایه شرمساری دانسته است. وی در این مورد نوشته است: «مایه شرم است که شارون بدون آنکه به دلیل نقشش در جنایات و تجاوزات وحشتناک از روزهایی که در واحد 101 بود تا «صبرا و شتیلا» در محضر قانون حاضر شود، مُرد». جبرئیل رجوب، مقام فلسطینی از حزب فتح و صلاح البردویل، سخنگوی حماس نیز شارون را یک جنایتکار توصیف کردند.