پس از بریده شدن نفس قصاب صبرا و شتیلا کشورهای عربی به ندرت صدای‌شان درآمده و یادی از جنایت‌های این جلاد کرده‌اند که این نشان از نفوذ صهیونیسم جهانی بر اغلب دولت‌ها و شیوخ عربی دارد یعنی کسانی که رسانه‌های رسمی را زیر نظر دارند. روزنامه ایندیپندنت چاپ انگلیس از سکوت جهان عرب در مقابل مرگ شارون خبر داد؛ فردی که آنها او را جانی جنگی تلقی می‌کردند. رابرت فیسک، سرمقاله‌نویس این روزنامه به واکنش جهان عرب به مرگ نخست‌وزیر اسبق اسرائیل اشاره کرد و نوشت: در جهان عرب به سختی زمزمه‌ای درباره مرگ آریل شارون؛ فردی که بیشتر آنها او را جانی جنگی می‌دانستند، شنیده شد. اگرچه محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین نیز در مقابل مرگ شارون سکوت کرد و با انتقاد شدید رسانه‌های صهیونیستی روبه‌رو شد اما نکته اینجا بود که حتی در اسرائیل نیز کسی از مرگ شارون غمگین نبود. شاهد این مدعا، گزارش پایگاه خبری «پاناروما الشرق الاوسط» بود که از توزیع بروشورهایی با عنوان «مرگ شارون را به یهودی‌ها صمیمانه تبریک می‌گوییم» به دست گروه‌های صهیونیستی در فلسطین اشغالی خبر داد. شماری از گروه‌های صهیونیست مرگ شارون را تبریک گفتند و گروهی دیگر نیز از جمله مدرسه «تورات هحاییم» که مقر آن در گذشته در شهرک صهیونیست‌نشین نیفه دیکالیم در منطقه غوش قطیف در نوار غزه بود، اعلامیه و پوستر تبریک و تهنیت به خاطر مرگ شارون منتشر و توزیع کردند. روزنامه واشنگتن‌پست نیز در مطلبی به واکنش اسرائیلی‌ها به مرگ آریل شارون، نخست‌وزیر اسرائیل پرداخت و نوشت: در حالی که هزاران نفر روز یکشنبه شارون را ستایش کردند، رهبران جهان نیز عازم (سرزمین‌های اشغالی) شدند و از شجاعت او تمجید کردند اما صداهای دیگری نیز وجود داشت که باید شنیده شود؛ کسانی که نام آریل شارون برای آنها بیش از اینکه دعای خیرشان را به همراه داشته باشد، موجب نفرت و لعنت آنها می‌شود. جوانان فلسطینی در اردوگاه خان‌یونس عکس شارون را سوزاندند و در جشن مرگ او شیرینی پخش کردند. رهبر جنبش فتح در رام‌الله او را جانی جنگی نامید. سخنگوی جنبش اسلامی حماس نیز گفت، دست‌های شارون به خون فلسطینی‌ها آغشته بود. ارزیابی‌های تند و تیز به فلسطینی‌ها محدود نبود. یک تاریخ‌نگار چپگرا تهاجم فاجعه‌بار شارون به لبنان در سال 1982 را یادآوری کرد. یک فعال حقوق بشر نیز شارون را سمبل فرار از مجازات صبرا و شتیلا در بیروت دانست. اما شدیدترین انتقادات از سوی حامیان شهرک‌نشینان اسرائیلی مطرح شد که شارون آنها را سال 2005، از نوار غزه خارج کرد. اوریت استراک، عضو پارلمان اسرائیل، شارون را «یکی از بزرگ‌ترین سازندگان سرزمین اسرائیل و نیز بزرگ‌ترین ویرانگر همین سرزمین» نامید. او در صفحه فیس‌بوک خود از خدا تشکر کرد که شارون سکته کرد پیش از اینکه بتواند سرزمین‌های بیشتری را به فلسطینی‌ها بازگرداند. ساكنان اراضي اشغالي از مرگ شارون خشنودند
چرا صدای اعراب در نمی‌آید؟
پس از بریده شدن نفس قصاب صبرا و شتیلا کشورهای عربی به ندرت صدای‌شان درآمده و یادی از جنایت‌های این جلاد کرده‌اند که این نشان از نفوذ صهیونیسم جهانی بر اغلب دولت‌ها و شیوخ عربی دارد یعنی کسانی که رسانه‌های رسمی را زیر نظر دارند. روزنامه ایندیپندنت چاپ انگلیس از سکوت جهان عرب در مقابل مرگ شارون خبر داد؛ فردی که آنها او را جانی جنگی تلقی می‌کردند. رابرت فیسک، سرمقاله‌نویس این روزنامه به واکنش جهان عرب به مرگ نخست‌وزیر اسبق اسرائیل اشاره کرد و نوشت: در جهان عرب به سختی زمزمه‌ای درباره مرگ آریل شارون؛ فردی که بیشتر آنها او را جانی جنگی می‌دانستند، شنیده شد. اگرچه محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین نیز در مقابل مرگ شارون سکوت کرد و با انتقاد شدید رسانه‌های صهیونیستی روبه‌رو شد اما نکته اینجا بود که حتی در اسرائیل نیز کسی از مرگ شارون غمگین نبود. شاهد این مدعا، گزارش پایگاه خبری «پاناروما الشرق الاوسط» بود که از توزیع بروشورهایی با عنوان «مرگ شارون را به یهودی‌ها صمیمانه تبریک می‌گوییم» به دست گروه‌های صهیونیستی در فلسطین اشغالی خبر داد. شماری از گروه‌های صهیونیست مرگ شارون را تبریک گفتند و گروهی دیگر نیز از جمله مدرسه «تورات هحاییم» که مقر آن در گذشته در شهرک صهیونیست‌نشین نیفه دیکالیم در منطقه غوش قطیف در نوار غزه بود، اعلامیه و پوستر تبریک و تهنیت به خاطر مرگ شارون منتشر و توزیع کردند. روزنامه واشنگتن‌پست نیز در مطلبی به واکنش اسرائیلی‌ها به مرگ آریل شارون، نخست‌وزیر اسرائیل پرداخت و نوشت: در حالی که هزاران نفر روز یکشنبه شارون را ستایش کردند، رهبران جهان نیز عازم (سرزمین‌های اشغالی) شدند و از شجاعت او تمجید کردند اما صداهای دیگری نیز وجود داشت که باید شنیده شود؛ کسانی که نام آریل شارون برای آنها بیش از اینکه دعای خیرشان را به همراه داشته باشد، موجب نفرت و لعنت آنها می‌شود. جوانان فلسطینی در اردوگاه خان‌یونس عکس شارون را سوزاندند و در جشن مرگ او شیرینی پخش کردند. رهبر جنبش فتح در رام‌الله او را جانی جنگی نامید. سخنگوی جنبش اسلامی حماس نیز گفت، دست‌های شارون به خون فلسطینی‌ها آغشته بود. ارزیابی‌های تند و تیز به فلسطینی‌ها محدود نبود. یک تاریخ‌نگار چپگرا تهاجم فاجعه‌بار شارون به لبنان در سال 1982 را یادآوری کرد. یک فعال حقوق بشر نیز شارون را سمبل فرار از مجازات صبرا و شتیلا در بیروت دانست. اما شدیدترین انتقادات از سوی حامیان شهرک‌نشینان اسرائیلی مطرح شد که شارون آنها را سال 2005، از نوار غزه خارج کرد. اوریت استراک، عضو پارلمان اسرائیل، شارون را «یکی از بزرگ‌ترین سازندگان سرزمین اسرائیل و نیز بزرگ‌ترین ویرانگر همین سرزمین» نامید. او در صفحه فیس‌بوک خود از خدا تشکر کرد که شارون سکته کرد پیش از اینکه بتواند سرزمین‌های بیشتری را به فلسطینی‌ها بازگرداند. ارسال نظر
پربیننده