تالار سلام، اولین موزه ایران
ناصرالدین شاه قاجار نخستین شاه ایرانی بود که در زمان سلطنت خود به اروپا رفت. وی در اولین سفر خود در سال 1290 هجری قمری از موزه‌ها و گالری‌های بزرگ کشورهای غربی دیدن کرد و تصمیم گرفت پس از بازگشت به ایران موزه‌ای شبیه به آنچه که دیده بود در ارگ سلطنتی ایجاد کند که سابقه تاریخی آن به روزگار صفویه
باز می‌گردد و محدوده مکانی تاریخی آن شمال خیابان و میدان امام خمینی (سپه) در سمت غرب خیابان خیام، در شرق خیابان ناصرخسرو و در جنوب خیابان 15 خرداد و میدان ارگ است. از این رو بناهای کاخ گلستان جدید، یعنی سرسرا و تالار آینه گلستان و اتاق موزه را در جوار تالار عاج بنا کردند. بر این اساس عملیات ساخت اتاق موزه یک سال بعد یعنی در سال 1291 هجری قمری آغاز شد. اگر چه احداث این بنا سه سال به طول انجامید اما به دلایل مختلف مانند در نظر گرفتن تزئینات زیاد و چیدن اشیا که باید با نظارت مستقیم شاه انجام می‌شد، بهره‌برداری از آن تا سال 1299 بطول انجامید. مدتی بعد نیز پس از انتقال تخت‌طاووس از موزه‌های قدیم و تالار آینه به اين تالار همچنین برگزاری سلام‌های خاص و رسمی در آن، این موزه به «تالار سلام» تغییر نام داد. در این تالار نفیس‌ترین اشیا و آثار هنری اهدایی، بویژه جواهرات سلطنتی نگهداری می‌شد. درباره مشخصات این تالار می‌توان به یکی از روزنامه‌های آن دوران اشاره کرد که اعتماد‌السلطنه در نهم ربیع‌الثانی ۱۲۹۴ هجری قمری می‌نویسد: یکی از تالارهای بزرگ این عمارت ۳۴ قدم طول و ۲۵ قدم عرض دارد. میز و صندلی‌های عمارت کلا از طلای خالص است و یک تخت مرصع بسیار بزرگ که جواهر نفیسه بسیار دارد و خیلی گرانبهاست، در این عمارت گذاشته شده است که در اغلب اعیاد در سلام عام بندگان، اعلیحضرت پادشاهی روی آن تخت جلوس می‌فرمایند. در سال 1345 موزه‌آرایی این تالار به دلیل برگزاری مراسم تاجگذاری محمدرضاشاه پهلوی به طور کلی تغییر یافت و به شکل امروزی درآمد. از جمله اشیای این کاخ می‌توان به ظروف زیبایی مانند سرویس جواهرنشان اهدایی ملکه ویکتوریا، سرویس چینی ناپلئون بناپارت، سرویس اهدایی نیکلای اول و سرویس ساخته شده از سنگ گرانبها، اهدایی الکساندر سوم اشاره کرد که در دوره پهلوی به تالار ظروف منتقل شد. علاوه بر این می‌توان به عمارت موزه مخصوص اشاره کرد که بخشی از ساختمان اولین موزه ایران است و در شمال کاخ گلستان و در طبقه زیرین تالار سلام قرار دارد و به دست توانای محمدابراهیم خان معمارباشی ساخته شده است.
حتی نمی‌توانیم
برای درد دل دور هم جمع شویم
منوچهر خداپرست، یکی از فروشندگان جراید در تهران است که سابقه 15 سال کیوسک‌داری را در کارنامه خود دارد. وی برای‌مان از مشکلاتی می‌گوید که در حرفه خود با آن روبه‌روست. به گفته خداپرست طرح ساماندهی کیوسک‌های مطبوعات از اصلی‌ترین مشکلات کنونی این قشر از جامعه است چرا که شهرداری برای اینکه اختیارات را در دست بگیرد آنها را تحت فشار قرار می‌دهد. وی ادامه می‌دهد، این کیوسک‌ها از 50 سال پیش تاکنون در تملک ما بوده است و فقط زمین آن در اختیار شهرداری بود که ماهانه در قبال آن مبلغ معینی را دریافت می‌کرد اما اکنون با یک قرارداد یکطرفه و تحمیلی قصد دارد تملک و مالکیت آن را از ما بگیرد ضمن اینکه این قراردادها هم یکساله است و بعد از پایان مهلت مقرر شده ما را بیرون می‌کنند تا آنها را به افراد دیگری بسپارند. خداپرست می‌گوید: از ما می‌خواهند تنقلات نفروشیم این در حالی است که با وجود اینترنت و کامپیوتر متاسفانه تعداد افرادی که روزنامه می‌خوانند کاهش یافته است به همین دلیل باید در کنار روزنامه، تنقلات نیز فروخته شود تا بتوانیم اجاره بهای زمین شهرداری را بپردازیم در غیر این‌صورت امکان پرداخت این هزینه سنگین را که 15 برابر قیمت زمین است، نداریم. این کیوسک‌دار ادامه می‌دهد: مشکل بعدی ما با شرکت ساماندهی است که چندی است تبدیل به یک شرکت خصوصی شده و زمانی که با مشکلی روبه‌رو می‌شود مسؤولانش خود را زیرمجموعه شهرداری می‌دانند در حالی که فقط یک شرکت خصوصی است که با سهامداران هماهنگی دارد ضمن اینکه این شرکت توسط افراد بانفوذی اداره می‌شود. به گفته وی یکهزار و 300 دکه‌دار در تهران وجود دارند که بیشتر آنها کارگر هستند و با احتساب افراد خانواده حدود 20 هزار نفر از همین دکه‌ها نان می‌‌خورند و با وجود اذیت و آزارهایی که با آن روبه‌رو هستند فقط نیت خدمت به مردم را دارند. خداپرست می‌افزاید: حال آمده‌اند و قصد دارند کیوسک‌ها را با مبالغ زیاد و غیرکارشناسی‌شده تعویض کنند و مجریان این طرح می‌گویند که مجانی در اختیارتان می‌گذاریم در حالی که نیت‌شان مشخص است. این در حالی است که بین اتحادیه روزنامه‌نگاران با شرکت ساماندهی توافقی صورت گرفته است که علیه دکه‌داران است و ما نسبت به این موضوع اعتراض داریم و خواهان تغییر بعضی از اعضای اتحادیه در یک انتخابات جدید هستیم. این دکه‌دار
با سابقه تاکید می‌کند: ما حتی نمی‌توانیم برای درد دل دور یکدیگر جمع شویم چون بلافاصله پلیس مداخله می‌کند. سرتاسر شغل ما دلهره است به عبارتی همه دکه‌داران دائم نگران فشار مضاعف شهرداری و ارگان‌های مختلف هستند و به هیچ عنوان امنیت شغلی ندارند. به عنوان مثال هر چند وقت یکبار به اسم سد معبر روزنامه‌ها را جمع می‌کنند و ما مجبوریم غرامت بپردازیم در حال حاضر نیز آنقدر ما را اذیت می‌کنند تا محل کارمان را رها کنیم. در حالی‌که افراد شریفی در این کیوسک‌ها فعالیت می‌کنند، به آنها و خانواده‌هایشان توهین می‌شود. اولین ها
تالار سلام، اولین موزه ایران
ناصرالدین شاه قاجار نخستین شاه ایرانی بود که در زمان سلطنت خود به اروپا رفت. وی در اولین سفر خود در سال 1290 هجری قمری از موزه‌ها و گالری‌های بزرگ کشورهای غربی دیدن کرد و تصمیم گرفت پس از بازگشت به ایران موزه‌ای شبیه به آنچه که دیده بود در ارگ سلطنتی ایجاد کند که سابقه تاریخی آن به روزگار صفویه
باز می‌گردد و محدوده مکانی تاریخی آن شمال خیابان و میدان امام خمینی (سپه) در سمت غرب خیابان خیام، در شرق خیابان ناصرخسرو و در جنوب خیابان 15 خرداد و میدان ارگ است. از این رو بناهای کاخ گلستان جدید، یعنی سرسرا و تالار آینه گلستان و اتاق موزه را در جوار تالار عاج بنا کردند. بر این اساس عملیات ساخت اتاق موزه یک سال بعد یعنی در سال 1291 هجری قمری آغاز شد. اگر چه احداث این بنا سه سال به طول انجامید اما به دلایل مختلف مانند در نظر گرفتن تزئینات زیاد و چیدن اشیا که باید با نظارت مستقیم شاه انجام می‌شد، بهره‌برداری از آن تا سال 1299 بطول انجامید. مدتی بعد نیز پس از انتقال تخت‌طاووس از موزه‌های قدیم و تالار آینه به اين تالار همچنین برگزاری سلام‌های خاص و رسمی در آن، این موزه به «تالار سلام» تغییر نام داد. در این تالار نفیس‌ترین اشیا و آثار هنری اهدایی، بویژه جواهرات سلطنتی نگهداری می‌شد. درباره مشخصات این تالار می‌توان به یکی از روزنامه‌های آن دوران اشاره کرد که اعتماد‌السلطنه در نهم ربیع‌الثانی ۱۲۹۴ هجری قمری می‌نویسد: یکی از تالارهای بزرگ این عمارت ۳۴ قدم طول و ۲۵ قدم عرض دارد. میز و صندلی‌های عمارت کلا از طلای خالص است و یک تخت مرصع بسیار بزرگ که جواهر نفیسه بسیار دارد و خیلی گرانبهاست، در این عمارت گذاشته شده است که در اغلب اعیاد در سلام عام بندگان، اعلیحضرت پادشاهی روی آن تخت جلوس می‌فرمایند. در سال 1345 موزه‌آرایی این تالار به دلیل برگزاری مراسم تاجگذاری محمدرضاشاه پهلوی به طور کلی تغییر یافت و به شکل امروزی درآمد. از جمله اشیای این کاخ می‌توان به ظروف زیبایی مانند سرویس جواهرنشان اهدایی ملکه ویکتوریا، سرویس چینی ناپلئون بناپارت، سرویس اهدایی نیکلای اول و سرویس ساخته شده از سنگ گرانبها، اهدایی الکساندر سوم اشاره کرد که در دوره پهلوی به تالار ظروف منتقل شد. علاوه بر این می‌توان به عمارت موزه مخصوص اشاره کرد که بخشی از ساختمان اولین موزه ایران است و در شمال کاخ گلستان و در طبقه زیرین تالار سلام قرار دارد و به دست توانای محمدابراهیم خان معمارباشی ساخته شده است.
حتی نمی‌توانیم
برای درد دل دور هم جمع شویم
منوچهر خداپرست، یکی از فروشندگان جراید در تهران است که سابقه 15 سال کیوسک‌داری را در کارنامه خود دارد. وی برای‌مان از مشکلاتی می‌گوید که در حرفه خود با آن روبه‌روست. به گفته خداپرست طرح ساماندهی کیوسک‌های مطبوعات از اصلی‌ترین مشکلات کنونی این قشر از جامعه است چرا که شهرداری برای اینکه اختیارات را در دست بگیرد آنها را تحت فشار قرار می‌دهد. وی ادامه می‌دهد، این کیوسک‌ها از 50 سال پیش تاکنون در تملک ما بوده است و فقط زمین آن در اختیار شهرداری بود که ماهانه در قبال آن مبلغ معینی را دریافت می‌کرد اما اکنون با یک قرارداد یکطرفه و تحمیلی قصد دارد تملک و مالکیت آن را از ما بگیرد ضمن اینکه این قراردادها هم یکساله است و بعد از پایان مهلت مقرر شده ما را بیرون می‌کنند تا آنها را به افراد دیگری بسپارند. خداپرست می‌گوید: از ما می‌خواهند تنقلات نفروشیم این در حالی است که با وجود اینترنت و کامپیوتر متاسفانه تعداد افرادی که روزنامه می‌خوانند کاهش یافته است به همین دلیل باید در کنار روزنامه، تنقلات نیز فروخته شود تا بتوانیم اجاره بهای زمین شهرداری را بپردازیم در غیر این‌صورت امکان پرداخت این هزینه سنگین را که 15 برابر قیمت زمین است، نداریم. این کیوسک‌دار ادامه می‌دهد: مشکل بعدی ما با شرکت ساماندهی است که چندی است تبدیل به یک شرکت خصوصی شده و زمانی که با مشکلی روبه‌رو می‌شود مسؤولانش خود را زیرمجموعه شهرداری می‌دانند در حالی که فقط یک شرکت خصوصی است که با سهامداران هماهنگی دارد ضمن اینکه این شرکت توسط افراد بانفوذی اداره می‌شود. به گفته وی یکهزار و 300 دکه‌دار در تهران وجود دارند که بیشتر آنها کارگر هستند و با احتساب افراد خانواده حدود 20 هزار نفر از همین دکه‌ها نان می‌‌خورند و با وجود اذیت و آزارهایی که با آن روبه‌رو هستند فقط نیت خدمت به مردم را دارند. خداپرست می‌افزاید: حال آمده‌اند و قصد دارند کیوسک‌ها را با مبالغ زیاد و غیرکارشناسی‌شده تعویض کنند و مجریان این طرح می‌گویند که مجانی در اختیارتان می‌گذاریم در حالی که نیت‌شان مشخص است. این در حالی است که بین اتحادیه روزنامه‌نگاران با شرکت ساماندهی توافقی صورت گرفته است که علیه دکه‌داران است و ما نسبت به این موضوع اعتراض داریم و خواهان تغییر بعضی از اعضای اتحادیه در یک انتخابات جدید هستیم. این دکه‌دار
با سابقه تاکید می‌کند: ما حتی نمی‌توانیم برای درد دل دور یکدیگر جمع شویم چون بلافاصله پلیس مداخله می‌کند. سرتاسر شغل ما دلهره است به عبارتی همه دکه‌داران دائم نگران فشار مضاعف شهرداری و ارگان‌های مختلف هستند و به هیچ عنوان امنیت شغلی ندارند. به عنوان مثال هر چند وقت یکبار به اسم سد معبر روزنامه‌ها را جمع می‌کنند و ما مجبوریم غرامت بپردازیم در حال حاضر نیز آنقدر ما را اذیت می‌کنند تا محل کارمان را رها کنیم. در حالی‌که افراد شریفی در این کیوسک‌ها فعالیت می‌کنند، به آنها و خانواده‌هایشان توهین می‌شود. ارسال نظر
پربیننده