کارلو گارگانسه: اشک‌هایی که در شب اهدای بهترین توپ طلای جهان از چشمان رونالدو جاری شد تنها یک نشانه داشت و آن چیزی نبود جز غلیان احساسات بزرگ‌ترین فوتبالیست جهان برای به‌دست آوردن برترین عنوان که نصیب یک بازیکن فوتبال می‌شود. تا قبل از این رونالدو تمایلی نداشت تا در این مراسم شرکت کند و این موضوع تنها به خاطر بی‌احترامی بود که سپ بلاتر، بلند‌پایه‌ترین مقام فیفا نسبت به او در یک نمایش مضحک از خود ارائه داده بود. پس بدون هیچ توصیفی کریس حق داشت تا نسبت به این موضوع واکنش احساسی نشان دهد ولی اینکه بازیکنی حرفه‌ای در اندازه‌های او را به پارادوکس نیامدن به مراسم و گریه کردن بعد از اهدای توپ طلا متهم کنیم کمی دور از انصاف و رفتار حرفه‌ای ژورنالیستی است. رونالدو در سالی که فرانک ریبری بهترین نتایج عمر خود را با بایرن به‌دست آورد و در سالی که مسی به عنوان قابل توجهی در فوتبال اروپا دست پیدا نکرد توانست بعد از گذشت 4 سال این عنوان را کسب کند. لیونل مسی، یوهان کرویف، میشل پلاتینی، مارکو فان‌باستن، آلفردو دی‌استفانو، فرانس بکن‌باوئر، کوین کیگان، رونالدوی برزیلی و کارل هاینس رومنیگه، این ستاره‌ها همه در یک موضوع مشترک هستند: اینکه بیش از یک بار توپ طلا را برده‌اند. کریستیانو رونالدو در زوریخ برنده توپ طلا شد. ستاره رئال مادرید اکنون به این باشگاه ویژه پیوسته است. او خود را به عنوان اسطوره ورزش مطرح کرد. این مهاجم احتمالا این نکته را دریافته بود که روی سن گریه کرد. اینکه یک نفر حتی یک بار برنده توپ طلا شود– افتخاری که 33 نفر به دست آورده‌اند، از استنلی متیوز در دوره اول در سال 1956 گرفته تا کاکا در سال 2007 – بی‌تردید دستاورد باشکوهی است اما این لزوما یک فوتبالیست را تبدیل به یکی از برترین‌های تاریخ تبدیل نمی‌کند. هر چه باشد، نه ایگور بلانوف– بازیکنی که درخششی زودگذر در دینامو کی‌یف و شوروی داشت و در سال 1986 برنده توپ طلا شد– و نه مایکل اوون، بازیکن انگلیسی که در سال 2001 توپ طلا را گرفت، جایی در میان برترین‌های تاریخ ندارند. بردن توپ طلا برای دو بار نشان می‌دهد بازیکن توانسته درخششی فوق‌العاده را برای مدتی طولانی داشته باشد. رونالدو نه‌تنها در سال 2013 که در سال‌های پیش از آن هم عالی بوده است. تا همین چند سال پیش، نظرات درباره رونالدو بسیار متفاوت بود. برخی او را بازیکنی ضعیف‌کش می‌دانستند! کسی که تیم‌های کوچک را خرد می‌کند اما در بازی‌های بزرگ کار خاصی انجام نمی‌دهد. نویسنده این مقاله تا سال 2011 با این افراد هم‌نظر بود. رونالدو در جام‌جهانی 2006 و در یورو 2008 نتوانست بدرخشد. آمار گلزنی او در مراحل حذفی لیگ قهرمانان– جز یک گل مقابل چلسی در فینال لیگ قهرمانان که سپس همراه شد با از دست دادن یکی از ضربات پنالتی– اصلا خوب نبود. امروز او یک ماه تا تولد 29سالگی‌اش فاصله دارد و تردیدی نیست که او جایگاه والایی در فوتبال یافته. اگر برای دیدارهای بزرگ بتوانید یک بازیکن را انتخاب کنید تا در تیمتان باشد او رونالدو خواهد بود. رونالدو در سال 2013 در تمام مراحل حذفی لیگ قهرمانان گل زد، از جمله گل‌های مهمی که در دو بازی رفت و برگشت به منچستریونایتد زد. او در ماراتن کلاسیکو بیشتر از مسی درخشید و دو گل به‌یادماندنی در پیروزی سه بر یک در نیمه‌نهایی جام حذفی در نوکمپ زد. او در 6 کلاسیکو 6 گل زده است. پرتغال برای صعود به جام‌جهانی نیاز به بردن سوئد با زلاتان ابراهیموویچ داشت. رونالدو 4 گل در 2 مسابقه زد تا یک‌تنه تیمش را به برزیل ببرد. برای اینکه در سطح بالایی بمانید باید در زمانهای مهم و سرنوشت‌ساز بدرخشید. رونالدو اکنون خودش را در این زمینه ثابت کرده است. آمار گلزنی او، پس از آنکه سرانجام در فصل 7-2006 به بازیکن مهم منچستریونایتد تبدیل شد، حیرت‌انگیز بوده: 321 گل باشگاهی در 378 بازی و آمار بیش از یک گل در هر بازی از زمان پیوستن به رئال‌مادرید بود. رونالدو در سال 2013 توانست 69 گل در 49 مسابقه در تمام رقابت‌ها بزند. توپ طلا از زمانی که زیر نظر فیفا اعطا می‌شود بخشی از اعتبارش را از دست داده است. وقتی وسلی اسنایدر در سال 2010 توپ طلا را نگرفت، ژوزه مورینیو گفت در انتخابات تقلب می‌شود، امسال هم وقتی زمان رای‌گیری برای توپ طلا تمدید شد، سپ بلاتر و کریس رونالدو کاملا علنی به هم تاختند. درست است که ما در زمانهای زندگی می‌کنیم که به دلیل تغییرات تاکتیکی تیم‌ها و کمبود مدافعان و خطوط دفاعی با کلاس جهانی، برای مهاجمانی مانند رونالدو شکستن رکورد پشت رکورد آسان شده است اما هرگز نباید فراموش کرد رونالدو به عنوان اسطوره فوتبال در تاریخ جای خواهد گرفت. جالب‌تر آنکه رونالدو مانند مربی سابقش، مورینیو ثابت کرده در محیط‌های مختلف می‌تواند بدرخشد. او در دو لیگ بزرگ اروپا عالی کار کرده و نشان داده می‌تواند با سبک‌ها، سیستم‌ها، مربیان، رقابت‌ها و فرهنگ‌های مختلف سازگار شود. مورینیو پیش از بازی رئال مادرید با منچستریونایتد در اولدترافورد گفت: «او بهترین است، بهترین دنیا. احتمالا بهترین تاریخ.» آقای خاص البته احتمالا برای نبرد روانی پیش از بازی اغراق کرده بود. رونالدو در سطح دیگو مارادونا و پله، زین‌الدین زیدان و پلاتینی، کرویف و بکن‌باوئر نیست یعنی بازیکنانی که با نمایش‌های خارق‌العاده خود تیم‌هایشان را به قهرمانی‌های بزرگی رساندند اما رونالدو می‌تواند در تابستان خود را به سطح آنها نزدیک کند. رونالدو پس از دومین توپ طلا تنها نیاز دارد ستاره جام جهانی شود تا پازل دوران بازی‌اش را کامل کند.