باربد بهراد: از آخرین باری که اهمیت سه امتیاز داربی بیشتر از هیجان و جنبه حیثیتی‌اش بود، مدت زمان زیادی می‌گذرد. دست‌کم در 5 فصل گذشته همواره در داربی‌های برگشت که تیم‌ها در کورس قهرمانی بودند وضع پرسپولیس به گونه‌ای بوده که هواداران این تیم هم دیگر امیدی به کسب جام نداشتند. در لیگ هفتم هم که قرمزها در کورس بودند و سرانجام قطبی این تیم را قهرمان کرد، آبی‌ها در میانه‌های جدول پرسه می‌زدند از این رو آن داربی هم رنگ و بوی امتیازی نداشت اما جمعه اوضاع کاملا متفاوت است. دو تیم از مدعیان اصلی قهرمانی هستند و قطعا این 3 امتیاز برایشان اهمیت حیاتی دارد. از سوی دیگر با توجه به التهابات رسانه‌ای چند روز گذشته، حساسیت به اوج خودش رسیده و هیچ کدام از طرفین مایل به بالا بردن دستشان به علامت تیم بازنده نیستند. امیر قلعه‌نویی و علی دایی را هم بگذارید یک سوی دیگر قضیه؛ مردانی که با غرورشان زنده هستند و تاب باخت را ندارند. از این رو بود که داربی رفت یکی از ملال‌آورترین بازی‌های این دو تیم در یک دهه اخیر از آب درآمد. اما دلایلی وجود دارد که شاید از جانب قرمزها شاهد فوتبال هجومی‌تری باشیم. البته این ریسک منافات زیادی با خلقیات علی دایی دارد. او همیشه و در همه عمر روی نوار دو ضربدر دو مساوی چهار حرکت کرده از این رو تیم‌هایش بیشتر از اینکه شگفتی‌ساز باشند دارای یک ثبات قابل اعتماد هستند. اما 8 هفته تا پایان لیگ سیزدهم باقی مانده و اگر پرسپولیس می‌خواهد بعد از 6 فصل قهرمان شود چاره‌ای ندارد جز جبران 4 امتیاز اختلافش با صدر جدول و چه زمانی بهتر از داربی 3 امتیازی؟ اگر دایی برابر نفت تهران و فولاد برنده می‌شد آن وقت با قاطعیت همه می‌توانستند روی تساوی داربی هفتاد و هشتم شرط ببندند چرا که اختلاف پرسپولیس و استقلال بسیار ناچیز بود و طرفین راضی به تقسیم امتیازات می‌شدند و امیدشان را به 7 بازی دیگر می‌گذاشتند اما حالا اوضاع برای پرسپولیس متفاوت است. چرا باید قرمزها هجومی بازی کنند؟
هفته بیستم که به پایان رسید و پرسپولیس یک بر صفر از سد ملوان گذشت کاملا قابل حدس بود که صدارت آنها تا روز داربی شکننده است. استقلال دو بازی کاملا ساده با تیم‌های پایین‌نشین در تهران داشت اما شاگردان دایی باید به مصاف دو تیمی می‌رفتند که از بالانشینان به حساب می‌آیند و خودشان داعیه قهرمانی در سر می‌پرورانند، بدتر از همه اینکه دومین بازی آنها در زمین اهواز بود. اینها را امیر قلعه‌نویی می‌دانست از این رو در تمرینات به شاگردانش می‌گفت اگر 6 امتیاز کامل را از راه‌آهن و استقلال خوزستان بگیرید قطعا در روز داربی شما بالاتر از پرسپولیس خواهید بود. پیش‌بینی امیر کاملا درست ازآب درآمد. در هفته بیست و یکم علی دایی مرتکب بزرگ‌ترین اشتباهش در لیگ سیزدهم شد. در صورتی که تیم او باید برای 3 امتیاز بازی مقابل نفت خودش را به آب و آتش می‌زد و با ریسک بالا برابر حریف قرار می‌گرفت، سرمربی قرمزها تنها به فکر نباختن به یحیی گل‌محمدی بود. دایی جدول را فراموش کرد و این رقابت را به یک نبرد شخصی تنزل داد. ماحصل آن فوتبال ترسومابانه تساوی بدون گل مقابل نفت بود. از دست دادن آن دو امتیاز ارزشمند خانگی موجب شد در همان هفته پرسپولیس صدر جدول را به رقیب دیرینه‌اش واگذار کند. بعد از آن در هفته بیست و دوم کاملا مشخص بود که قرمزهای تهران روز دشواری را برابر فولاد مدعی دارند. دایی باز هم در محاسباتش مرتکب اشتباه شد و در صورتی که به تساوی رضایت داده بود سرانجام در دقایق پایانی گل را دریافت کرد تا از 6 امتیاز ممکن این دو بازی سرنوشت‌ساز، تنها یک امتیاز صید کند. 8 هفته به پایان لیگ باقی مانده و پرسپولیس بازی‌های دشوارتری را نسبت به استقلال پیش‌رو دارد از این رو اگر داربی فردا با شکست پرسپولیس یا تساوی همراه باشد آنوقت قرمزها برای قهرمانی در لیگ باید تنها دست به دعا بردارند. از این رو در بازی جمعه برخلاف امیر قلعه‌نویی که تساوی هم برایش نتیجه خوبی به حساب می‌آید، پرسپولیس باید برای جبران 4 امتیاز عقب‌افتادگی‌اش تنها به دنبال پیروزی باشد البته تجربه بازی با نفت تهران و همچنین داربی رفت می‌گوید علی دایی کمتر ریسک می‌کند از این رو اگر او آرایش تیمش را هجومی نچیند باید منتظر یک تساوی صفر- صفر دیگر بود. البته دلایل دیگری هم برای خلق این نتیجه وجود دارد که در ادامه به آن می‌پردازیم.
رکورد عجیب مهاجمان و مدافعان دو تیم
اما سوای موضوع تفکرات دو سرمربی که پیش‌تر شرحش رفت باید به این نکته هم توجه داشت که برآیند نیروی هجومی و تدافعی دو تیم تقریبا برابر است. استقلال در نیم فصل دوم صاحب یک رکورد خاص است که شاید در جهان فوتبال کمتر شاهدش باشیم. آنها از 7 بازی برگزار شده در لیگ و دو بازی جام حذفی صاحب 7 پیروزی هستند که در همه این بردها گل‌های زده ماحصل سانتر از جناحین بوده است. یعنی تیم قلعه‌نویی غیر از سانتر با هیچ روش دیگری موفق به گلزنی در نیم‌فصل دوم نشده است. همه گل‌ها با ضربه سر حاصل شده و تنها در بازی مقابل راه‌آهن بود که سانتر بیک‌زاده زمینی فرستاده شد و محمدمهدی نظری آن را با پا وارد دروازه وحید طالب‌لو کرد اما در این‌سو پرسپولیس صاحب بهترین خط دفاعی لیگ است که هیچ تیمی نتوانسته از طریق سانتر و ضربه سر به آنها گل بزند. 22 بازی و تنها 10 گل خورده که هیچکدامشان با ضربه سر نبوده است. حالا تصور می‌کنید در بازی فردا قرار است چه اتفاقی رخ دهد؟ استقلال قطع به یقین برای رسیدن به گل دل به سانتر‌های خسرو و بیک‌زاده می‌بندد و صدالبته ضربات ایستگاهی آندو. در این‌سو سیدجلال حسینی، محسن بنگر و حسین ماهینی مردانی هستند که متخصص دفع این ضربات هستند. شاید یک لحظه غفلت آنها موجب خلق گل شود اما احتمال وقوع این حادثه بسیار اندک است. در آن‌سو پرسپولیس برای حمله تنوع تاکتیکی بیشتری دارد. بار اصلی حملات این تیم روی دوش مربع صادقیان، مسلمان، خلعتبری و امید عالیشاه است که هر 4 عنصر کوتاه‌قامت، تکنیکی و خلاق به شمار می‌روند. قطعا در چنین وضعی کار مدافعان استقلال که همگی‌شان بلندزن و تنومند هستند سخت‌تر از همتایانشان در پرسپولیس خواهد بود اما یک نکته منفی در تیم علی دایی وجود دارد؛ در تمام بازیکنان این تیم هیچ فردی را پیدا نمی‌کنید که سابقه گلزنی در داربی را داشته باشد. این مصاف یک دیدار خاص است که تجربه حرف اول و آخر آن را می‌زند. اگر قلعه‌نویی پل‌های ارتباطی بین این 4 بازیکن سریع پرسپولیس را ببندد قطعا حملات پرسپولیس دچار خلل بزرگی می‌شود و به علت نداشتن تجربه گلزنی در داربی آنوقت شاید نتیجه بازی همان تساوی منزجرکننده‌ای باشد که در سه بازی آخر تکرار شد. پیش‌بینی سخت است اما تحلیل محتوای داده‌های دو تیم می‌گوید اگر یکی از طرفین ریسک نکند شاید چهارمین تساوی بدون گل داربی در راه باشد؛ نتیجه‌ای که به نفع آبی‌هاست و اگر دایی آینده‌نگر باشد مانع از وقوع این حادثه می‌شود.