پرویز سروری*: شهر اسلامی یکی از موضوعات بنیادین برای جامعه ماست که باید به عنوان یک موضوع جامع بیش از این مورد مطالعه و بررسی قرار میگرفت. موضوع شهر اسلامی و دستیابی به شهر اسلامی به عنوان آرمانی برای همه شهروندان مورد توجه است و لازم است که در تمام تصمیمگیریهای شهری مورد توجه قرار گیرد و بایدها و نبایدهای این نوع از سبک زندگی ایرانی- اسلامی تعیین شود تا با به کار بستن آنها مسیر دستیابی به شهر اسلامی هموار شود. برای این منظور به نظر میرسد که بهاصطلاح به یک بسته همهجانبه نیازمند هستیم. بستهای که در آن از معماری خانهها و مراکز تجاری و فرهنگی گرفته تا نوع رفتار و تعامل شهروندان با یکدیگر را لحاظ کرده باشیم چرا که شهر اسلامی شامل همه این موارد با هم میشود و نمیتوان فقط با داشتن معماری اسلامی مدعی داشتن شهر اسلامی شد. اما متاسفانه در حال حاضر از برخی جهات ضعیف عمل شده و دارای نقاط ضعف هستیم. برای نمونه همین موضوع معماری را در نظر بگیرید. چند درصد معماری که در حال حاضر در جامعه رعایت میشود بومی یا اسلامی است؟ بهخوبی روشن است که معماری کنونی ما بهطور کامل وارداتی و غیربومی است. همین موضوع در سبک زندگی ما هم صدق میکند. متاسفانه ما درباره سبک زندگی هم به صورت تقلیدی از سبکهای زندگی وارداتی و غیربومی استفاده میکنیم اما در ظاهر یک رنگ و لعاب اسلامی بر زندگی شهری ما کشیده شده که در برخی موارد حتی این رنگ و لعاب هم مشهود نیست. بنابراین رسیدن به مطلوب نیازمند طی مقدماتی است که باید هر چه سریعتر مورد توجه همه آحاد جامعه قرار گیرد. در این مسیر لازم است به عنوان قدم اول به خودباوری برسیم. یعنی با تکیه بر خویش و با تقویت اعتماد به نفس با نگاه به توانایی داخلی به این باور برسیم که ما میتوانیم یک تمدن ایرانی- اسلامی را پایهگذاری کنیم.
پس باید هم در نرمافزار و هم در سختافزار برای طی این مسیر ارزشمند به خود تکیه و توان داخلی را تقویت کنیم. یعنی خود را باور کنیم این همان اتفاقی است که در دوران جنگ تحمیلی یا درباره مساله هستهای افتاد. در تمام موضوعاتی که ما به خود مراجعه کردیم و بازگشت به خویشتن داشتیم توانستیم به باور برسیم و یک مدل اسلامی ـ ایرانی را پایهگذاری کنیم. در حال حاضر هم برای دستیابی به شهر اسلامی باید همین اتفاق بیفتد و ما باید با یک اجماع ملی برنامهریزی متناسب با این چشمانداز را تعریف کنیم.
* عضو شورای اسلامی شهر تهران