آرتورو ویدال، هافبک 26 ساله و شیلیایی یوونتوس ایتالیا که سابقه بازی در تیم‌های کولو کولوي شیلی و بایرلورکوزن آلمان را هم دارد، در سال 2011 به این تیم ایتالیایی پیوسته و اکنون یکی از ارکان اصلی قهرمان سری A شده است. شما می‌توانید مرا دیوانه خطاب کنید. شما می‌توانید با افتخار مرا یک یوونتوسی تیفوسی تمام لقب بدهید. شما می‌توانید مرا با لیونل مسی، کریستیانو رونالدو و زلاتان ابراهیموویچ، 3 مردی که معمولا به عنوان بهترین‌های بازی از آنها نام برده می‌شود، بمباران کنید، ولی متقاعد نمی‌کنید. مسی، رونالدو و ابراهیموویچ ممکن است گل‌های زیادی به ثمر برسانند و گل چیزی است که باعث پیروزی می‌شود، ولی در فوتبال چیز بیشتری جز گلزنی وجود دارد.ویدال، البته در گلزنی هم چندان دست و پا بسته نیست. طبق آمار ESPN، ویدال از زمانی که از بایرلورکوزن به یوونتوس پیوسته، در تمام مسابقات رسمی 31 گل به ثمر رسانده است. ولی چیزی که ویدال را از بقیه جدا می‌کند نکات دیگری هستند. اینجا در ایالات متحده، بحث‌های پر سر و صدایی بین طرفداران بیسبال وجود دارد که چه کسی با ارزش‌تر است: یک پرتاب کننده توپ که هر پنج بازی یک بار بازی می‌کند یا یک بازیکن پوزیشن (پوزیشن پلیر در بیسبال به معنی بازیکنان دیگر چون مثلا توپ گیر و مدافع است. همه به جز پرتاب کننده) که تمام بازی‌های فصل رو تحت تاثیر قرار می‌دهد؟ مسی، رونالدو و ابراهیموویچ گلزنان قدرتمندی هستند، ولی به عنوان یک مهاجم، که این تنها کاری است که برای تیمشان انجام می‌دهند. نقش مرکزی ویدال به عنوان یک هافبک و ترکیب منحصر بفرد مهارت‌هایش در آن پست، به او اجازه می‌دهد که بیشتر از هر مهاجمی تاثیر زیادی روی کل بازی بگذارد. قبلا توانایی‌های ویدال رو به عنوان یک «تمام‌کننده» ذکر کردم. او شوت‌های بی‌رحمانه‌ای می‌زند و حرکاتش در محوطه جریمه بموقع هستند و وقتی درست انجام بشوند، محال است جلوی آنها را گرفت. ویدال همچنین به اندازه کافی ماهر هست که آندرآ پیرلوي استاد ضربات کاشته را کنار بزند و پنالتی زن اول یوونتوس بشود.ولی تاثیر ویدال منحصر به روبه‌روی دروازه نیست. توانایی پاس دادن ویدال، برای مثال، بدون نقص و عالی است. او از وقتی که به یوونتوس آمده، 16 پاس گل داده و این فصل 3/84 درصد از پاس‌هایش در سری A صحیح بوده، بنابر آمار سایت WhoScored، این نسبت بیشتری نسبت به مسی، رونالدو و ابراهیموویچ است.مساله‌ای که این اعداد را تاثیرگذار می‌کند این است که ویدال تعداد پاس‌های بیشتری نسبت به سه نفر دیگر دارد. اين فصل ویدال 9/27 درصد بیشتر از ابراهیموویچ و کمی بیشتر از 50 درصد از رونالدو مبادرت به پاس دادن کرده است. حتی مسی که بیشتر از میانگین یک مهاجم در سیستم تیکی تاکایی بارسلونا پاس می‌دهد، 3/19درصد تعداد پاس‌هایش از ویدال کمتر است. استعداد هجومی ویدال به او اجازه می‌دهد به خوبی بتواند پاس دهد. مدافعانی که نمی‌توانند جلوی ویدال را برای گلزنی بگیرند باعث می‌شوند دیگران به کمک‌شان بیایند و دفاع خالی شود. تاثیر این بر روی کل تیم نمی‌تواند اغراق‌آمیز باشد. یوونتوس ممکن است دو اسکودتوی قبلی را برده باشد، ولی آنها با یک خط حمله زیر میانگین و ضعیف این کار را انجام دادند. شانس‌های گلزنی از دست رفتند یا ایجاد نشدند. در اوج توانایی گلزنی ویدال، یووه به فضایی نیاز داشت که ویدال می‌توانست آن را برای گلزنی راحت‌تر ایجاد کند، ولی برای تمام کارهایی که ویدال در دو سوم جلوی زمین انجام می‌دهد، بزرگ‌ترین تاثیر او می‌تواند در دفاع باشد. آمار WhoScored به ویدال میانگین 4 تکل و 2/1 توپ ربایی در هر بازی در سری A می‌دهد. در لیگ قهرمانان، این اعداد بالا می‌روند و به 4/5 تکل و 4/1 توپ ربایی می‌رسند. رتبه تکل ویدال هفتم در سریA و دوم در لیگ قهرمانان آن هم در بین کل بازیکنان و نه فقط هافبک‌ها است. توانایی دفاعی ویدال آنقدر پیشرفته است که آنتونیو کونته از او به عنوان یک مدافع اضطراری در زمانی که بحرانی در انتخاب خط دفاعی وجود داشت، استفاده کرد (بازی یوونتوس- لیورنو در سه هفته قبل به دلیل محرومیت بونوچی و اوگبونا و مصدومیت بارزاگلی، فقط کیه‌لینی که تازه از بند مصدومیت رها شده بود، در دسترس بود که ویدال آن بازی به عنوان مدافع وسط بازی می‌کرد.) این ممکن است برای بازیکنی 11/5 فوتی (80/1 متری) عجیب باشد، ولی توانایی برجسته پرش ویدال به صورت
گول زننده‌ای روی هوا تاثیرگذار است. بیایید یک قدم برگردیم عقب و ببینیم که چه داریم: در یک بسته، ویدال یک بازیکن با سطح مهارتی ممتاز در سه منطقه زمین بازی است. اگر او به عنوان یک مهاجم صرف بازی کند، سخت نیست که او را به عنوان یک بازیکن 25 گله ببینیم. جثه ویدال به عنوان یک اشکال به عنوان یک مدافع دیده می‌شد، ولی توانایی پرش این اشکال را مرتفع می‌کند؛ درست همان طور که برای فابیو کاناوارو و ایوان کوردوبا هم همین طور بود.