گروه ورزشی: گذشت آن زمان‌ها که فوتبال ایران پر بود از دکتر‌ها و تحصیلکرده‌های رشته تربیت‌بدنی، گذشت آن زمان‌ها و حالا با متر هیچ خیاطی نمی‌توان اندازه بد قواره فوتبال ایران را اندازه گرفت. سواد و تحصیلات تنها به مدرک آکادمیک نیست به شعور فوتبالی است که آینه تمام‌نمای فوتبال ایران در جمعه‌ای که گذشت ثابت کرد وقتی از مربیان دو تیم فاکتور می‌گیرند به این استدلال دست پیدا می‌کنید که بازیکنان پرهوادار‌ترین تیم‌های لیگ باید به نهضت سوادآموزی فوتبال بروند چون هیچ چیز جز لگدپراکنی و حاشیه و داد و فریاد نمی‌دانند اما این بی‌سوادی در فوتبال از کجا نشأت می‌گیرد و چرا بازیکنان ایرانی به‌رغم ضریب هوشی بالایی که دارند از پرداختن به یک نمایش زیبا عاجز هستند. این سوغات از همان زمانی وارد فوتبال ما شد که درآمد‌های میلیاردی و چند صد میلیونی پای قرارداد بازیکنان ریخته شد، از زمانی که وسایل نقلیه عمومی جایشان را به ماشین‌های وارداتی و آخرین سیستم دادند و همین اصل شد درد بی‌درمان فوتبال ایران که هیچ چاره‌ای هم نمی‌توان برایش درنظر گرفت! انگار با گذشت زمان و ورود پول بی‌زبان و بدون چرتکه در فوتبال بی‌جنبه ایرانی، جرات و تعصب هم در تو در توی تونل زمان جای خود را به ترس و بی‌خیالی داده است، حالا با اینکه به لطف و مدد پیشرفت علم و فناوری می‌توانی به خوبی تمام حواشی یک بازی را نگاه کنی و چیزی را از دست ندهی، اما انگار در آخر یک دیدار شهرآورد تنها چیزی که نصیبت می‌شود دیدن تکل‌های خشن و بی‌جهت، خطاهای بی‌نهایت و لب‌‌خوانی بازیکنان به اصطلاح ستاره است که چگونه همه استرس وجود خود را به شکل ناسزا خالی می‌کنند و دریغ از حتی یک دریبل خشک و خالی و یک شوت، از تعداد موقعیت‌های خطرناک هم که دیگر چیزی نگوییم بهتر است که گفتنش مانند تف سر بالاست که در آخر بر می‌گردد و می‌افتد روی سر خودت چرا که تو هم یکی از هزاران هوادار مشتاق این بازی بودی که به مدد ترس و احتیاط مربیان و سیستم تک فوروارد و دفاع چندین لایه و بازی بی‌روح بازیکنانش، چیزی جز 90 دقیقه اضطراب بیهوده و خالی از لذت نصیبت نشده است. شهرآورد دیگری آمد و رفت، این بار هم مردانش مدعی بودند که مانند بازی‌های دیگر 3 امتیاز بیشتر ندارد اما همین مردان در کارزار میدان مسابقه برای باقی ماندن رکورد نباختنشان یا باقی ماندن تیمشان در بین تیم‌های بالای جدول هرکاری برای کسب یک امتیاز و به بیراهه کشیدن بازی کردند تا فقط از گزند حوادث بعد از بازی در امان باشند. همه چیز فدای یک امتیاز و البته نباختن؛ انگار همه راضی هستند از نتیجه مساوی و دلخوش به بحث‌های پوچ و بیهوده‌ای مانند اشتباهات داوری که خود انگار به اندازه 3 امتیاز ارزش دارد و برگ برنده‌ای حساب می‌شود برای برتری داشتن در کل کل‌های بچگانه و بی‌فایده بعد از بازی. باز هم مربیان و بازیکنان دو تیم به‌رغم گفته‌ها و اظهاراتشان در یک هفته اخیر ته دلشان مساوی و نباختن را به باختن در یک بازی زیبا و هیجان‌انگیز ترجیح دادند، دیگر همه چیز تغییر کرده است، دیگر کمتر بازیکنی پیدا می‌شود که به اصطلاح سرش را به‌خاطر موفقیت تیمش جلوی توپ بگذارد، دیگر کمتر مربی‌ای پیدا می‌شود که به‌خاطر بردن شهرآورد تیمش را با تفکرات هجومی آرایش و راهی میدان کند و از همه بدتر دیگر کمتر هواداری پیدا می‌شود که از دیدن شهرآورد فوتبال ایران لذت ببرد. همه ما ترسو شده‌ایم، ترس از شکست و باخت تمام وجودمان را فراگرفته است و مانند ویروسی مسری و خطرناک بین‌مان دست به دست می‌شود و از ذهنی به ذهن دیگر می‌رود.
مربیان به فکر چه روشی بودند؟!
مهم‌ترین نكته مصاحبه مطبوعاتی علی دایی بعد از از دست دادن دو امتیاز داربی و برقرار ماندن فاصله 4 امتیازی در فاصله 7 هفته تا پایان رقابت‌ها این بوده: «من استقلال را مثل كف دست می‌شناختم و این تیم را خلع سلاح كردم.» لابد در حرف‌های قلعه‌نویی هم می‌توان نشانه‌هایی از این تفكر را پیدا كرد، تفكری كه درباره قلعه‌نویی با توجه به ركوردش در نباختن داربی‌ها و البته خواسته‌‌اش از این بازی كه همین یك امتیاز بود بیشتر پیدا می‌شود. با این وجود می‌توان علت بد‌شدن این داربی‌های اخیر را سعی هر مربی و هر تیم در خنثی كردن نقاط قوت تیم مقابل و بستن و كنترل كردن راه‌های نفوذ و عناصر خطرناك آن دانست. در داربی یك سانتر خوب از خسرو حیدری دیدید؟ یك حركت تركیبی بی‌نقص از خلعتبری و صادقیان دیدید؟ سیدصالحی یك بار در موقعیت گل قرار گرفت؟ قاضی و اولادی فرصتی برای شوت به دروازه پرسپولیس پیدا كردند؟ این اصل داستان است و ظاهرا قبل از بازی تمام نقشه‌های مربیان روی بستن تیم مقابل، خنثی‌كردن عناصر تهاجمی‌‌اش و كنترل مسابقه در زمان بهتر بودن تیم در دقایقی خاص از بازی است البته به نظر می‌رسد تا زمانی كه تفكر مربیان اینگونه باشد و آنها به جای تقویت تیم خودی و متمركز‌شدن روی نقاط قوت خودشان به فكر بستن و خنثی كردن طرف مقابل باشند این داربی نه گل دارد نه موقعیت گل.