مهدی طاهرخانی: مقصران تساوی صفر-صفر داربی همین تفکری است که شما تشویقش می‌کنید. شما هستید که برد زورکی در آزادی با حداقل نتیجه راضی‌تان می‌کند. در داربی دقیقه نود که شد قسمتی از ورزشگاه که معروف به آتشی‌های پرسپولیسی هستند شروع به اعتراض کردند. کمی بعد هم هواداران استقلال شعارهایی مبنی بر گله به چهارمین تساوی بدون گل سر دادند. دایی و قلعه‌نویی هم در نشست خبری به گونه‌ای صحبت کردند که شنونده با وجود اینکه حرف تازه‌ای از آنها نمی‌شنید اما متوجه می‌شد که آنها چندان از تساوی بدشان نمی‌آید. قلعه‌نویی که رسما اعتراف کرد خشنود است دایی هم بعد از کمی غرولند و ادعای بهتر بودن از استقلال به گونه‌ای معترف شد که نمی‌توانست هجومی‌تر از آن بازی کند چون ممکن بود استقلال با ضد حمله بدون هیچ موقعیت گلی، ناگهان برنده بازی شود. اما با وجود همه این اعتراضات به روند تساوی‌های ملال آور، مقصر کیست؟ امیر قلعه‌نویی شنبه در تازه‌ترین اظهارنظرش مدعی شد او تقصیری ندارد. مردی که رکورددار 9 تساوی در داربی از 12 مسابقه است می‌گوید من مقصر نیستم! علی دایی هم می‌گوید نیمه دوم ما بهتر بودیم اما نمی‌گوید ثمره این برتری واقعا چند موقعیت گل بود؟ اینکه پرسپولیس بهتر از استقلال توپ را به حرکت در آورد و در 45 دقیقه دوم، برتر بود یک بدیهیست اما هر برتری‌ای باید یک خروجی داشته باشد. پرسپولیس به تصاحب میانه میدان بسنده کرد و هرگز آن حملاتی که دامنه دار بودنش منتج به گل می‌شد را پایه نریخت که اگر چنین می‌کرد قطعا باید الان چند موقعیت خوب گلزنی در ذهن مان داشتیم. اما فقط ضربه ایستگاهی محمد نوری در حافظه همه مانده و چند نفوذ نصفه و نیمه از عالیشاه و صادقیان و ارسال‌های آماتورگونه این نو ستاره‌های نیمه آماده. دایی و قلعه‌نویی برابر هم قرار گرفتند که به یکدیگر نبازند که اگر غیر از این بود در نیمه دوم امیر یکبار فقط یک بار دستور حمله می‌داد و در این سو دایی در 15 دقیقه پایانی با به زمین آوردن مسلمان و اضافه کردن یک مهاجم تازه‌نفس به خط حمله خسته تک‌نفره‌اش، مقدمات یک برد را مهیا می‌کرد. اما مردان شطرنج باز ما به فکر پات بودند، همه مهره‌های بی‌خاصیت کنار رفتند و در نهایت دو شاه برابر هم به تساوی رضایت دادند. این وضعیت می‌تواند تا مدت‌ها ادامه داشته باشد اگر سطح توقع و نگاه هوادار تغییر نکند. روزهایی که پرسپولیس در آزادی مقابل تیم‌های ته جدول مثل مس و فجر در طول نود دقیقه تنها یکی، دو موقعیت گل ایجاد می‌کند و پس از گلزنی و پیش افتادن به مدیریت فکر می‌کند تا سیر کردن تماشاگرانش از دیدن گل، وقتی استقلال برابر همین تیم‌های ته‌جدولی با آژان کشی و سانتر تنها به یک گل می‌رسد و سپس دفاع را مقدس می‌پندارد وضعیت همین است که می‌بینید. آن روز پرسپولیس در صدر بود و هوادارانش بی‌توجه به کیفیت نگران کننده تیم شان تنها صدارت برایشان فضیلت بود و بس و حالا استقلال چنین وضعیتی را در صدر دارد و همه معترضان به نتیجه داربی که از جنس آبی‌اند ته دلشان خرسند هستند که تیم شان با 4 امتیاز اختلاف با قرمزها در صدر است. شکلات بالانشینی موقت آنان را ارضا کرده و برایشان کوچک‌ترین اهمیتی ندارد با این کیفیت هیچ ضمانتی بر بقا در صدر نیست. پیش از این تماشاگران با تحریم بازی‌ها اعتراض‌شان را به گوش سلاطین بردهای حداقلی رساندند اما این کافی نیست. زمانی که تیم آنها به صدر می‌آید همه چیز را فراموش می‌کنند، این آنها هستند که بعد از برد یک بر صفر در آزادی عوض اعتراض به عملکرد تیم شان آنها را تشویق می‌کنند و همین مشوقی می‌شود برای یک بازی کسالت بار دیگر. مهره‌های استقلال و راه‌آهن را روی دو کفه ترازو بریزید یکی از حدت سنگینی به عمق زمین می‌رود و مجاور نفت می‌شود دیگری لایه اوزن را سوراخ می‌کند از بس سبک است اما عملکرد 90 دقیقه‌ای این دو تقریبا شبیه هم است و اختلاف بازی همان یک گلی است که زده شد. بازی استقلال و استقلال خوزستان هم داستانش همین است. پرسپولیس هم دقیقا چنین سناریویی را دارد، مقصر تساوی صفر ـ صفر داربی همین تفکری است که شما تشویقش می‌کنید. شما هستید که برد زورکی در آزادی با حداقل نتیجه ارضایتان می‌کند. پس اعتراض نکنید، شاهان شما در همان مسیری می‌روند که شما خواستید. اگر نمی‌خواهید مسیر این باشد دست کم یک بار بعد از یک برد با این کیفیت آنها را شماتت کنید. همه چیز 3 امتیاز با هر کیفیتی نیست. ماحصل آن تفکر می‌شود 4 تساوی بدون گل در داربی. در رویایی‌ترین حالت، تیمتان قهرمان می‌شود بدون اینکه شما یک بار برای دیدن بازی‌هایش به ورزشگاه رفته باشید و صورت دیگر قضیه می‌تواند یک قمار بد باشد، هم زیبایی را ندیدید هم جام را. قطعا در پایان فصل یکی از دو طیف هوادار سرخابی چنین وضعیتی را دارد. البته شاید تیم سومی قهرمان شد و هر دو قشر بازنده این قمار شدند. هواداران مقصر اصلی تساوی داربی
چرا اين تيم‌ها را تشويق مي‌كنيد
مهدی طاهرخانی: مقصران تساوی صفر-صفر داربی همین تفکری است که شما تشویقش می‌کنید. شما هستید که برد زورکی در آزادی با حداقل نتیجه راضی‌تان می‌کند. در داربی دقیقه نود که شد قسمتی از ورزشگاه که معروف به آتشی‌های پرسپولیسی هستند شروع به اعتراض کردند. کمی بعد هم هواداران استقلال شعارهایی مبنی بر گله به چهارمین تساوی بدون گل سر دادند. دایی و قلعه‌نویی هم در نشست خبری به گونه‌ای صحبت کردند که شنونده با وجود اینکه حرف تازه‌ای از آنها نمی‌شنید اما متوجه می‌شد که آنها چندان از تساوی بدشان نمی‌آید. قلعه‌نویی که رسما اعتراف کرد خشنود است دایی هم بعد از کمی غرولند و ادعای بهتر بودن از استقلال به گونه‌ای معترف شد که نمی‌توانست هجومی‌تر از آن بازی کند چون ممکن بود استقلال با ضد حمله بدون هیچ موقعیت گلی، ناگهان برنده بازی شود. اما با وجود همه این اعتراضات به روند تساوی‌های ملال آور، مقصر کیست؟ امیر قلعه‌نویی شنبه در تازه‌ترین اظهارنظرش مدعی شد او تقصیری ندارد. مردی که رکورددار 9 تساوی در داربی از 12 مسابقه است می‌گوید من مقصر نیستم! علی دایی هم می‌گوید نیمه دوم ما بهتر بودیم اما نمی‌گوید ثمره این برتری واقعا چند موقعیت گل بود؟ اینکه پرسپولیس بهتر از استقلال توپ را به حرکت در آورد و در 45 دقیقه دوم، برتر بود یک بدیهیست اما هر برتری‌ای باید یک خروجی داشته باشد. پرسپولیس به تصاحب میانه میدان بسنده کرد و هرگز آن حملاتی که دامنه دار بودنش منتج به گل می‌شد را پایه نریخت که اگر چنین می‌کرد قطعا باید الان چند موقعیت خوب گلزنی در ذهن مان داشتیم. اما فقط ضربه ایستگاهی محمد نوری در حافظه همه مانده و چند نفوذ نصفه و نیمه از عالیشاه و صادقیان و ارسال‌های آماتورگونه این نو ستاره‌های نیمه آماده. دایی و قلعه‌نویی برابر هم قرار گرفتند که به یکدیگر نبازند که اگر غیر از این بود در نیمه دوم امیر یکبار فقط یک بار دستور حمله می‌داد و در این سو دایی در 15 دقیقه پایانی با به زمین آوردن مسلمان و اضافه کردن یک مهاجم تازه‌نفس به خط حمله خسته تک‌نفره‌اش، مقدمات یک برد را مهیا می‌کرد. اما مردان شطرنج باز ما به فکر پات بودند، همه مهره‌های بی‌خاصیت کنار رفتند و در نهایت دو شاه برابر هم به تساوی رضایت دادند. این وضعیت می‌تواند تا مدت‌ها ادامه داشته باشد اگر سطح توقع و نگاه هوادار تغییر نکند. روزهایی که پرسپولیس در آزادی مقابل تیم‌های ته جدول مثل مس و فجر در طول نود دقیقه تنها یکی، دو موقعیت گل ایجاد می‌کند و پس از گلزنی و پیش افتادن به مدیریت فکر می‌کند تا سیر کردن تماشاگرانش از دیدن گل، وقتی استقلال برابر همین تیم‌های ته‌جدولی با آژان کشی و سانتر تنها به یک گل می‌رسد و سپس دفاع را مقدس می‌پندارد وضعیت همین است که می‌بینید. آن روز پرسپولیس در صدر بود و هوادارانش بی‌توجه به کیفیت نگران کننده تیم شان تنها صدارت برایشان فضیلت بود و بس و حالا استقلال چنین وضعیتی را در صدر دارد و همه معترضان به نتیجه داربی که از جنس آبی‌اند ته دلشان خرسند هستند که تیم شان با 4 امتیاز اختلاف با قرمزها در صدر است. شکلات بالانشینی موقت آنان را ارضا کرده و برایشان کوچک‌ترین اهمیتی ندارد با این کیفیت هیچ ضمانتی بر بقا در صدر نیست. پیش از این تماشاگران با تحریم بازی‌ها اعتراض‌شان را به گوش سلاطین بردهای حداقلی رساندند اما این کافی نیست. زمانی که تیم آنها به صدر می‌آید همه چیز را فراموش می‌کنند، این آنها هستند که بعد از برد یک بر صفر در آزادی عوض اعتراض به عملکرد تیم شان آنها را تشویق می‌کنند و همین مشوقی می‌شود برای یک بازی کسالت بار دیگر. مهره‌های استقلال و راه‌آهن را روی دو کفه ترازو بریزید یکی از حدت سنگینی به عمق زمین می‌رود و مجاور نفت می‌شود دیگری لایه اوزن را سوراخ می‌کند از بس سبک است اما عملکرد 90 دقیقه‌ای این دو تقریبا شبیه هم است و اختلاف بازی همان یک گلی است که زده شد. بازی استقلال و استقلال خوزستان هم داستانش همین است. پرسپولیس هم دقیقا چنین سناریویی را دارد، مقصر تساوی صفر ـ صفر داربی همین تفکری است که شما تشویقش می‌کنید. شما هستید که برد زورکی در آزادی با حداقل نتیجه ارضایتان می‌کند. پس اعتراض نکنید، شاهان شما در همان مسیری می‌روند که شما خواستید. اگر نمی‌خواهید مسیر این باشد دست کم یک بار بعد از یک برد با این کیفیت آنها را شماتت کنید. همه چیز 3 امتیاز با هر کیفیتی نیست. ماحصل آن تفکر می‌شود 4 تساوی بدون گل در داربی. در رویایی‌ترین حالت، تیمتان قهرمان می‌شود بدون اینکه شما یک بار برای دیدن بازی‌هایش به ورزشگاه رفته باشید و صورت دیگر قضیه می‌تواند یک قمار بد باشد، هم زیبایی را ندیدید هم جام را. قطعا در پایان فصل یکی از دو طیف هوادار سرخابی چنین وضعیتی را دارد. البته شاید تیم سومی قهرمان شد و هر دو قشر بازنده این قمار شدند. ارسال نظر
پربیننده