5 نکته از داربی نیمه دوم فاجعه نبود

فرزاد حبیب‌اللهی: 1-پرسپولیس در نیمه دوم خوب بازی کرد. بارها در راست ترکیب‌های 3 و 4 نفره ساخت و به محوطه جریمه استقلال رسید. اگر علی دایی در تمرینات، روی کات-بک‌های مناسب و بیرون زدن سیدصالحی و محمد نوری در چنین موقعیت‌هایی تمرکز کرده بود؛ پرسپولیس می‌توانست روی پاس‌های آخر بهتر عمل کند. 2-تناقض بزرگ: پرسپولیس روز چهارشنبه مهم‌ترین تمرین پیش از بازی (تمرین 48 ساعت پیش از مسابقه) را انجام نداد اما روان‌تر بازی کرد. این نشان نمی‌دهد که تیم‌های بزرگ ما حتي وقتی تمرین می‌کنند، کار خاصی انجام نمی‌دهند؟ و اینکه برنامه‌های تمرینی‌شان، معمولا وارد جریان فعال بازی نمی‌شود. 3- استقلال از ضعف جسمانی پرسپولیس در فاز انتقال از حمله به دفاع در کناره‌ها در 30 دقیقه پایانی نتوانست استفاده کند. تعویض امیر قلعه‌نویی خوب بود. غلام‌نژاد آمد به دفاع راست، خسرو حیدری در سمت راست رفت به خط سوم و قاضی در نوک حمله جای اولادی را گرفت تا استقلال از راست بالا بیاید (با توجه به خستگی عالیشاه در این منطقه، غلام نژاد و حیدری مقابل حسینی دو به یک بسازند) و توپ‌ها ارسال شود برای قاضی و اکبرپور که باید از چپ به قاضی اضافه می‌شد. این تعویض خوب اما در جریان بازی، تاثیر عملی نگذاشت. حیدری تنها یک بار توانست از میثم حسینی عبور کند. 4-استقلال در فاز حمله منفعلانه بازی کرد. پرسپولیس در نیمه دوم تفاوت کیفی محسوس با حریفش داشت. برای بازی داربی، می‌توان علی دایی را ستایش کرد؛ تیمش روند حرکتی آگاهانه و مطلوب در سمت راست داشت. پرسپولیسی‌ها موقعیت مطلوب به ندرت ایجاد کردند اما در طراحی حمله در نیمه دوم موفق بودند و براساس برنامه هم عمل کردند. 5-این بازی از نُرم بازی‌های لیگ برتر پایین‌تر نبود. نیمه دومش از خیلی بازی‌ها بهتر هم بود.