آرمان امین: خودمان را می‌بینيم در این آینه بی‌مایه صفر- صفر. اخلاق‌های غیر‌اخلاقی، پول‌های بی‌ارزش و «این» نقدهای بیهوده. خودم را می‌بینم در این آینه.انگار اتفاقات این بازی نود دقیقه‌ای فوتبال به علاوه حواشی پس و پیشش سایه‌ای از افت اخلاق و اقتصاد یک کشور است. سایه‌ای که حداقل سالی دوبار آن هم بالاجبار رویمان می‌افتد و اطرافمان را سیاه می‌کند. قدری فکر می‌کنیم تا کنار رود و نوری دوباره بتابد. شروعش معمولا با تعارفات قبل از بازی است. «صاحب خانه شما را به صدر اتاق پذیرایی راهنمایی می‌نماید و می‌خواهد بالای دست خود بنشاند ولی شما با نهایت اصرار از نشستن در آن مکان خودداری می‌نمایید و از صاحب خانه تقاضا می‌کنید که وی در آنجا بنشیند و هر قدر این صحبت و احترام ساختگی و فاقد حقیقت آمیخته به اصرار باشد دلیل بر فرط تربیت شما و صاحب خانه است.» ساختگی و فاقد حقیقت، همان بوسه عجیب رویانیان بر سر قلعه‌نویی. مشابه‌اش را تصور کنید، قبل از ال‌کلاسیکو پرس بر کله گوآردیولا بوسه زده باشد! اما نتیجه‌اش مانند همه شعارهای اخلاقی رسانه‌ها و مسیرهای ارتباطی‌مان (بزرگراه‌ها، مترو و...)، چیزی جز فریاد 30 ، 40 هزار نفر همزمان بعد از از دست رفتن موقعیت تیم مقابل نیست. فارغ از درگیری‌های طبیعی بازی فوتبال که اتفاقا در این بازی خاص، تنها قسمت جذاب آن است، تعداد بالای خطاها هم شاهدی بر افت اخلاق ورزشی آن است یا می‌تواند باشد. کمی خیال پردازی کنیم؛ بچه‌ها در دوران کودکی‌شان ترس‌هایی ماورایی دارند. هیولاهایی زیر تخت و توی کمد. برعکس از زمینی‌ها کمتر می‌ترسند. دنیای فانتزی و به مراتب جذاب تری است. هرچه بزرگ‌تر می‌شوند اما از ملموس تر‌ها می‌ترسند. آدم‌ها و سوسک‌ها. تفاوت فوتبالمان با اروپا می‌تواند همین‌قدر ماورایی باشد. کی‌روش هم گفته بود، رونالدو و مسی انسان نیستند. فوتبالی ماورایی، جذاب و فانتزی که به واسطه تلاش و زحمتی که کشیده‌اند این طور دور از دسترس‌اند. به واسطه انتظاری که مالکان‌شان از آنها دارند. پول‌های کلان داده‌اند و کار می‌خواهند، کار. کارهایی که نمی‌توانیم برای خود تصورشان کنیم. اینجا اما همه خودمانی‌اند، مثل خودمان قلیان می‌کشند، نمی‌توانند زیاد بدوند، قدرت خارق‌العاده‌ای ندارند. پول‌هایی که می‌گیرند اما مگر انتظاری ایجاد نمی‌کند؟ حداقل برای پرداخت کننده‌ها. خودمان را می‌بینيم در این آینه بی‌مایه صفر- صفر. اخلاق‌های غیر‌اخلاقی، پول‌های بی‌ارزش و «این» نقدهای بیهوده. خودم را می‌بینم در این آینه. خودت را در آینه داربی دیدی؟
آرمان امین: خودمان را می‌بینيم در این آینه بی‌مایه صفر- صفر. اخلاق‌های غیر‌اخلاقی، پول‌های بی‌ارزش و «این» نقدهای بیهوده. خودم را می‌بینم در این آینه.انگار اتفاقات این بازی نود دقیقه‌ای فوتبال به علاوه حواشی پس و پیشش سایه‌ای از افت اخلاق و اقتصاد یک کشور است. سایه‌ای که حداقل سالی دوبار آن هم بالاجبار رویمان می‌افتد و اطرافمان را سیاه می‌کند. قدری فکر می‌کنیم تا کنار رود و نوری دوباره بتابد. شروعش معمولا با تعارفات قبل از بازی است. «صاحب خانه شما را به صدر اتاق پذیرایی راهنمایی می‌نماید و می‌خواهد بالای دست خود بنشاند ولی شما با نهایت اصرار از نشستن در آن مکان خودداری می‌نمایید و از صاحب خانه تقاضا می‌کنید که وی در آنجا بنشیند و هر قدر این صحبت و احترام ساختگی و فاقد حقیقت آمیخته به اصرار باشد دلیل بر فرط تربیت شما و صاحب خانه است.» ساختگی و فاقد حقیقت، همان بوسه عجیب رویانیان بر سر قلعه‌نویی. مشابه‌اش را تصور کنید، قبل از ال‌کلاسیکو پرس بر کله گوآردیولا بوسه زده باشد! اما نتیجه‌اش مانند همه شعارهای اخلاقی رسانه‌ها و مسیرهای ارتباطی‌مان (بزرگراه‌ها، مترو و...)، چیزی جز فریاد 30 ، 40 هزار نفر همزمان بعد از از دست رفتن موقعیت تیم مقابل نیست. فارغ از درگیری‌های طبیعی بازی فوتبال که اتفاقا در این بازی خاص، تنها قسمت جذاب آن است، تعداد بالای خطاها هم شاهدی بر افت اخلاق ورزشی آن است یا می‌تواند باشد. کمی خیال پردازی کنیم؛ بچه‌ها در دوران کودکی‌شان ترس‌هایی ماورایی دارند. هیولاهایی زیر تخت و توی کمد. برعکس از زمینی‌ها کمتر می‌ترسند. دنیای فانتزی و به مراتب جذاب تری است. هرچه بزرگ‌تر می‌شوند اما از ملموس تر‌ها می‌ترسند. آدم‌ها و سوسک‌ها. تفاوت فوتبالمان با اروپا می‌تواند همین‌قدر ماورایی باشد. کی‌روش هم گفته بود، رونالدو و مسی انسان نیستند. فوتبالی ماورایی، جذاب و فانتزی که به واسطه تلاش و زحمتی که کشیده‌اند این طور دور از دسترس‌اند. به واسطه انتظاری که مالکان‌شان از آنها دارند. پول‌های کلان داده‌اند و کار می‌خواهند، کار. کارهایی که نمی‌توانیم برای خود تصورشان کنیم. اینجا اما همه خودمانی‌اند، مثل خودمان قلیان می‌کشند، نمی‌توانند زیاد بدوند، قدرت خارق‌العاده‌ای ندارند. پول‌هایی که می‌گیرند اما مگر انتظاری ایجاد نمی‌کند؟ حداقل برای پرداخت کننده‌ها. خودمان را می‌بینيم در این آینه بی‌مایه صفر- صفر. اخلاق‌های غیر‌اخلاقی، پول‌های بی‌ارزش و «این» نقدهای بیهوده. خودم را می‌بینم در این آینه. ارسال نظر
پربیننده