پروانه حسین‌زاده: با بازی در فیلم متولد ماه مهر، به سینما آمد و با فیلم شراره مطرح شد، با بازی در مجموعه تلویزیونی خاک سرخ بود که نشان داد اگر فرصت داشته باشد برای ایفای نقش‌های پیچیده با استعداد است. لاله اسكندري در فیلم «این زن حرف نمی‌زند» درخشید و پا به سینمای حرفه‌ای گذاشت. گالری عکس او بهانه‌ای شد برای گپ با وی.
از گالری عکس‌تان چه خبر؟
از 22 آبان ماه تا 30 آبان ماه در نمایشگاه بین‌المللی رایزن برگزار شد. این نمایشگاه شامل 42 عکس و با عنوان «سفرباید» برپا می‌شود. عکس‌ها از طبیعت شهرها و بناهای ترکیبی از بخش‌هایی که برایم جذابیت خاصی دارد گرفته شده و بیشتر آنها مربوط به سفرهای خارج از کشورم در 5سال گذشته است.
آیا صحت دارد این گالری خارج از کشور برگزار می شود؟
این موضوع، یک پیشنهاد بود اما هنوز به طور قطع حتمی نشده است و اگر قرار باشد این گالری برگزار شود از لحاظ نوع عکس متفاوت است، زیرا این گالری که در ایران برگزار شد برای خارج از کشور جذابیت ندارد. اگر قرار باشد گالری را در خارج از کشور برپا کنم ترجیح می‌دهم مجموعه‌هایی از ایران باشد و تلاش می‌کنم بناهای وطنم را آنجا به نمایش بگذارم.
چرا کمتردر تلویزیون دیده می‌شوید؟
شاید اینطور باشد. آخرین سریالی که من در آن بازی کردم «رقص پرواز» بود که در دهه فجر سال گذشته پخش شده است. اما قصه‌های پیشنهادی تکراری بوده است و من در سال 87 بیشتر وقت خود را صرف هنرهای تجسمی کرده‌ام و یک کار را با شهرداری منطقه 5 انجام داده‌ام و آن کاشی‌کاری و نقاشی روی دیوارهای دو طرف زیرگذر پل ستاری است.
نقاشی را دوست دارید یا بازیگری؟
رشته من و علاقه‌ام هنرهای تجسمی است. اما هر کدام از این دو مقوله ویژگی خاص خود را دارد. بازیگری به دنیای واقعی نزدیک‌تر و ملموس‌تر است و مدت زمان بیشتری در ذهن‌ها حک می‌شود، اما نقاشی هنر فردی است و بازتاب آن به خود انسان‌ها برمی‌گردد؛ از طرفی در بازیگری وابسته به آدم‌ها هستی و اختیار شما به دست گروه است. من هر دو را دوست دارم و همیشه سعی کرده‌ام هر دو را در کنار هم جذب کنم و داشته باشم.
شما را در آینده با چه کاری خواهیم دید؟
کاری با آقای جوزانی با عنوان مجموعه «در چشم باد» را در دست دارم، اما قصد دارم امسال هم همانند سال قبل بیشتر به کاشی‌کاری و هنرهای تجسمی بپردازم اما درکنارش اگر کار خوبی هم پیشنهاد شود حتما می‌پذیرم. بناهای وطنم را آن سوی مرزها نمایش می‌دهم
پروانه حسین‌زاده: با بازی در فیلم متولد ماه مهر، به سینما آمد و با فیلم شراره مطرح شد، با بازی در مجموعه تلویزیونی خاک سرخ بود که نشان داد اگر فرصت داشته باشد برای ایفای نقش‌های پیچیده با استعداد است. لاله اسكندري در فیلم «این زن حرف نمی‌زند» درخشید و پا به سینمای حرفه‌ای گذاشت. گالری عکس او بهانه‌ای شد برای گپ با وی.
از گالری عکس‌تان چه خبر؟
از 22 آبان ماه تا 30 آبان ماه در نمایشگاه بین‌المللی رایزن برگزار شد. این نمایشگاه شامل 42 عکس و با عنوان «سفرباید» برپا می‌شود. عکس‌ها از طبیعت شهرها و بناهای ترکیبی از بخش‌هایی که برایم جذابیت خاصی دارد گرفته شده و بیشتر آنها مربوط به سفرهای خارج از کشورم در 5سال گذشته است.
آیا صحت دارد این گالری خارج از کشور برگزار می شود؟
این موضوع، یک پیشنهاد بود اما هنوز به طور قطع حتمی نشده است و اگر قرار باشد این گالری برگزار شود از لحاظ نوع عکس متفاوت است، زیرا این گالری که در ایران برگزار شد برای خارج از کشور جذابیت ندارد. اگر قرار باشد گالری را در خارج از کشور برپا کنم ترجیح می‌دهم مجموعه‌هایی از ایران باشد و تلاش می‌کنم بناهای وطنم را آنجا به نمایش بگذارم.
چرا کمتردر تلویزیون دیده می‌شوید؟
شاید اینطور باشد. آخرین سریالی که من در آن بازی کردم «رقص پرواز» بود که در دهه فجر سال گذشته پخش شده است. اما قصه‌های پیشنهادی تکراری بوده است و من در سال 87 بیشتر وقت خود را صرف هنرهای تجسمی کرده‌ام و یک کار را با شهرداری منطقه 5 انجام داده‌ام و آن کاشی‌کاری و نقاشی روی دیوارهای دو طرف زیرگذر پل ستاری است.
نقاشی را دوست دارید یا بازیگری؟
رشته من و علاقه‌ام هنرهای تجسمی است. اما هر کدام از این دو مقوله ویژگی خاص خود را دارد. بازیگری به دنیای واقعی نزدیک‌تر و ملموس‌تر است و مدت زمان بیشتری در ذهن‌ها حک می‌شود، اما نقاشی هنر فردی است و بازتاب آن به خود انسان‌ها برمی‌گردد؛ از طرفی در بازیگری وابسته به آدم‌ها هستی و اختیار شما به دست گروه است. من هر دو را دوست دارم و همیشه سعی کرده‌ام هر دو را در کنار هم جذب کنم و داشته باشم.
شما را در آینده با چه کاری خواهیم دید؟
کاری با آقای جوزانی با عنوان مجموعه «در چشم باد» را در دست دارم، اما قصد دارم امسال هم همانند سال قبل بیشتر به کاشی‌کاری و هنرهای تجسمی بپردازم اما درکنارش اگر کار خوبی هم پیشنهاد شود حتما می‌پذیرم. ارسال نظر
پربیننده