مریم خلجی: هوای این حوالی مدتی است آلوده شده، ریزگردهای اینجا آنقدر در آسمان جا خوش کرده‌اند و انگار خیال رفتن ندارند كه گاهی دلم می‌سوزد برای نفس‌های حیا که به شماره افتاده و به سختی بالا می‌رود. زمانی که تو به جنگ می‌رفتی سیاهی چادر دختران این سرزمین تنها رنگ خیابان‌های شهرمان بود که گفتی خواهرم سرخی خونم را به سیاهی چادرت به امانت می‌گذارم اما امروز سرخی خونت را به سیاهی کدام چادر به امانت گذاشته‌ای! اینجا چادرهای سیاه به دست رنگ‌های غرب بر باد رفته است. البته هنوز هم درکوچه پس کوچه‌های شهر می‌توان قدم‌های زنان و مردانی را احساس کرد که دغدغه فرهنگ آنها را مجاب می‌کند که با دست خالی در مقابل زور ایستادگی کنند و انقلابی تاریخی را در این قطعه از دنیا به ثبت برسانند. زنان و مردانی كه هنوز زخم‌های تنشان از شکنجه‌های ساواک مرهم نیافته بود اما غیرت ایرانی‌شان اجازه تجاوز دشمنی این بار از نوع خارجی را به آنها نداد. جان برکفانی که رسالت 8 سال دفاع مقدس را به دوش کشیدند تا کسی جرأت نکند به خواهران، مادران و دخترانشان نگاه چپ كند. اما در آن سوی ماجرا انگار موضوع متفاوت است، امروز به خیابان‌ها که قدم می‌گذاری برخی زنان را نمی‌شناسی. نمی‌دانی چه شده است که برخی از زنان این سرزمین، نجابت ایرانی را گم کرده‌اند. عروسک‌هایی که به اختیار حجاب از سر برداشته و درخیابان‌های شهر؛ همانجایی که خون برادران شهیدشان ریخته شده است، حیا می‌فروشند و بی‌حیایی می‌خرند. دخترکانی که تنها دغدغه دوران بلوغشان یاد گرفتن شیوه‌های جدید طنازی در خیابان‌های غبار‌آلود شهر است.
این دختران نمی‌دانند بهای آسودگی امروز را سال‌ها پیش زمانی که هنوز به دنیا نیامده بودند، جوان‌هایی پاک داده‌اند. همان‌هایی که از کمترین لذت دنیوی خود هم گذشتند تا امروز دختران سرزمین‌شان آسوده زندگی کنند.
چقدر سخت است در سرزمینی زندگی کنی که نابهنجاری جای هنجار را بگیرد و بی‌ارزشی بر سکوی ارزش بنشیند. چه شده است که حتی مدیران فرهنگی کشور تنها در زمان‌هایی خاص همچون مُسکن عمل کرده و با توسل به روش‌های انتظامی این آسیب را درمان می‌کنند. البته در زمانه‌ای که برخی از بازیگران زن که در هر دوره‌ای الگوی دختران جوان هستند، به رسانه ملی دعوت می‌شوند جلوی دوربین پوششی به ظاهر مناسب دارند اما در خارج از این محیط و به دور از چشم رسانه برای مثال در همایش‌ها با هر نوع پوششی ظاهر می‌شوند! چگونه می‌توان از زنان دیگر جامعه که از هیچ شهرتی برخوردار نیستند، انتظار داشت حدود پوشش شرعی را رعایت کنند. اگر این به اصطلاح الگوهای دختران جوان در جامعه، کمی ضابطه‌مند بودند وضع از این بهتر بود. شاید هم توقع بی‌جایی است رعایت یکسری اصول و ضابطه از افرادی که با در اختیار داشتن امکانات گوناگون به شهرت رسیده‌اند. شاید ما از آن دسته آدم‌هایی هستیم که تاریخ مصرف‌مان تمام شده و خود را به زور قرص زنده نگه داشته‌ایم؛ همان‌هایی که نفسشان با ضربان امر به معروف و نهی از منکر بالا و پایین می‌رود.