تیری میسان: به گواه نامش، دادگاه ویژه لبنان تا جایی ویژه است که نه یک دستگاه قضایی بلکه یک ابزار سیاسی به نظر می‌رسد. این دادگاه ویژه برای محکوم کردن رئیس‌جمهور امیل لحود و بشار اسد ایجاد شد و در شکل بعدی خود با چشم‌انداز محکوم کردن ایران به کار بسته شد تا اینکه امروز علیه حزب‌الله دست به کار شده است. تاریخ این دادگاه «خاص» به مثابه دماسنجی است که تب امپریالیسم را در خاورمیانه نشان می‌دهد. دادگاه ویژه لبنان 10 سال پس از قتل نخست‌وزیر اسبق لبنان، رفیق حریری نخستین جلسات رسمی خود را برگزار کرد. تا آخرین لحظات، سوری‌ها از خودشان می‌پرسیدند که آیا واشنگتن از این دادگاه ویژه به عنوان فرصتی برای برهم زدن گردهمایی صلح ژنو 2 استفاده خواهد کرد یا نه؟ تنها کافی بود که پرونده افترا به رئیس‌جمهور بشار اسد را دوباره روی میز بگذارند. خوشبختانه چنین موردی روی نداد.
دادگاه ویژه لبنان یک دادگاه بین‌المللی نیست و از قوانین و قواعد دادگستری بین‌المللی تبعیت نمی‌کند. در واقع این دادگاه توسط اجلاس عمومی سازمان ملل متحد و پارلمان لبنان بنیانگذاری نشده، بلکه به واسطه توافق هر دو قدرت مجریه راه اندازی شد و قواعد و قوانین خاص خود را براساس موارد گوناگون بعضا از دادگستری بین‌المللی و بعضا از دادگستری لبنان به عاریت می‌گیرد یا برحسب نیازهای خاص خودش عمل می‌کند. همانگونه که دبیر اول سازمان ملل متحد در دوران گذشته، کوفی عنان گفته است: «عضو تابع سازمان ملل متحد نیست و حتی یکی از عناصر دستگاه قضایی لبنان نیز نیست».
مأموریت اصلی این دادگاه استثنایی محکوم کردن رئیس‌جمهور لبنان امیل لحود و بشار اسد بود تا مداخله بین‌المللی علیه لبنان و سوریه را قانونی جلوه دهد. عملکرد نخستین مأموریت تجسسی در خاطره تاریخ به عنوان فهرستی از توطئه‌چینی و تحریف و رسوایی شاهدان حرفه‌ای به ثبت رسید، سپس به نفی اتهامات و استعفای رئیس بی‌شرم هیات تجسسی دتلیو مهلیس انجامید.
قتل رفیق حریری و بنیانگذاری دادگاه استثنایی لبنان در واقع دو سکانس از جنگی است که ایالات متحده به هدف تخریب لبنان و سوریه به تاریخ 15 سپتامبر 2001 راه‌اندازی می‌کند، به همان شکلی که رسما اعلام کردند هنوز معتبر است:
Syria Accountability and Lebanese Sovereignty Restoration Act (SALSRA)- 2003
اقدام برای اعاده مسؤولیت سوریه و حق حاکمیت لبنانی- سالسارا- 2003
بین قربانیان این توطئه، 4 ژنرال لبنانی براساس شواهد و مدارک تقلبی دستگیر و سپس زندانی شدند که عبارتند از مصطفی حمدان، جمال سید، علی حاجج و ریموند آذر. آنان در سطح جهانی متهم شدند که رفیق حریری را به قتل رسانده‌اند و تداوم بازداشت آنها در زندان به شکل گسترده تجاوز اسرائیل در سال 2006 را تسهیل ساخت. با شکست این عملیات، ایالات متحده و اسرائیل دوباره برای در هم شکستن مقاومت لبنان و تحریک جنگ علیه سوریه، در سال 2008 از نخست‌وزیر فواد سینیوره درخواست کرد از تجهیز حزب‌الله لبنان با سلاح‌های ایرانی جلوگیری کند و کابل تلفن مقاومت را نیز قطع کند. این طرح نیز با شکست مواجه شد. به طور مشخص، واشنگتن و تل‌آویو استراتژی خودشان را تغییر دادند و به جای رودررویی مستقیم، بر آن شدند تا توطئه جنگ نسل چهارم را در خاک سوریه راه اندازی کنند.
دادگاه استثنایی لبنان ابتدا به خواب رفت و تبدیل شد به یک محکمه لوکس، سپس سفیر آمریکا جفری فیلتمن، رئیس سیاسی سازمان ملل متحد به فکر افتاد که از آن علیه حزب‌الله و ایران استفاده کند. طرح این بود که مقاومت لبنان را متهم کنند و مدعی شوند که فرامین‌شان را نه از حسن نصرالله، بلکه از ژنرال قاسم سلیمانی (فرمانده نیروی قدس سپاه) و رهبر انقلاب اسلامی ایران، آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای دریافت می‌کنند.
برای تحقق بخشیدن به چنین توطئه‌ای، قاضی آنتونیو کاسس را به عنوان رئیس دادگاه استثنایی لبنان برگزیدند که این آقای قاضی البته از سوی دیگر مشاور حقوقی سازمان تروریستی و ضدایرانی مجاهدین خلق [منافقین] است. این موضوع افشا شد و این قاضی بزهکار نیز به نوبه خود مجبور به استعفا شد. پس از این بخش از طرح قطع نظر کردند و تنها اتهامات مرتبط به حزب‌الله روی میز باقی ماند.
دادگاه استثنایی لبنان توسط 28 دولت در حد 60 میلیون دلار در سال تأمین مالی شد. حامیان اصلی عربستان‌سعودی، ایالات متحده، فرانسه، انگلستان و لبنان بودند ولی روسیه به این جمع نپیوست. در واقع ولادیمیر پوتین آن را به عنوان دامی تلقی می‌کرد که می‌توانست مثل گذشته به دادگاهی علیه خود او به کار برده شود و مسؤولیت جنگ علیه امارات اسلامی ایچکری (چچنی) را روی دوش او بگذارد. نگرانی روسیه تایید شد زیرا رئیس‌جمهور باراک اوباما حتی(در کمال بی‌شرمی) به دیمیتری مدودف، رئیس‌جمهور وقت روسیه پیشنهاد کرده بود که اگر پوتین را به دادگاه مربوطه تحویل دهد مورد پشتیبانی قرار خواهد گرفت!
این دادگاه خاص 5 نفر از اعضای مقاومت لبنان، مصطفی بدرالدین، سلیم عیاش، حسن حبیب مرحی، حسین اونیسی و اسد صبرا را البته به اشتباه و با نقض اصول حقوق بین‌الملل متهم اعلام کرد. طی نخستین اجلاس، دادگاه خلاصه موارد را شنید. درباره شیوه‌ای که سوءقصد صورت گرفته بود دو نظریه وجود داشت. نخستین نظریه کامیون انباشته از مواد منفجره را مطرح می‌کند و دومین نظریه که من در نشریه روسی در سال 2010 مطرح کردم بر این اساس است که با توجه به نتایج پزشکی‌قانونی و حرکت جابه‌جایی اتومبیل هنگام وقوع انفجار، با انفجار از نوع کلاسیک تطبیق نمی‌کند بلکه به طور مشخص باید کار یک سلاح اولترا مدرن و نانوتکنولوژیک باشد.(عکس پایین، شماره2) در فقدان آگاهی از نظریه‌ای که من مطرح کرده بودم، دادستان به تفصیل تعبیر نخست را مستدل دانسته در حالی که دادگاه استثنایی لبنان حتی قادر به بازسازی داستان نبود. سال 2010، سعی کرده بود با صرف هزینه زیاد در یک پایگاه نظامی فرانسه در محله مارینا صحنه را شبیه‌سازی کرده و با انفجار 5/2 تن تی‌ان‌تی نظریه من را باطل سازد. (عکس پایین، شماره1) نتیجه این آزمایش نشان داد که نظریه رسمی مردود و ناممکن است و به سطل آشغال سپرده شد. مهم نیست، امروز دادگاه استثنایی لبنان همانگونه که همه می‌دانند بر پایه مغالطه‌آمیزی سرپا ایستاده و فعالیت می‌کند.
ولی دومین نظریه چشم‌انداز‌ها را تغییر می‌دهد: سال 2005 این نوع سلاح منحصرا در دست آلمان بود و بعید به نظر می‌رسد چنین سلاحی را به سوریه یا حزب‌الله منتقل کرده باشند. ولی برعکس کاملا قابل تصور است که آلمان به عنوان عضو ناتو، این سلاح را به ایالات متحده داده باشد.
برای واشنگتن به هیچ عنوان قابل تحمل نیست که دادگاه استثنایی لبنان چنین پرسشی را مطرح کند زیرا سازمان سیا در مناطق دیگر بویژه در اسلام‌آباد (20 سپتامبر 2008) از همین روش استفاده کرده است.
علاوه بر این، حادثه پاکستان سناریوی سوءقصد را تغییر داد؛ برای پنهان ساختن روشی که در طرح عملیاتی به کار برده بود، مثل بیروت، یک کامیون انباشته از مواد منفجره به کار برد ولی کامیون با کمی تأخیر در فاصله چند متری نقطه اصابت در مجاورت ارتش آلمان منفجر شد. میله محافظتی که مدت زیادی کامیون انباشته از مواد منفجره کلاسیک را متوقف کرده بود، باید به شکل ترفند انحرافی عمل کند. ولی کامیون در فاصله چند متری نقطه اصابت که ارتش آلمان ایجاد کرده بود، منفجر شد. به همین علت دو چاله ایجاد شد، نه یک چاله: چاله اول خیلی بزرگ است و دومی که در اثر انفجار کامیون ایجاد شده خیلی کوچک‌تر به نظر می‌رسد. در نتیجه در این انفجار دو چاله در هم ادغام شد. حزب‌الله به سهم خود اتهامات وارد آمده به اعضای خود را مردود اعلام داشت. به عنوان دفاعیه، حزب‌الله از مدت‌ها پیش پهپادهای اسرائیلی را ردیابی می‌کرد و علامات آنها را به ثبت می‌رساند و ویدئوهایی که مرتبط به عملیات جاسوسی این پهپادها بود و به این وسیله رفیق حریری را تحت نظر داشتند، طی چند هفته پیش از سوءقصد و در مکان سوءقصد که جزئی از آماده‌سازی عملیات جنایتکارانه‌شان بود را منتشر کرد و در معرض نمایش عمومی گذاشت.
علاوه بر این، ارتش لبنان نشان داد روز جنایت، ایالات متحده یک هواپیمای شناسایی آواکس در آسمان لبنان به پرواز درآورده بوده و تمام ارتباطات لبنان را مخدوش کرده است. در نتیجه از ایالات متحده درخواست کردند که توضیحی در مورد این اختلالات بدهد و کپی داده‌هایش را که می‌توانست دعاوی حزب‌الله و به همین گونه نظریه من را تایید کند در اختیار مقامات قرار دهد، ولی ایالات متحده این درخواست را رد کرد. در صورتی که تا اینجا از جامعه بین‌الملل می‌خواست که برای بررسی و تحقیق همکاری کنند. بر این اساس، خلاف تمام دعاوی‌شان، دادگاه استثنایی لبنان مانند هیات پژوهشی تأسف‌آوری که پیش از آن وجود داشت، فاقد اعتبار است. در حالی که دتلیو مهلیس توسط همکاران آلمانی قدیمی‌اش به عنوان مأمور موساد معرفی شده و او را به خاطر استخدام شاهدان حرفه‌ای و پرونده‌های تقلبی افشا کرده‌اند، دادگاه استثنایی لبنان 4 ژنرال لبنانی را در زندان نگه‌داشته و از دادگاهی کردن دتلیو مهلیس و شاهدان تقلبی و شهادت دروغ سر باز می‌زند و علاوه بر این مدارکی را که توسط حزب‌الله و خود من ارائه شده، پنهان می‌کند و به طور مشخص براساس سهل‌انگاری عمدی افراد مظنون را محاکمه می‌کند.
ترجمه: حمید محوی