1- آقای روحانی اگر دغدغه جان مردم این مملکت را دارد چرا بعد از انفجار سفارت ایران در بیروت و شهادت آن ایرانی‌های مظلوم موضع درخور نگرفت؟ چرا موقعی که عامل اصلی حمله تروریستی به سفارتخانه را گرفتند؛ دست روی دست گذاشت تا ماجد الماجد را سر به نیست کنند مبادا مانع مناسبات خوب آقای هاشمی با «برادران سعودی» شود؟ چرا آقای رئیس‌جمهور بعد از اینکه ظریف به بیروت رفت و گفت آماده برقراری عالی‌ترین سطح روابط با سعودی هستیم ناراحت نشد؟ روحانی چرا بعد از شهادت وابسته اقتصادی سفارت ایران در یمن به کسی نامه ننوشت؟! آقای روحانی خبر آن 2 دختر ایرانی که دولت مالزی در واکنش به ترویج تشیع در این کشور، آنها را به اتهام قاچاق مواد مخدر اعدام می‌کند؛ شنیده است؟ بی‌کفایتی دولت در کشتار ایرانیان در خارج از کشور را چه کسی جوابگو است؟ 2- نامه آقای روحانی به وزیر کشور قبل از آنکه اهرمی باشد برای فشار به شهردار، به معنای قدرنشناسی از آتش‌نشانان است. همان آتش‌نشانانی که اردیبهشت امسال «امید عباسی» را تقدیم مردم کردند. همان آتش‌نشانی که برای نجات یک دختربچه گرفتار در آتش جانش را از دست داد و اعضای بدنش اهدا شد.
3- گاهی سیاسیون قدر و منزلت جایگاهشان را نمی‌دانند. ریاست جمهوری جای رفتارهایی از جنس تاجزاده و... نیست.