جاوید جعفری‌فراهانی: کیفیت فنی پایین داربی تهران، دلیل محکمی برای درستی پافشاری کارلوس کی‌روش، سرمربی تیم ملی کشورمان برای تمرکز بر کیفیت لژیونرهای ماست. در عین حال نمی‌توان به سادگی از نگرانی جدی که درباره ناهمگونی احتمالی کیفیت لژیونرهای تیم ملی و بازیکنان لیگ برتر وجود دارد، گذشت. مقایسه دقیق کیفیت عملکرد بازیکنان لیگ برتر فوتبال ایران با بازیکنانی که در اروپا بازی می‌کنند، به علت وجود نداشتن منبع قابل اعتماد تحلیل عملکرد در لیگ ایران، ممکن نیست اما کمتر کسی در اینکه سطح فنی بازی‌های لیگ برتر ایران از لیگ‌های اروپایی پایین‌تر است، تردید دارد. با در نظر گرفتن این شرایط، امکان ساختن یک تیم ملی همگون و قدرتمند اصلا کار آسانی به نظر نمی‌رسد. کیفیت بالای بازی‌های اشکان دژآگه، هافبک جنگنده فولام در مسیر انتخابی جام جهانی یکی از اصلی‌ترین دلایل صعود ما به این مسابقات بود. او در حال حاضر بعد از گذراندن یک دوره مصدومیت به آمادگی نسبی خوبی رسیده و در بازی مقابل آرسنال در ترکیب ثابت فولام به میدان رفت. تحلیل عملکرد او در این بازی در مقابل یکی از بهترین تیم‌های فوتبال جهان می‌تواند نیاز‌های مهم و اصلی سایر بازیکنان تیم ملی که در میانه میدان یا خط دفاعی بازی می‌کنند را نشان دهد. در سیستم 4-2-3-1 فولام، اشکان به عنوان یک بال راست بازی کرد، وظیفه اصلی او ایجاد یک مثلث با دو بازیکن دیگر این تیم، یعنی پارکر و ریتر بود. آمار بازی حاکی از مالکیت برتر توپ آرسنال و همچنین گردش بیشتر توپ توسط این تیم در زمین است، این به این معناست که بازیکنان فولام در درجه اول به حفظ دروازه می‌اندیشیدند و اولویت اول آنها برای رسیدن به گل، ضدحملاتی بود که از سمت راست صورت می‌گرفت و اشکان نقش اساسی در تکمیل آن داشت. او اغلب زمان بازی در نیمه حریف بازی کرده و تنها دو تکل در این بازی زده است. او در این بازی 36 پاس ارسال کرده که 30 مورد آنها پاس سالم بوده است. این اعداد بیانگر کیفیت دقت پاس 83 درصدی است، کیفیتی کمی برتر از میانگین بال‌های راست لیگ برتر انگلستان. نکته حائزاهمیت درباره پاس‌های ارسالی اشکان، حضور کمرنگ او در زمین خودی و به طور خاص یک‌سوم دفاعی است. او تنها 2 بار در آن منطقه صاحب توپ شده و پاس ارسال کرده است. این مساله در واقع نشان‌دهنده کیفیت قابل تامل دفاع راست تیم فولام و هافبک دفاعی آنهاست، یعنی همان پارکر و ریتر! مرور عملکرد رأس‌های دیگر این مثلث که به اشکان ختم می‌شود نشان‌دهنده دقت بالای کیفیت آنهاست، پارکر و ریتر در مجموع 20 پاس به اشکان داده‌اند، با میزان دقت صد درصد! حالا این آمار را با عملکرد بازیکنان داخلی لیگ برترمان مقایسه کنید، آیا دفاع‌های راست تیم‌های ما یا هافبک‌های دفاعی ما قادر به نگه داشتن توپ و ارسال پاس با کیفیت صد درصد به بال راست تیمشان هستند؟ به بازی ایران و کره‌جنوبی برگردیم؛ جایی که اشکان دژآگه در تفکرات اولیه کی‌روش نقش تهاجمی پررنگی داشت اما اشتباهات مکرر هافبک‌های دفاعی و دفاع راست ما در زیر فشار حملات کره‌ای‌ها او را مجبور به عقب‌نشینی کرد تا اکثر مواقع در نزدیکی محوطه جریمه خودی بازی کند. نگرانی‌ها وقتی جدی‌تر می‌شود که نگاهی به کیفیت تیم‌های رقیب‌مان در جام‌جهانی می‌اندازیم. آیا هافبک‌های دفاعی ما (تا امروز نکونام و تیموریان) و دفاع راست تیم ملی ما آمادگی لازم برای ایفای نقش بهینه در پست‌های خود دارند تا بعد امکان رساندن توپ به اشکان و انتظار بازیسازی او برای قوچان‌نژاد را داشته باشیم یا می‌خواهیم مانند بازی‌های انتخابی جام جهانی به طور مطلق بر جنگندگی دژآگه تکیه کنیم و از او انتظار بهترین عملکرد در حمله و دفاع را داشته باشیم؟!