مجتبی معمارباشی: «توافقنامه ژنو به مرحله اجرا رسید» این خبر تنها کافی بود تا نقطه‌نظرات، دیدگاه‌ها و تفسیرهای گوناگونی در عرصه مطبوعات و جامعه شکل بگیرد. شکل‌گیری این تفسیرها هم از آنجا سرچشمه می‌گیرد که درباره این توافقنامه آنگونه که باید به‌طور شفاف با مردم یا منتخبان ملت سخن گفته نشده است. البته جای تاسف است که تیم هسته‌ای، ملت و منتخبان ملت را محرم نمی‌دانند آن هم در جایی که رژیم‌صهیونیستی و رسانه‌های آمریکایی و مردم ینگه‌دنیا از مفاد مذاکرات آگاه می‌شوند! اما مردمی که سال‌ها با تمام سختی‌ها پای حق هسته‌ای خود حتی با نثار شهید ایستاده، در برابر تحریم‌های ظالمانه هم مقاومت کرده، نباید از مفاد قرارداد اطلاع داشته باشند! آیا بده و بستانی بر خلاف منافع ملی صورت گرفته که تیم هسته‌ای می‌خواهد مردم از آن آگاه نباشند؟ مگر دانستن حق مردم نیست؟! مگر همین مردم پای همه اهداف انقلاب به هر قیمتی ایستادگی نکرده‌اند پس از منظر ملت این رویه قابل قبول نیست.
دراین چند روزمطبوعات هر کدام از نگاه خود تیتر زدند و به بررسی این موضوع پرداختند...
- توافق نامتوازن ژنو و توقف غنی‌سازی 20درصدی کلید خورد
- تعلیق در برابر تعلیق
- زنگ اجرایی توافقنامه ژنو به صدا در آمد
- و...
اما درهمه این تیترها تنها می‌توان به یک تیتر 2 کلمه‌ای و تاثیرگذار اشاره کرد (هولوکاست هسته‌ای) و گویا‌تر از این تیتر می‌توان به حرکت حرفه‌ای و در خور تقدیر آن هم در انتخاب رنگ سیاه برای لگوی «وطن امروز» اشاره کرد.
اگر چه این حرکت به مذاق ارگان مطبوعاتی دولت خوش نیامد! اما باید به مقاله‌نویس این جریده گفت توافق ژنو نه تصمیمی درست نه تعهدی منطقی و پایاپای و نه به زعم وی این حرکت توافقی ملی بوده، بلکه یک حرکت صرفا دیپلماتیک از طرف دستگاه دیپلماسی بوده است.
باید گفت بیرق مشکی‌مان را به پاسداشت خون بناحق ریخته شهد‌ای هسته‌ای بر پا کرده‌ایم تا بگوییم در این روز شرمنده خون این شهیدان عزیزیم.
به یاد داریم وقتی رآکتور تهران نیاز به سوخت داشت، کشورهای غربی از تامین آن سر باز زدند البته در همان برهه وقتی دولت وقت به ملت نوید تولید سوخت 20درصدی را داد، کشورهای غربی این حرکت را یک بلوف فرض کرده و این کار را با شرایط تحریمی و محدودیت‌هایی که برای این نظام در نظر گرفته بودند، نشدنی می‌دانستند. اما دانشمندان هسته‌ای کشورمان در یک حرکت انقلابی این کار را به سرانجام رساندند و به دنیا گفتند ما «اگر بخواهیم می‌توانیم».
اما می‌بینیم رئیس سازمان انرژی اتمی برای توجیه به اصطلاح توافق ژنو در گفت‌وگوی تلویزیونی 30دی اظهار می‌دارد ما نیازی نداشتیم برای همین هم تعلیق کردیم! جا دارد از آقای رئیس پرسید اگر نیاز نداشتیم چرا تولید کرده و این همه هزینه کردیم!؟
باید خدا را شاکر بود که در دی ماه رخدادی بالاتر از کارنامه دیپلماسی دولت یازدهم قرار دارد و آن هم بصیرت و تدبیر ملت بزرگ و فهیم ایران است که در 9دی رخ داده و یادآوری می‌کند که مردم خود برهمه چیز اشراف داشته و آگاهند.
بزرگ‌نمایی این توافق هم فقط وفقط برای توجیه قول‌هایی است که دولت تدبیر و امید(!؟) به ملت داده و عمل نکرده است. پا روی حق نگذاریم، درباره عزل ونصب‌ها برای جلوگیری از آلودگی هوا از قطار و مترو استفاده شده است نه اتوبوس!؟
البته باید با مقاله‌نویس این روزنامه در این بخش از نوشته‌شان همراه شد که این یک متن مقدس نیست و التزامی ابدی هم ندارد اما چه تضمینی دارد که هزینه بیشتری را به نظام و مردم وارد نکند. شما که ملت و منتخبانش را نامحرم می‌دانید و آنها (غربی‌ها) هم که حرف و تفسیر خوب را از این توافقنامه بیان می‌کنند، حرف‌هایی که با گفته‌های حداقلی تیم هسته‌ای‌مان تضاد فراوانی دارد!؟
تقویم هم نوشته‌ای دست‌ساز بشر است که می‌توان به آن چیزی اضافه یا کم کرد و ما هم به این دلیل این روز را روز سیاه هسته‌ای و به تعبیر روزنامه «وطن امروز» هولوکاست هسته‌ای دانسته و به تقویم خود اضافه می‌کنیم.
و در آخر بار دیگر از محضر شهیدان گرانقدر عرصه هسته‌ای کشورمان پوزش می‌طلبیم.