دن دیگو در این فیلم کاراکتری نیست که دو چهره از خودش به نمایش گذارد. دیگر از شخصیت پارادوکسیالی که یک وجوه شخصیتی وی جوانکی ترسو است که اغلب و هنگام حمله زورو، پشت میز‌ها و صندلی‌ها پنهان می‌شود خبری نیست. زورو شهامتی که هیچ جلوداری ندارد بروز نمی‌دهد. عدالت زورو یکی از بدترین روایت‌های سینمایی این کاراکتر افسانه‌ای است. شخصیت‌ها بشدت غلو‌آمیز هستند و فاصله‌ای عمیق میان «فیلم» و «داستان» آن وجود دارد که در کارگردانی نیز خودش را نشان می‌دهد. نماهای درشت وسترن سبب می‌شود از تمرکز روایی در صحنه‌های پر‌تنش «میزانسن‌هایش بیش از آنکه در خدمت درشت‌نمایی» قهرمان‌پردازی‌ها باشد، خبری نباشد. حتی حرکت‌های دوربین در میزانسن‌های درخدمت روایت داستان قرار دارد و به جای تمرکز روی این شخصیت افسانه‌ای شاهد جدال‌های وسترنیزه شده هستیم. عدالت زورو
دن دیگو در این فیلم کاراکتری نیست که دو چهره از خودش به نمایش گذارد. دیگر از شخصیت پارادوکسیالی که یک وجوه شخصیتی وی جوانکی ترسو است که اغلب و هنگام حمله زورو، پشت میز‌ها و صندلی‌ها پنهان می‌شود خبری نیست. زورو شهامتی که هیچ جلوداری ندارد بروز نمی‌دهد. عدالت زورو یکی از بدترین روایت‌های سینمایی این کاراکتر افسانه‌ای است. شخصیت‌ها بشدت غلو‌آمیز هستند و فاصله‌ای عمیق میان «فیلم» و «داستان» آن وجود دارد که در کارگردانی نیز خودش را نشان می‌دهد. نماهای درشت وسترن سبب می‌شود از تمرکز روایی در صحنه‌های پر‌تنش «میزانسن‌هایش بیش از آنکه در خدمت درشت‌نمایی» قهرمان‌پردازی‌ها باشد، خبری نباشد. حتی حرکت‌های دوربین در میزانسن‌های درخدمت روایت داستان قرار دارد و به جای تمرکز روی این شخصیت افسانه‌ای شاهد جدال‌های وسترنیزه شده هستیم. ارسال نظر
پربیننده