بیش از 25 هزار صیاد در سیستان و بلوچستان با استفاده از یکهزار و 300 فروند شناور شامل لنج و قايق در 6 منطقه و 4 اسكله صيادي از راه دريا ارتزاق می‌كنند که حاصل تلاش آنها صید سالانه بیش از 120 هزار تن انواع ماهي صنعتي و تجاري است اما این صیادان برای ادامه حرفه خود با مشکلات متعددی روبه‌رو هستند. به گزارش مهر، 70 درصد صید در بنادر استان سیستان و بلوچستان را ماهيان صنعتي از جمله تون ماهيان، هوور مسقطي، گيدر و هوور معمولي تشکیل می‌دهد که نیمی از آن در 28 كارخانه صنايع غذايي شهرك صنعتي چابهار، پسابندر و بريس به كنسرو تبديل می‌شود. گفتنی است، 30 درصد صيد صيادان استان ماهيان تجاري شامل شيرماهي، ميش‌ماهي، شوريده و حلوا سياه است كه به صورت تازه در خودروهاي مخصوص به استان‌های تهران، شيراز، كرمان و خراسان‌رضوي، شمالي و جنوبي ارسال می‌شود. صنعت بزرگ شیلات با اشتغال 25 هزار صیاد در سیستان و بلوچستان که بخش اصلی درآمد و معیشت خانواده‌های این نواحی را به خود گره زده است، مشکلاتی نیز بر سر راه صیادان قرار داده است که تعدادی از آنها خواستار چاره‌جویی و توجه ویژه مسؤولان به این مشکلات شدند. رئیس هیات مدیره یکی از تعاونی‌های صیادی در این باره گفت: به دلیل قرار گرفتن اسکله صیادی تیس در منطقه آزاد تجاری و صنعتی چابهار لذا این سازمان تاکنون توجهی به رفع نیازهای صیادان نداشته و موجب شده طی سال‌های گذشته اسکله صیادی تیس به گل نشسته است. محمد امیری اظهار داشت: به دلیل عدم لایروبی این اسکله تعداد 60 لنج که در این اسکله فعالیت داشتند مجبور به ترک این منطقه شده و به اسکله‌های مجاور در بندر «رمین» عزیمت کردند. یکی دیگر از صیادان منطقه نیز با بیان اینکه مسؤولان باید هر چه زودتر درباره کشتی‌های استان‌های مجاور فکری کنند، گفت: کشتی‌های ترال یا همان صید صنعتی از استان‌های هرمزگان، بوشهر و خوزستان برای صید از ابتدای خردادماه همه‌ساله به مدت 4 ماه به این منطقه می‌آیند که باعث تخریب دریا و از بین رفتن ماهی‌ها و محیط زیست می‌شوند. خدانظر جدگال افزود: این کشتی‌ها همه دریا را تخریب می‌کنند و با وجود اینکه در مجوزهای آنها قید شده تا فاصله 8 مایلی صید کنند ولی تا فاصله 3 مایلی نسبت به صید اقدام می‌کنند. مالک یکی از لنج‌های صیادی نیز در این باره گفت: تعدادی از لنج‌ها که برای دسترسی به منابع صید در آب‌های آزاد به سومالی می‌روند متاسفانه در دام دزدان دریایی می‌افتند و زندگی خود را از دست می‌دهند. افشار اظهار داشت: خواسته صیادان حضور یک کشتی مسلح در دریا است که از لنج‌ها محافظت کند. وی ادامه داد: مسلح کردن صیادان برای مقابله با دزدان دریایی تاثیر زیادی نخواهد داشت زیرا امکان دارد یک درگیری کوچک به قیمت جان صیادان تمام شود. صیدی که خوراک دلالان می‌شود
عبدالواحد دوستینی نیز از دیگر صیادان منطقه چابهار اظهار داشت: شیلات وظیفه دارد با بازاریابی و کوتاه کردن دست واسطه‌ها به صیادان کمک کند. وی گفت: در حال حاضر دسترنج صیادان با قیمت ناچیزی خریداری می‌شود و سود آن به جیب دلالان ماهی می‌رود. دوستینی گفت: بسیاری از صیادان به جایگاه‌هایی ورود پیدا می‌کنند که از آن به عنوان ذخایر آب‌های جهانی یاد می‌شود و به منظور جلوگیری از آسیب رسیدن به این ذخایر اجازه صید داده نمی‌شود. وی گفت: تمام صیادان در این منطقه به روش انتظاری صید می‌کنند که از بازار و کیفیت مناسبی برخوردار نیست و لذا در این راستا شیلات باید درصدد تغییر روش صید جدید و فراهم‌سازی امکانات و آموزش لازم اقدام کند. جدگال ملوان یکی از لنج‌های صیادی نیز در گفت‌وگو با مهر با بیان اینکه سکان بسیاری از لنج‌های ایرانی در دست ملوانان بیگانه و خارجی قرار دارد، افزود: ملوانان زیادی از کشورهای افغانستان و پاکستان در این منطقه اشتغال به کار دارند و نبود ملوان متخصص و بومی یکی دیگر از مشکلات پیش روی جامعه صیادی است که دولت باید با برنامه‌ریزی لازم و تربیت نیروی انسانی، این کمبود را برطرف کند. وی افزود: به دلیل تهدید‌هایی که از طرف دزدان دریایی در صید آب‌های دور وجود دارد همچنین از زمانی که یارانه‌ها به صورت نقدی پرداخت می‌شود بسیاری از کارگران ایرانی رغبتی برای کار روی لنج‌ها نشان نداده و لذا شناور‌های صیادی با نصف ظرفیت به دریا عزیمت می‌کنند.