با اکبر عالمی کارشناس‌ـ مجری «سینما5»
اداره تلویزیون ایران، ده‌ها برابرسخت‌تر
از بي‌بي‌سي و سي‌ان‌ان است
«اکبر عالمی» در حال حاضر کارشناس- مجری برنامه «سینما5» است که در کنار این حضور تازه، یکی از کارشناسان و منتقدان سینما و تلویزیونی پیشکسوت و نام‌آشناست. او بی‌تردید از چهره‌هایی است که درباره «پخش آثار برتر سینمای جهان از تلویزیون ایران» نظراتی صائب و خواندنی دارد.
با توجه به عرضه آثار مطرح سینمای جهان با کیفیت قابل توجه و به‌صورت زیرنویس در کمترین زمان ممکن، تا چه حد پخش این آثار از تلویزیون را حائز جذابیت برای مخاطبان سینمایی تلویزیون می‌دانید؟
در وهله اول باید توجه داشت که دسترسی به این فیلم‌ها امری فراگیر نیست و بسیاری خانواده‌ها که مخاطبان رسانه ملی هستند، دسترسی به این فیلم‌ها ندارند، پس نمی‌توان با این گزاره کلیت نمایش آثار سینمای جهان در تلویزیون را زیر سوال برد. البته باید پذیرفت که تکنولوژی در قرن حاضر به سرعت در حال تغییر است. از همین معبر بسیاری مرزها برداشته شده و ما شاهدیم که یک دانش‌آموز هم با استفاده از اینترنت پرسرعت امکان دانلود و تماشای هر فیلمی را دارد.
با توجه به همین مساله و از آنجا که چارچوب‌های صداوسیما برای نمایش این آثار منطقاً با محدودیت‌هایی مواجه است، چه مزیتی می‌توان برای نمایش این آثار در نظر گرفت؟
شاید از منظری این حرف صحیح باشد، اما این نکته را نباید از نظر دور داشت که نمایش این آثار در تلویزیون با دوبله به زبان فارسی صورت می‌گیرد که با توجه به زیرنویس‌های بعضاً بسیار غلط فیلم‌های موجود در بازار، امتیاز قابل توجهی محسوب می‌شود.
میزان پذیرش این کیفیت نمایش با اعمال حذفیات را از سوی مخاطبان چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ببینید ما در ایران با تنوع قابل توجهی از مخاطبان روبه‌رو هستیم که دقت به همین تنوع و نظرات پاسخگوی بسیاری از این سوالات می‌تواند باشد. به‌عنوان نمونه چند روز قبل مدیر بانکی که به ظاهر شاید مخالف اعمال محدودیت‌ها می‌نمود، به من می‌گفت صداوسیما در نمایش مجموعه‌های خود بی‌موالات است و زمانی که دلیل آن‌را جویا شدم، معتقد بود در فلان مجموعه ایرانی دیالوگی وجود داشته‌است که فرزندان او در خانه نسبت به کاربرد آن واکنش داشته‌اند. این نشان می‌دهد که چه در جنوب شهر و چه در شمال شهر و چه در هر منطقه از ایران، باوجود تنوع سلیقه‌ها، داوری‌هایی را می‌بینیم که کاملاً قابل تأمل هستند. رسانه ملی برای پایبندی و احترام به این سلیقه‌ها باید دقت لازم را داشته باشد.
این احتمالاً انتخاب را برای نمایش آثار مختلف خیلی سخت می‌کند؟
دقیقاً، ما در حال حاضر خانواده‌هایی را می‌بینیم که همان فیلم‌هایی که براساس اعتقادات ملی و مردمی، صحنه‌‌های خشن و غیراخلاقی آن حذف شده است را با فرمت کامل تهیه می‌کنند و در خانه‌شان به راحتی می‌بینند. در مقابل هم گروه‌هایی هستند که آنقدر به تولیدات ما نگاه انتقادی و افراطی دارند، که کلاً تماشای تلویزیون را حرام می‌دانند.
مخاطبان تلویزیون به قدری طیف گسترده‌ای را شامل می‌شوند که واقعاً می‌توان گفت، عده‌ای از این سوی بام می‌افتند و عده‌ای از سوی دیگر؛ البته هستند کسانی مثل من، شما و مخاطبان روزنامه‌تان که می‌توان به راحتی گفت در میان بام هستند، ولی تلویزیون تمامی مخاطبان را باید در نظر داشته باشد.
به‌عنوان کارشناس رسانه، راهکار مواجهه با این گستردگی را چه می‌دانید؟
ببینید این راهکار وجود دارد. بعد از انقلاب به دلیل حکومت دینی و زنده شدن اعتقادات دینی مردم، عقلا و سینماگران به فکر افتادند که در مواجهه با پدیده‌ای به نام سینما چه باید کرد. بلافاصله هم به یک فرمول رسیدند و آن اینکه ما به هیچ عنوان بي‌بند و باري و خشونت را نخواهیم پذیرفت. این هم برآمده از باورهای ملی و دینی مردم ایران بود. در ابتدا به دلیل اینکه تولیدات غرب جذابیت خود را بیشتر در این دو عنصر جست‌وجو می‌کردند و در مقطعی به این سمت شتاب می‌گرفتند، از سینما و تلویزیون‌مان آن را حذف کردیم، اما امروز سعی بر این است تا جایی که به اصل موضوع و محتوای آثار لطمه‌ای وارد نشود، این فرمول اعمال و آثار از تلویزیون پخش شوند.
البته نکته‌ای که برخی به آن اشاره می‌کنند این است که ایراد وارد بر برخی از این فیلم‌ها با حذف صرف صحنه‌ها مرتفع نمی‌شود و تضاد مضمونی با فرهنگ ایرانی و اسلامی دارند. از این منظر آیا می‌توان بازنگری در گزینش‌ها و اعمال حذفیات در فیلم‌ها و مجموعه‌های خارجی را طرح کرد؟
در این زمینه به طور قطع نمی‌توان اعلام نظر کرد، مثلاً وقتی فیلمی مثل «هری‌پاتر» مانند تب در دنیا فراگیر می‌شود، دیگر نمی‌توان روی این نکته تمرکز کرد که برای «جادوگری» در غرب 9 واژه وجود دارد اما ما در فرهنگ خودمان تنها همین یک برداشت را از آن داریم. از همین منظر، انتخاب و تصمیم‌گیری مانند حرکت روی لبه تیغ می‌شود. من معتقدم، مدیریت و اداره شبکه تلویزیونی در ایران به دلیل تنوع باورها و سنت‌هایی که در سراسر ایران که مانند یک شبه‌قاره گستردگی دارد، ده‌ها برابر دشوارتر از اداره شبکه‌ای مانند بي‌بي‌سي یا سي‌ان‌ان است، اما با این حال تلویزیون ما در بسیاری از زمینه‌ها مانند همین نمایش فیلم و گفت‌وگوهای تخصصی موفق بوده است. نگاه
با اکبر عالمی کارشناس‌ـ مجری «سینما5»
اداره تلویزیون ایران، ده‌ها برابرسخت‌تر
از بي‌بي‌سي و سي‌ان‌ان است
«اکبر عالمی» در حال حاضر کارشناس- مجری برنامه «سینما5» است که در کنار این حضور تازه، یکی از کارشناسان و منتقدان سینما و تلویزیونی پیشکسوت و نام‌آشناست. او بی‌تردید از چهره‌هایی است که درباره «پخش آثار برتر سینمای جهان از تلویزیون ایران» نظراتی صائب و خواندنی دارد.
با توجه به عرضه آثار مطرح سینمای جهان با کیفیت قابل توجه و به‌صورت زیرنویس در کمترین زمان ممکن، تا چه حد پخش این آثار از تلویزیون را حائز جذابیت برای مخاطبان سینمایی تلویزیون می‌دانید؟
در وهله اول باید توجه داشت که دسترسی به این فیلم‌ها امری فراگیر نیست و بسیاری خانواده‌ها که مخاطبان رسانه ملی هستند، دسترسی به این فیلم‌ها ندارند، پس نمی‌توان با این گزاره کلیت نمایش آثار سینمای جهان در تلویزیون را زیر سوال برد. البته باید پذیرفت که تکنولوژی در قرن حاضر به سرعت در حال تغییر است. از همین معبر بسیاری مرزها برداشته شده و ما شاهدیم که یک دانش‌آموز هم با استفاده از اینترنت پرسرعت امکان دانلود و تماشای هر فیلمی را دارد.
با توجه به همین مساله و از آنجا که چارچوب‌های صداوسیما برای نمایش این آثار منطقاً با محدودیت‌هایی مواجه است، چه مزیتی می‌توان برای نمایش این آثار در نظر گرفت؟
شاید از منظری این حرف صحیح باشد، اما این نکته را نباید از نظر دور داشت که نمایش این آثار در تلویزیون با دوبله به زبان فارسی صورت می‌گیرد که با توجه به زیرنویس‌های بعضاً بسیار غلط فیلم‌های موجود در بازار، امتیاز قابل توجهی محسوب می‌شود.
میزان پذیرش این کیفیت نمایش با اعمال حذفیات را از سوی مخاطبان چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ببینید ما در ایران با تنوع قابل توجهی از مخاطبان روبه‌رو هستیم که دقت به همین تنوع و نظرات پاسخگوی بسیاری از این سوالات می‌تواند باشد. به‌عنوان نمونه چند روز قبل مدیر بانکی که به ظاهر شاید مخالف اعمال محدودیت‌ها می‌نمود، به من می‌گفت صداوسیما در نمایش مجموعه‌های خود بی‌موالات است و زمانی که دلیل آن‌را جویا شدم، معتقد بود در فلان مجموعه ایرانی دیالوگی وجود داشته‌است که فرزندان او در خانه نسبت به کاربرد آن واکنش داشته‌اند. این نشان می‌دهد که چه در جنوب شهر و چه در شمال شهر و چه در هر منطقه از ایران، باوجود تنوع سلیقه‌ها، داوری‌هایی را می‌بینیم که کاملاً قابل تأمل هستند. رسانه ملی برای پایبندی و احترام به این سلیقه‌ها باید دقت لازم را داشته باشد.
این احتمالاً انتخاب را برای نمایش آثار مختلف خیلی سخت می‌کند؟
دقیقاً، ما در حال حاضر خانواده‌هایی را می‌بینیم که همان فیلم‌هایی که براساس اعتقادات ملی و مردمی، صحنه‌‌های خشن و غیراخلاقی آن حذف شده است را با فرمت کامل تهیه می‌کنند و در خانه‌شان به راحتی می‌بینند. در مقابل هم گروه‌هایی هستند که آنقدر به تولیدات ما نگاه انتقادی و افراطی دارند، که کلاً تماشای تلویزیون را حرام می‌دانند.
مخاطبان تلویزیون به قدری طیف گسترده‌ای را شامل می‌شوند که واقعاً می‌توان گفت، عده‌ای از این سوی بام می‌افتند و عده‌ای از سوی دیگر؛ البته هستند کسانی مثل من، شما و مخاطبان روزنامه‌تان که می‌توان به راحتی گفت در میان بام هستند، ولی تلویزیون تمامی مخاطبان را باید در نظر داشته باشد.
به‌عنوان کارشناس رسانه، راهکار مواجهه با این گستردگی را چه می‌دانید؟
ببینید این راهکار وجود دارد. بعد از انقلاب به دلیل حکومت دینی و زنده شدن اعتقادات دینی مردم، عقلا و سینماگران به فکر افتادند که در مواجهه با پدیده‌ای به نام سینما چه باید کرد. بلافاصله هم به یک فرمول رسیدند و آن اینکه ما به هیچ عنوان بي‌بند و باري و خشونت را نخواهیم پذیرفت. این هم برآمده از باورهای ملی و دینی مردم ایران بود. در ابتدا به دلیل اینکه تولیدات غرب جذابیت خود را بیشتر در این دو عنصر جست‌وجو می‌کردند و در مقطعی به این سمت شتاب می‌گرفتند، از سینما و تلویزیون‌مان آن را حذف کردیم، اما امروز سعی بر این است تا جایی که به اصل موضوع و محتوای آثار لطمه‌ای وارد نشود، این فرمول اعمال و آثار از تلویزیون پخش شوند.
البته نکته‌ای که برخی به آن اشاره می‌کنند این است که ایراد وارد بر برخی از این فیلم‌ها با حذف صرف صحنه‌ها مرتفع نمی‌شود و تضاد مضمونی با فرهنگ ایرانی و اسلامی دارند. از این منظر آیا می‌توان بازنگری در گزینش‌ها و اعمال حذفیات در فیلم‌ها و مجموعه‌های خارجی را طرح کرد؟
در این زمینه به طور قطع نمی‌توان اعلام نظر کرد، مثلاً وقتی فیلمی مثل «هری‌پاتر» مانند تب در دنیا فراگیر می‌شود، دیگر نمی‌توان روی این نکته تمرکز کرد که برای «جادوگری» در غرب 9 واژه وجود دارد اما ما در فرهنگ خودمان تنها همین یک برداشت را از آن داریم. از همین منظر، انتخاب و تصمیم‌گیری مانند حرکت روی لبه تیغ می‌شود. من معتقدم، مدیریت و اداره شبکه تلویزیونی در ایران به دلیل تنوع باورها و سنت‌هایی که در سراسر ایران که مانند یک شبه‌قاره گستردگی دارد، ده‌ها برابر دشوارتر از اداره شبکه‌ای مانند بي‌بي‌سي یا سي‌ان‌ان است، اما با این حال تلویزیون ما در بسیاری از زمینه‌ها مانند همین نمایش فیلم و گفت‌وگوهای تخصصی موفق بوده است. ارسال نظر
پربیننده