اخراج دایی هم دوای این درد نیست

مهدی طاهرخانی: شبیه یک دفتر صد برگ است که 50 تا کاربن لا‌به‌لایش کار گذاشته باشند. خط اول را که نوشتی تا صفحه صدم همان یک خط حک می‌شود. جمله اول صفحه نخست پرسپولیس را خوب ننوشتند. خوب ننوشتند که حالا هر چه ورق می‌زنی و از آن ابتدای نحس فرار می‌کنی باز هم آن را می‌بینی و آن جلوتر چیزی منتظرت نیست جز نوشته‌ای که از آن می‌گریزی. آخرین بار لیگ هفتم بود. لیگ را خوب شروع کردند اما در میانه‌های راه امپراتور وقت، کم آورد. چهار تا از استقلال اهواز خدابیامرز خورد و دوستان نزدیک حبیب کاشانی که یکی از آنان یکی از روزنامه‌نگاران معروف بود حلقه‌‌اش کردند و به او گفتند حالا وقت تعویض مربی است. قطبی را بیرون بینداز و ادامه کار را به حمید استیلی بده. چه شد که حاج حبیب خام آن حرف‌ها نشد مشخص نیست. شاید قطبی خوش شانس بود که بر خلاف این روزهای علی دایی خیلی سریع تیمش را نجات داد. آخرین بار همان لیگ هفتم بود. بازی‌های انتهایی فصل همه با پیروزی توام شد و حتی روزی که برق شیراز با یاوری توانست پرسپولیس را در تهران متوقف کند باز هم همه ایمان داشتند که این تیم قهرمان می‌شود. نه اینکه فوتبال‌شان زیبا باشد اما یک جورهایی مطمئن بودند. آخرین بار همان لیگ هفتم بود دقیقه 96 و آن ضربه سر معروف که شد مهم‌ترین گل تاریخ باشگاه قرمزها. 6 سال از آن روز می‌گذرد و اینک صفحات کاربن زده پرسپولیس حرف تازه‌ای برای گفتن ندارند. همان حبیب کاشانی که به واسطه پشتیبانی از قطبی آخرین قهرمانی لیگ برتر را به ارمغان آورد دو سال بعد تخم لق تغییرات بی‌موقع را کاشت و حالا آن نهال برای خودش درختی شده که به دایی هم رحم نمی‌کند. لیگ نهم بود که پرسپولیس با کرانچار در رده سوم و چهارم جدول پرسه می‌زد و هنوز هم شانس قهرمانی داشت اما مدیرعامل وقت پرسپولیس پس از تساوی این تیم در قم مقابل صبا در جمله‌ای تاریخی گفت قفل ما دیگر با کلید این کروات باز نمی‌شود. با این تز بی‌مایه پرسپولیس، یکی از بهترین مربیان خارجی حاضر در تاریخ لیگ برتر را از دست داد. علی دایی آمد و دو فصل تمام نتوانست در لیگ جامی را صید کند اما دو جام حذفی را آورد که به واسطه آن دو جام، هواداران وقتی رویانیان، دایی را بازگرداند چیزی نگفتند. دایی که در پایان لیگ دهم رفت عمر مربیگری در پرسپولیس به نیم‌فصل رسید. استیلی، دنیزلی، مانوئل و یحیی، 4 مرد برای دو فصل. ویروس تغییرات ول کن تن نحیف و آفت‌زده پرسپولیس نبود. همه مشکل را در «بی‌پولی» می‌دیدند اما این تیم با پورشه هم به جایی نرسید. نه در بی‌پولی جامی کاسب بودند و نه وقتی با بودجه پنهان و پیدای رویانیان در آغاز لیگ دوازدهم بازار را قبضه کردند. خرافات را باید کنار گذاشت؛ نه آهی در میان است و نه نفرینی. اگر حبیب کاشانی در لیگ نهم به کرانچار اعتماد می‌کرد، اگر پرسپولیس لیگ دهم را با این کروات آغاز می‌کرد شاید امروز وضعیت به‌گونه دیگری بود. شاید که نه قطعا سرنوشت پرسپولیس عوض می‌شد نشان به نشان این روزهای سپاهان. تیمی که به‌رغم شروع نا امید‌کننده‌‌اش حالا از خاکستر برخاسته است و از شانس‌های قهرمانی به حساب می‌آید. در این سو پرسپولیس در سالی که امید می‌رفت طلسم بی‌عنوانی را بشکند در فاصله 6 هفته مانده به پایان کار،کارش را «تقریبا» تمام‌شده می‌بیند. جام حذفی در کارون غرق شده و برای قهرمانی در لیگ برتر باید منتظر سوپر اتفاق بنشینند. گیریم که بی‌مهره‌ای استقلال نقس آبی‌ها را برید اما سپاهان اوج گرفته و فولاد و نفت چه می‌شوند؟ پس منطقی آن است که قرمزها سطع توقع‌شان را تقلیل دهند. گرفتن سهمیه در چنین وضعیتی برای آنان باید نخستین اولویت باشد. اگر با این متد پیش رفتند شاید در معجزه هم باز شد و دایی با پشت‌سر گذاشتن 3 باخت از 5 مسابقه، تیمش را ناباورانه قهرمان کرد اما اگر این تیم قهرمان نشد، اگر حتی سهمیه آسیا را هم نگرفت باید این بار مسیر درست را انتخاب کنند. تغییرات هیج سودی برای آنان ندارد. همانطور که رویانیان اشتباه کرد و یحیی را برکنار کرد، تاریخ می‌گوید اگر دایی را هم در ابتدای لیگ چهاردهم برکنار کنند با هر بازیکنی، با هر بودجه‌ای، با هر مدیری،این تیم توان عبور از دوره گذار را به سلامت ندارد. 6 سال آزگار است که اسیر این دوره‌های گذار شده‌اند. اگر رویانیان کمی فوتبالی‌تر بود هرگز گل‌محمدی را برکنار نمی‌کرد و حالا که دایی آمده دست‌کم باید دو فصل بماند و کارش را تمام کند؛ یا سرانجام با پرسپولیس دستش به جام زرین لیگ می‌رسد یا اینکه این بار می‌رود برای همیشه. نخستین خروجی برکناری دایی در ابتدای لیگ جاری مصادف است با جدایی خیلی از بازیکنانی که تنها به واسطه نام دایی به این تیم آمدند. پرسپولیس نه پول راضی نگه داشتن آنان را دارد و نه مربی گمشده‌ای که با بازگرداندنش بتواند ستاره‌ها را مجاب به ماندن کند. این تیم خسته از تغییرات پی‌درپی است. این تیم نه چریک دارد که بی‌هیچ منتی سر مقابل توپ دشمن بگذارد و نه عاشق که با بی‌پولی‌‌اش بسازد. این تیم تشکیل شده از ستاره‌هایی از جنس سیدجلال و صادقیان که اولی می‌گوید یا پولم را بدهید یا در این دوره سخت من می‌روم و شما بمانید و مصیبت‌تان و دومی صریحا اعتراف می‌کند برایش پول اهمیت دارد نه مجتبی محرمی‌شدن. پس بهتر است پرسپولیس کاربن‌ها را از لای صفحاتش بیرون بکشد و در صفحه جدید حرف تازه‌ای بنویسد.