گروه بین الملل: تظاهرات بیش از صد هزار فرانسوی در «روز خشم» و اعتراض شدید آنها به شخص رئیس‌جمهور، فرانسوا اولاند برخی تحلیلگران را واداشته تا مقایسه‌ای تاریخی میان زمینه‌های شکل‌گیری انقلاب کبیر فرانسه در سال 1798 میلادی و وضعیت امروز جامعه انجام دهند. یکشنبه شب گذشته درگیری شبانه معترضان به دولت در مرکز پاریس با نیروهای امنیتی، منجر به بازداشت 250 نفر شد. در این ناآرامی در پایتخت فرانسه، 19 مامور پلیس نیز مجروح شدند. طبق آمار پلیس حدود 17 هزار نفر در این تظاهرات کم سابقه شرکت داشتند اما منابع خبری جمعیت را تا 120 هزار نفر نیز برآورد کرده‌اند. آنان که از گروه‌های متفاوت بودند با در دست داشتن پلاکاردهایی شعار سر دادند که «فرانسه خشمگین است». روی پلاکاردها تصویری از اولاند با گوش‌هایی به شکل الاغ و یک نمره صفر(از 10) همراه با این عبارت به چشم می‌خورد: «رئیس‌جمهور استعفا بده!» جمعیت معترض راهپیمایی را از میدان باستیل که یادگار انقلاب تاریخی این کشور است آغاز کردند و تا میدان سرباز گمنام ادامه دادند. مقابله با پلیس در پایان یک راهپیمایی مسالمت‌آمیز و در اعتراض به رفتار بی‌مبالات فرانسوا اولاند، چه به عنوان رئیس‌جمهور و چه در قالب یک شهروند عادی صورت گرفت. شرکت کنندگان در تظاهرات از جمله نسبت به تعیین مالیات‌های تازه و مساله ازدواج همجنسگرایان اعتراض کردند و خواستار استعفای اولاند شدند.در پایان راهپیمایی، صدها جوان با میله‌های آهنی، وسایل آتشبازی و بطری به ماموران پلیس حمله کردند. پلیس نیز اقدام به شلیک گاز اشک‌آور و دستگیری افراد کرد. ماه گذشته در حاشیه مراسم سالگرد پایان جنگ جهانی اول در پاریس، ده‌ها معترض در خیابان شانزه لیزه پاریس، اولاند را هو کرده بودند که اغلب آنها از فعالان گروه‌های راست افراطی وابسته به حزب «جبهه ملی» فرانسه بودند. برخی نیز که اکنون به «کلاه قرمزها» معروفند علیه مالیات جدید بر حمل و نقل کالا اعتراض می‌کنند که به معترضان پیوسته بودند اما درتظاهرات این هفته پاریس مردم از تمام طیف‌های جامعه و از 50 تشکل مختلف سیاسی و اجتماعی حضور داشتند و احزاب سیاسی ملی‌گرا یا راست بخش اندکی از جمعیت را تشکیل می‌دادند. ضمن اینکه حالا شعارهای عمدتا اقتصادی جای خود را به شعارهای کلی‌تر بر ضد حاکمیت کاخ الیزه داده بودند. به گزارش راشا تودی، اعتراضات مردم طیف وسیعی از نارضایتی‌ها را بازتاب می‌دادند که تجمیع آنها در یک زمان در کشوری که قلب اروپا محسوب می‌شود از نظر تحلیلگران بسیار خطرناک است. مالیات‌های سنگین و کمر شکن وضع شده توسط دولت سوسیالیست، بیکاری و نابه‌سامانی اقتصادی، محدود‌شدن آزادی‌های مدنی شهروندان که به شکل بی‌سابقه حریم آزادی فردی در فرانسه را تهدید می‌کند، قانون ازدواج همجنسگرایان و البته زندگی خصوصی بی‌بند وبار شخص اولاند که به شکلی غریب تصویر ساکنان الیزه را در افکار عمومی خدشه‌دار کرده است از مهم‌ترین مسائل مورد اعتراض مردم بودند.
یک تحلیلگر اجتماعی ولزی به نام دیوید ویلیامسون موج اعتراضات اخیر را ناشی از فراتر رفتن صبر جامعه‌ای آشفته از مرز تحمل آن هم به‌واسطه رفتار احمقانه اولاند و روابط نامشروع و اخراج شریک غیر قانونی زندگی‌‌اش و بانوی اول فرانسه،خانم والری ترویلر از کاخ الیزه می‌داند. همچنین تحلیلگر عرب تبار فرانسوی «احمد طلب» می‌گوید اکثر مردم این کشور از کسانی که قرار بود نمایندگان آنها در نظامی دموکرات باشند مایوس شده‌اند و دیگر هژمونی دولت و پارلمان را به رسمیت نمی‌شناسند. او فرانسه را در شبیه‌ترین وضع به انقلاب بزرگ معرفی می‌کند. براساس تازه‌ترین نظرسنجی‌ها، اولاند 59 ساله و سوسیالیست، در قیاس با روسای جمهوری پیشین فرانسه در دهه‌های اخیر از کمترین محبوبیت برخوردار است.
کمی بیش از یک‌سال و نیم پس از آغاز ریاست‌جمهوری فرانسوا اولاند، محبوبیت او در میان مردم به پایین‌ترین میزان خود رسیده است. براساس آخرین نظرسنجی‌ها، وی تنها با 26 درصد محبوبیت، منفور‌ترین رئیس‌جمهوری ۳۰ سال اخیر فرانسه به‌شمار می‌آید.