سونامی قرمز در 7 دقیقه

مهدی طاهرخانی : آغاز با برد 3 بر یک زیباست و امیدوار کننده اما آنچه در پایان مصاف پرسپولیس و الشارجه از ذهن هواداران پرسپولیس می‌گذشت شباهت چندانی به رضایت کامل نداشت؛ چرا که فرق فوتبال میزبان و میهمان خیلی بیشتر از تفاضل دو گل بود. نلو وینگادا خواسته یا ناخواسته مانع از آن شد که تیمش به نقطه ارضای کامل برسد. البته این نتوانستن ریشه در نخواستن داشت چرا که بیرون کشیدن ستاره نیمه اول همانند پا پس کشیدن زودهنگام بود؛ تعویضی که وینگادا بی‌رحمانه به آن تن داد تا هیجان را از بین سکو‌ها فراری دهد. قبل از رسیدن به آن دقایق باید از نیمه اول نوشت؛ 5 دقیقه قبل از آغاز این مصاف، نوک پیکان انتقاد متوجه ترکیب خط حمله پرسپولیس بود؛ بیرون گذاشتن توره و میدان دادن به هادی نوروزی چه توجیهی داشت؟ ذخیره کردن مجدد خلیلی و دل خوش کردن به نیکبخت چطور؟ چند متر عقب‌تر هم وینگادا سرانجام قید کاپیتان مسنش را زد تا تجربه جدیدی را کسب کند؛ بازی بدون مرد شماره 6 . تا 20 دقیقه نخست هنوز نلو مرد محکوم منتقدان بود چرا که پرسپولیس به غیر از سانترهای آسیایی (همان توپ‌های بلندی که فقط سانتر است و بس) تاکتیک تازه‌تری را برای هوادارانش نداشت؛ همان 60 هزار نفری که به وعده خود عمل کردند و در یک روز غیر‌تعطیل به ورزشگاه آزادی آمدند. وینگادا فاصله چندانی با محکومیت به علت ارنج اولیه‌اش نداشت که به یکباره ورق به سود او برگشت؛ وقتی شما علی کریمی آماده را داشته باشید یعنی مهره‌ای دارید ورای یک بازیکن و کاپیتان. حد فاصل دقایق 27 تا 34 چیزی بر الشارجه گذشت که آنها تا پایان نبرد نتوانستند قامت‌شان را مجددا راست کنند. پرسپولیس با تفکری سوای لیگ برتر آمده بود و همین تغییر نگرش موجب شد مقابل نام گلزنانش اسامی افرادی را ببیند که از آخرین روزهای گلزنی‌شان کسی چیزی به یاد ندارد. شروع سونامی در دقیقه 27 و با هنرنمایی علی کریمی کلید خورد؛ شوت برگشتی نیکبخت در محوطه هجده قدم به شماره 8 رسید تا او با شوتی غیرقابل مهار نخستین گل تاریخ پرسپولیس را در لیگ قهرمانان آسیا (دوره جدیدش) به ثمر برساند. درست 4 دقیقه بعد زمان آن رسید که وینگادا بگوید چرا برخلاف لیگ برتر این بار به علی واحدی گل نزن اعتماد کرده است؛ مجتبی شیری توپ زمینی و سریعی را برای کریمی فرستاد اما او از روی توپ پرید تا سر انجام بعد از ماه‌ها گل نزنی، این بار نیکبخت شادی گل کند. بله او عوض شده که اگر غیر از این بود هیچ وقت قادر نبود این چنین ماهرانه توپ را در گوشه دروازه جا دهد. پایان این امواج سنگین با گل سوم همراه شد؛ حالا فقط 3 دقیقه از گل نیکبخت می‌گذرد که این بار او در نقش سازنده ظاهر می‌شود تا هادی نوروزی با ضربه سر زیبا کار را تمام کند. آخرین باری که پرسپولیس با 3 گل از حریفش پیش افتاد چه زمانی بود؟ هفته سی‌ویکم لیگ هفتم در یک روز دلپذیر بهاری مقابل شیرین فراز. از نام این تیم وام می‌گیریم تا برسیم به الشارجه، همان مجموعه‌ای که روز گذشته نشان داد فرق لیگ ایران و امارات چند سال نوری است، همان تیم مستاصلی که سه گل عقب بود و توانی برای حمله نداشت. حتی برق شیراز، تیم قعرنشین لیگ برتر هم اینچنین عاجزانه فوتبال نمی‌کند که روز گذشته الشارجه امارات کرد. منطق در بعضی موارد به صورت تمام قد مقابل احساس و هیجان ایستادگی می‌کند و این واقعیت روز گذشته با تعویض علی کریمی نمود کامل پیدا کرد. همه آنهایی که انتظار داشتند پرسپولیس دست کم 2 گل دیگر به رقیب ضعیفش بزند بعد از خروج کریمی و به میدان آمدن سایه باقری! خیلی زود دریافتند که یک نیمه خمیازه در انتظارشان است. پرسپولیس با کریمی، پرسپولیس بی کریمی؛ این دو تیم با هم قابل قیاس نیستند. منطق نلو حکم می‌کرد ستاره‌اش را برای مصاف هفته بعد مقابل الشباب عربستان حفظ کند، از این رو او تن به تعویضی داد که به جرات می‌توان مدعی شد در صورت عدم وقوع آن، الشارجه با یک جین گل تهران را ترک می‌کرد. در چنین فضایی میهمان به گل می‌رسد اما این گل هیچ ربطی به آنها نداشت بلکه سوءتفاهمی بود که کمر پرسپولیس را در لیگ هشتم تا آستانه خمودگی پیش برد؛ سپهر حیدری و مهدی واعظی بازیگران همیشگی گل‌های اهدایی! 35 دقیقه فرصت بود برای اثبات آنکه سر مربی پرتغالی پرسپولیس به دیگران بفهماند چرا از ابتدا به ابراهیم توره میدان نداد، همان مردی که ناباورانه در آستانه داربی محرومیت را به آغوش کشید، به میدان آمد و طوری بازی کرد که حتی گزارشگر محتاط سیما هم به واقعیت پی برد؛ او آمده بود که گل نزند! پیروزی 3 بر یک برای آغاز خوب است اما ترس زمانی به استخوان تفکرات هواداران پرسپولیس رسوخ می‌کند که آنها می‌بینند تیم‌شان بدون کریمی تنها یک الشارجه مدرن است و بدتر از آن بهترین گلزنش سعی در گل نزدن دارد! برد شیرینی بود البته بدون در نظر گرفتن این دغدغه آزار دهنده.