اگرچه قهرمانان ذاتا ماجراجو هستند اما برای اینکه ذات خود را بروز دهند معمولا باید به ماجرا دعوت شوند. دعوت به ماجرا قهرمان را از سکون و رکود خارج کرده و به ساحت قهرمانی پرتاب می‌کند. راسل نیز با تکیه بر همین موضوع، قصه خود را نقل کرده و در قسمت اول فیلم، به معرفی ظاهری دو کاراکتر اصلی خود می‌پردازد. بدون اینکه کنش یا پیرنگی در میان باشد. فیلم به نمایش سرخوشی‌ها و نحوه کلاهبرداری‌های کوچک اما پرتعداد آنها می‌پردازد. سپس این دو ضد قهرمان داستان، توسط مامورFBI، به کارزار فراخوانده شده و درگیر ماجراجویی‌هایی پرخطر می‌شوند. کلاهبرداری آمریکایی دارای طنزی تلخ است و اگرچه پیش‌زمینه داستان به رسوایی‌ای می‌پردازد که در رأس تیتر‌های اصلی روزنامه‌های دنیا جای می‌گیرد، راسل هرگز توجه خود را از گروه کوچک شخصیت‌هایی که در مرکز داستانش قرار دارند، دریغ نمی‌کند. آخرین فیلم راسل تماماً درباره کلاهبرداران است؛ پروژه‌های کوچک و بی‌اهمیت کلاهبرداران جزئی و ناشناس تا کلاهبرداری‌های بزرگ که توسط دولت پشتیبانی مالی می‌شوند. شخصیت‌های فیلم تقریباً هرگز در قالب خود واقعی‌شان ظاهر نمی‌شوند، آنها تغییر چهره می‌دهند، موهایی عمدا آراسته و مسخره دارند، با لهجه‌های ساختگی حرف می‌زنند، لباس‌های شخص دیگری را می‌پوشند یا داستان‌های تخیلی‌ای ابداع می‌کنند که شخصیت اصلی‌اش خودشان هستند. وقایع فیلم عمدتا در اواخر دهه 1970 رخ می‌دهد که هنوز پیشرفت تکنولوژی و آگاهی جهانی این نوع کلاهبرداری‌های خودخواسته و پشتیبانی شده توسط افبیآی را غیرعملی و نشدنی نکرده بود. «کلاهبرداری آمریکایی» با معرفی ایروینگ رازنفلد (کریستین بیل) و سیدنی پراسر (ایمی آدامز) به تماشاگران شروع می‌شود. آنها عاشق و معشوقی هستند که از طعمه ساختن حس طمع مشتریان خود پول در می‌آورند. به تدریج، آنها آنقدر مهم و برجسته می‌شوند که جلب توجه می‌کنند و در دام مأموری به نام ریچی دی ماسو (بردلی کوپر) گیر می‌افتند اما ریچی نمی‌خواهد ایروینگ و سیدنی را به زندان بیندازد؛ او قصد دارد از آنها استفاده کند تا به او کمک کنند با به دام انداختن چند شکار بزرگ- کارمین پولیتو (جرمی رنر) فرماندار شهر کمدن در ایالت نیوجرسی، چند نماینده کنگره و شاید حتی عده‌ای گانگستر- از پله‌های ترقی افبیآی بالا رود. وقتی نقشه برملا می‌شود، سیدنی از دایره دسترس ایروینگ خارج می‌شود و به چنگ ریچی می‌افتد و ایروینگ می‌فهمد بال‌های جاه‌طلبی‌اش به وسیله کارهای همسر پریشان احوال و بی‌فکرش روزالین (جنیفر لاورنس) چیده شده است. با اینکه دوست داشتن هیچ یک از شخصیت‌های حقه‌بازی آمریکایی کار آسانی نیست، کریستین بیل دلسوزی‌برانگیز‌ترین (یا شاید رقت‌انگیزترین) آنهاست. راسل از تجربه‌های پاول توماس اندرسون بهره می‌جوید و از موسیقی پاپ آن دوره به درستی استفاده می‌کند تا موقعیت زمانی را خلق کند و به بعضی صحنه‌ها مقداری انرژی نیرومند وارد کند. کلاهبرداری آمریکایی از یک تم و زمینه موضوعی به تمی دیگر می‌رود و از موسیقی برای قوت بخشیدن به صحنه‌ها استفاده می‌کند. راسل در کلاهبرداری آمریکایی روش وارونه فوق‌العاده‌ای به کار می‌بندد. روش معمول فیلم‌ها درباره مأموران دولتی رشوه گرفته اهانتی تمسخر‌آمیز است. در این فیلم، راسل سیاستمداران فاسد را قابل ستایش می‌سازد؛ آنها پول نمی‌گیرند که جیب‌های خودشان را پر کنند بلکه این کار را می‌کنند تا برای شهروندان نیوجرسی شغل ایجاد کنند و موقعیت‌های کاری آنها را بهبود بخشند. روش افبیآی در کنترل شرایط بازی هم آن‌طور که ممکن است بیننده انتظار داشته باشد بی‌نقص، ساده و مؤثر و به بهترین شکل برنامه‌ریزی شده نیست. راسل همه این چیزها را به بازی می‌گیرد. دهه 70 میلادی را می‌توان دهه‌ای مملو از رسوایی برای ایالات متحده معرفی کرد.
دهه‌ای که در آن انواع و اقسام رسوایی‌های اخلاقی و مالی افشا و وجهه سیاسی ایالات متحده نیز در آن زمان بسیار خدشه‌دار شد. «کلاهبرداری آمریکایی» با یک جمله در ابتدای فیلم آغاز می‌شود و آن اینکه؛ «بعضی از اتفاقات این فیلم واقعی هستند» جمله‌ای که به تماشاگر اعلام می‌کند که منتظر یک بازسازی کامل از رسوایی یادشده نباشد و قرار نیست که عملیات «آبسکام » در سال 2013 به‌طور کامل و در قالبی مستندگونه در یک فیلم به نمایش درآید. در واقع از بخش «آبسکام» فیلم تنها حضور مامور FBI و نقشه رسوا کردن افراد سیاسی در فیلم وجود دارد و مابقی اورجینال و متعلق به خود «دیوید او. راسل» است. «آبسکام» نام یکی دیگر از عملیات‌های معروف سازمان FBI در سال 1978 بود که با تاسیس شرکتی به نام «عبدل» به مرحله اجرا درآمد. وظیفه اعضای این شرکت این بود که وانمود کنند شریک تجاری یک شیخ عرب ثروتمند به نام عبدالرحمان هستند و از طریق جلب اعتماد با وعده‌های مالی، از افراد مشخصی درخواست‌های خاص داشته باشند اما مشکل از جایی آغاز شد که FBI علاوه بر مواردی که تا آن زمان فکر می‌کرده می‌تواند با این روش رسوا کند، به موارد متعدد دیگری هم رسید که از جمله آنها همکاری 6 نفر از اعضای کنگره و دریافت رشوه‌های سنگین بود که سرانجام باعث شد نام عملیات «آبسکام» یک رسوایی جدید آمریکایی لقب بگیرد. «کلاهبرداری آمریکایی» نیز قرار است یک برداشت آزاد از این رویداد مهم باشد. حقه‌بازی آمریکایی ضرباهنگ تندی دارد. دراین فیلم اگرچه عمر نماها کوتاه است و کمتر پیش می‌آید که فیلم مدت زمان زیادی ساکن باشد اما این باعث نشده حقه‌بازی آمریکایی از لحاظ پرداخت جزئیات داستان ضعف داشته باشد. روی کاغذ آوردن فرمول تغییر قواعد ژانر در سینما درباره تعویض جایگاه «خوب و بد» و ایجاد یک «علامت سوال» در روبه‌روی هرکدام از آنها، کاری نیست که به راحتی بتوان آن را انجام داد اما دیوید او راسل و اریک سینگر به خوبی از عهده آن برآمده‌اند و توانسته‌اند قواعد بازی را به بهترین شکل ممکن تغییر دهند. «کلاهبرداری آمریکایی» با حقه‌های فراوان مخاطبش را به بازی می‌گیرد و در نهایت او را به نقطه‌ای می‌رساند که قضاوت درباره آدم‌های داستان تبدیل به سخت‌ترین تصمیمش پس از تماشای فیلم می‌شود.