پیشنهاد

تیمبوکتو/ پل استر/ ترجمه: شهرزاد لولاچی/ نشر افق الهام صالح: از حال می‌رود. سینه‌اش خس خس می‌کند، خلط، تنگی نفس و تشنج دارد. اینها همه یعنی که امیدی به او نیست. چنان سرفه می‌کند که انگار از فشار سرفه، دنده‌هایش دارد می‌ترکد. آخرین کورسوهای امید هم در حال خاموش شدن است. در این احوال چه کاری از دست یک سگ ساخته است؟ اصلا یک سگ، گیریم باهوش‌ترین سگ دنیا، در چنین وضعیتی چه کار می‌تواند بکند؟ هیچ! اما چرا سگ؟ چون مرد داستان ما، داستان ما که نه، داستان پل استر، تنهاست. این مرد تنها در دار دنیا فقط یک دوست دارد، یک دوست چهارپا که عجیب نگران اوست. سگ می‌داند که مرد، رفتنی است، همین موضوع هم دلواپسش می‌کند. اما نگرانی فقط مختص سگ نیست، مرد هم نگران است و موضوع نگرانی‌اش، تنها دوستی است که در دنیا برایش باقی مانده. با مرگ، او سگ که «مستر بونز» نام دارد، بی پناه می‌شود و این بی پناهی می‌تواند خطرات بسیاری برای سگ به وجود بیاورد. پس مرد به مستر بونز هشدار می‌دهد: بهت بگم توله سگ، یا برای خودت جای تازه‌ای پیدا کن یا این که ظرف چند روز دخلت آمده. اما این خطرات چه می‌تواند باشد؟ هشدار مرد درباره خطرناک‌ترین خطرهاست: ‌سر هر خیابان یک رستوران چینی هست و اگر فکر می‌کنی وقتی از کنارشان رد می‌شوی دهن‌شان آب نمی‌افتد باید بهت بگم از خوراک خاور دوری‌ها هیچ چیز سرت نمی‌شود. آنها عاشق مزه گوشت سگ هستند. مرد می‌میرد و سگ را با هشدارهایش تنها می‌گذارد. اما هشدارها برای یک سگ تنها نه آب و نان می‌شود، نه او را از خطرات می‌رهاند. مستر بونز ،‌گرسنگی می‌کشد، مورد حمله قرار می‌گیرد و بیمار می‌شود. این اتفاق‌ها داستان را شکل می‌دهند. در واقع داستان تیمبوکتو، شرح آوارگی‌ها و پناهندگی‌های یک سگ است. اما مستر بونز بیشتر از این که پناهنده باشد، یک آواره است. بارها خانمانی می‌یابد اما به ناگزیر از آن می‌گریزد. دست آخر هم با آگاهی به سوی مرگ حرکت می‌کند. او یک سگ قهرمان است.