آزاده صالحی: شهریار عباسی از جمله نویسندگان پرکار معاصر است. «موسم آشفتگی»،«پیتزای برشته»، «می‌خواهم یک نامه کوتاه بنویسم» و «زنی پنهان در میان واژه‌ها» برخی از آثار منتشر شده او طی سال‌های اخیر به شمار می‌روند. با او درباره رمان «می‌خواهم یک نامه کوتاه بنویسم» که در جمع نامزدهای جایزه شهید غنی‌پور است، گپی زده‌ایم که می‌خوانید:
با توجه به اینکه رمان «می‌خواهم یک نامه کوتاه بنویسم» شما اخیرا نامزد جایزه شهید غنی‌پور اعلام شد، راجع به مضمون و ویژگی‌های این اثر بگویید؟
در جريان برگزاری جایزه شهید غنی‌پور، جایی خواندم که احمد بیگدلی داور جایزه گفته بود اغلب آنهايي که درباره جنگ، داستان می‌نویسند، شخصیت‌های کارشان یا سیاه است یا سپید، وقتی این جمله را شنیدم و در کتاب «می‌خواهم یک نامه‌کوتاه بنویسم» دقیق شدم، به این نتیجه رسیدم که در کتاب من این اتفاق نیفتاده است. یعنی من به شخصیت‌های خاکستری کتاب هم توجه داشته‌ام و سعی نکردم شخصیت‌های داستان یا سیاه صرف باشند یا سپید صرف.
شما با نگارش «می‌خواهم یک نامه کوتاه بنویسم» در جامه یک نویسنده مستقل کوشیدید به مخاطب بگویید فقط شخصیت‌های آرمانی راهی جبهه نمی‌شوند و آدم‌های عادی هم می‌توانند در جنگ سهیم باشند.
همین است که می‌گویید. من در این اثر تلاش کردم تا برش و نمایی از زندگی آدم‌هایی ارائه دهم که تبعات جنگ به نوعی به آنها تحمیل شده بود. صرفنظر از این مساله می‌خواستم بگویم افرادی که توانستند در جنگ پیروز شوند غالبا آدم‌هایی عادی بودند که فقط می‌خواستند علیه باطل نبرد کنند. من به شخصه در جنگ حضور داشتم و آدم‌هایی که به آنها اشاره کردم را از نزدیک دیدم، البته این را هم بگویم که عزم جبهه کردن در عین داشتن آرمان‌های بزرگ اصلا بد نیست. به هر حال در این اثر فقط می‌خواستم شخصیت‌های داستانم، زیاد سفید نباشند، همین.
وقتی این اثر نامزد جایزه شهید غنی‌پور شد، فکر کردید چه مؤلفه‌هایی در کارتان منجر به انتخاب این اثر از سوی هیات داوران شد؟
پیش از هر چیز حس کردم انتخاب این اثر حتی در مقام نامزدی در نهایت انصاف انجام شده است.
اخیرا رمان «زنی پنهان در میان واژه‌ها» از شما به چاپ رسید. سؤال اینجاست آیا در این رمان قصد داشتید به ترسیم دغدغه‌های یک زن بپردازید؟
من با تکیه بر سبک رئالیسم جادویی به تصویر کردن دغدغه‌های آدم‌ها پرداختم. آدم‌هایی که در جامعه امروزی، عشق‌شان نادیده گرفته می‌شود. حالا شخصیت این داستان یک زن است؛ زنی که در برابر این نادیده گرفتن‌ها دچار آسیب‌های روحی می‌شود. برشی از زندگی آدم‌های جنگ
آزاده صالحی: شهریار عباسی از جمله نویسندگان پرکار معاصر است. «موسم آشفتگی»،«پیتزای برشته»، «می‌خواهم یک نامه کوتاه بنویسم» و «زنی پنهان در میان واژه‌ها» برخی از آثار منتشر شده او طی سال‌های اخیر به شمار می‌روند. با او درباره رمان «می‌خواهم یک نامه کوتاه بنویسم» که در جمع نامزدهای جایزه شهید غنی‌پور است، گپی زده‌ایم که می‌خوانید:
با توجه به اینکه رمان «می‌خواهم یک نامه کوتاه بنویسم» شما اخیرا نامزد جایزه شهید غنی‌پور اعلام شد، راجع به مضمون و ویژگی‌های این اثر بگویید؟
در جريان برگزاری جایزه شهید غنی‌پور، جایی خواندم که احمد بیگدلی داور جایزه گفته بود اغلب آنهايي که درباره جنگ، داستان می‌نویسند، شخصیت‌های کارشان یا سیاه است یا سپید، وقتی این جمله را شنیدم و در کتاب «می‌خواهم یک نامه‌کوتاه بنویسم» دقیق شدم، به این نتیجه رسیدم که در کتاب من این اتفاق نیفتاده است. یعنی من به شخصیت‌های خاکستری کتاب هم توجه داشته‌ام و سعی نکردم شخصیت‌های داستان یا سیاه صرف باشند یا سپید صرف.
شما با نگارش «می‌خواهم یک نامه کوتاه بنویسم» در جامه یک نویسنده مستقل کوشیدید به مخاطب بگویید فقط شخصیت‌های آرمانی راهی جبهه نمی‌شوند و آدم‌های عادی هم می‌توانند در جنگ سهیم باشند.
همین است که می‌گویید. من در این اثر تلاش کردم تا برش و نمایی از زندگی آدم‌هایی ارائه دهم که تبعات جنگ به نوعی به آنها تحمیل شده بود. صرفنظر از این مساله می‌خواستم بگویم افرادی که توانستند در جنگ پیروز شوند غالبا آدم‌هایی عادی بودند که فقط می‌خواستند علیه باطل نبرد کنند. من به شخصه در جنگ حضور داشتم و آدم‌هایی که به آنها اشاره کردم را از نزدیک دیدم، البته این را هم بگویم که عزم جبهه کردن در عین داشتن آرمان‌های بزرگ اصلا بد نیست. به هر حال در این اثر فقط می‌خواستم شخصیت‌های داستانم، زیاد سفید نباشند، همین.
وقتی این اثر نامزد جایزه شهید غنی‌پور شد، فکر کردید چه مؤلفه‌هایی در کارتان منجر به انتخاب این اثر از سوی هیات داوران شد؟
پیش از هر چیز حس کردم انتخاب این اثر حتی در مقام نامزدی در نهایت انصاف انجام شده است.
اخیرا رمان «زنی پنهان در میان واژه‌ها» از شما به چاپ رسید. سؤال اینجاست آیا در این رمان قصد داشتید به ترسیم دغدغه‌های یک زن بپردازید؟
من با تکیه بر سبک رئالیسم جادویی به تصویر کردن دغدغه‌های آدم‌ها پرداختم. آدم‌هایی که در جامعه امروزی، عشق‌شان نادیده گرفته می‌شود. حالا شخصیت این داستان یک زن است؛ زنی که در برابر این نادیده گرفتن‌ها دچار آسیب‌های روحی می‌شود. ارسال نظر
پربیننده