خدایا ! جانش را بستان
در حکایت‌نامه آورده‌اند، درویشی مستجاب‌الدعوه وارد بغداد شد، حجاج یوسف که یکی از سفاک‌ترین حاکمان سلسله بنی‌امیه بود نزد او رفت و گفت: «ای درویش، دعای خیری بر من کن». درویش بی‌درنگ گفت: «خدایا جانش را بستان!» حجاج گفت: «ای درویش، این دیگر چه دعایی است!» درویش گفت: «این دعای خیر است برای تو و برای همه مسلمانان، که از شر تو خلاص شوند!»
چندی پیش به دلیل کثرت مشاغل اجتماعی، تئاتری، مادری، زنانگی(!)، دست‌هایم آنقدر پر بود که مجبور شدم در خیابان ماشین دربستی را کرایه کنم. تقریبا چند دقیقه طول کشید که آن همه وسیله را داخل ماشین بگذارم. در حالی که منزل ما فقط 2 کوچه از آن منطقه بالاتر بود، اما شب بود، من به‌عنوان یک زن و مادر و آشپز تمام‌وقت گوشت، میوه و حبوبات خریده بودم و به‌عنوان یک کارگزارخانه، دستگاه مولینکس را برای تعمیر به جایی داده و حالا پس گرفته بودم و به عنوان یک نویسنده، متن دست‌نویس دو نمایشنامه جدیدم در پوشه‌ای در دستم بود که می‌خواستم برای تایپ به جایی بدهم و به‌عنوان یک تئاتری یک تکه چوب احمقانه که نمی‌دانم چرا اینقدر بلند بود از وسط خیابان برداشته بودم که از آن برای نمایش جدیدم «عروسی در مریخ» استفاده کنم و از این کشف ارشمیدسی خود برای یافتن آن چوب عرعر، آنقدر خوشحال بودم که مدام صحنه کتک خوردن عروس و داماد را در ذهن مجسم می‌کردم و دلم به حال دو بازیگر طفلکی می‌سوخت چون چوب پر از تراشه‌های ریز بود و دست من هم زخم شده بود. در این میان به تنها چیزی که فکر نمی‌کردم، کیف کوله‌ای بزرگم بود که همیشه روی پایم است، هدیه زیبایی از قونیه که همه چيز در آن جای می‌گیرد و من از عینک تا تمام و دسته‌چک‌های خود به‌عنوان یک ناشر تا حقوقی که آن روز گرفته بودم، تا شناسنامه و کارت ملی و همه مدارکی که همه چيز جا مي‌خواهند در آن می‌گذاشتم.
این بار از شانس بد، متن جدیدترین نمایشم را نیز لوله کردم و داخل آن گذاشتم و چون همیشه این کیف روی شانه من بود، هیچ نگرانی‌ای درباره آن احساس نمی‌کردم. نگرانی من بیشتر آن چوب بلند عرعر بود که بدون نمایشم نیمه‌کاره می‌ماند و باید کلی در آرشیوها و سمساری‌ها دنبال چنین چوبی می‌گشتم. خلاصه دردسرتان ندهم که ماشین مقابل خانه توقف کرد و ای ملک جوان‌بخت به بقیه قصه گوش کن که تازه از اینجا شروع می‌شود. از راننده خواهش کردم چند لحظه صبر کند تا من وسایل را تکه‌تکه بیرون ببرم، اول میوه و گوشت نازنین که 30 هزار تومان برایم آب خورده بود و بعد مولینکس کذایی كه همیشه خراب بود و بعد آن چوب بلند که من و بازیگرانم را از غرق شدن نجات می‌داد و آخر هم خودم...
تا آمدم به راننده بگویم «صبر کنید، ببینم چیزی جا گذاشته‌ام» پایش را روی گاز گذاشته و میلیون‌ها سال نوری دور شده بود و من ناگهان دیدم خودم مانده‌ام مقابل خانه با یک گوشی در دستم که مدام زنگ می‌زد. یا دخترم بود، یا رئیسم یا یکی از بازیگرهایم که پولش را می‌خواست... کلی حبوبات، آن چوب بلند، اما؛ کیفم کجا بود. باور نمی‌کردم کیف که روی شانه من بود و آنقدر بزرگ بود که افتادنش محال... خلاصه کیف به همراه راننده کهکشان راه شیری رفت و من از روز بعد دوره افتادم در کلانتری‌ها و دادسراها که «آقایان به دادم برسید»... همه زندگی‌ام داخل آن کیف بود، متنم، چک‌هایم، کارت ملیام و حقوقم. لعنت بر حقوقم، کاش کارت ملیام را برگرداند که دو سال برای گرفتنش دویده بودم. در هیچ کدام از کلانتری‌ها چیزی ننوشتند و فقط با تعجب به من نگاه می‌کردند و می‌گفتند: تو 2 کیلو گوشت را پیاده می‌کنی، آن وقت 5 دسته چک را یادت می‌رود؟! آخر یک زن 5 دسته چک در کیفش چه می‌کند؟و من قسم و آیه که «به خدا من مادرم، زنم، باید آشپزی کنم، باید خرید کنم و باید ناشر هم باشم و برای مردم هم چک بکشم».
و اینها منافاتی با هم ندارد. بالاخره مرا به دادسرا ارجاع دادند برای مسدود کردن چک و آنجا نفسم گرفت و به گریه افتادم، چون صف آنقدر بلند بود که قصه‌های شهرزاد تمام می‌شد و این صف نه؛ تازه آن حاج‌آقای مهربان! به من می‌گفت شماره تمام چک‌هایی که پاس شده و مانده را می‌خواهم و من هرچقدر قسم و آیه که: «از کجا بدانم، در ته دسته چکم می‌نوشتم» بالاخره آن روز به دوستی زنگ زدم و گفتم: «دعایی برای من کن» و آن دوست که یک بازیگر سینماست، گفت: «کارتی هم داشتی که نشان دهد کار هنری می‌کنی؟» و من گفتم «بله کارت انجمن قلم، انجمن نمایشنامه‌نویسان، انجمن خبرنگاران و هزار انجمن دیگر ...»، گفت: «دعا می‌کنم خودت را امشب آتش بزنی یا درجا سکته کنی، چون اگر دزد بفهمد که این کیف به آدم شناخته‌شده‌ای تعلق دارد امکان ندارد از ترس ردیابی بقیه مدارک را پس دهد». گوشی را گذاشتم و احساس یک زلزله‌زده کامل را داشتم. احساس عجیب 18 سالگی، باید همه چیز را از اول شروع می‌کردم. نه فقط نوشتن آن نمایشنامه را که در کیفم بود و رفت که ثابت کنم دکترا دارم، استاد دانشگاهم، نویسنده‌ام و عضو انجمن‌های دیگر. اصلا، که هستم وقتی بدون کارت‌ملی، بانک پول خودم را نمی‌دهد.
مستجاب‌الدعوه کجاست که دعا کنم: «خدایا یا جانم را بستان، یا کارت‌ملی‌ام را برگردان»، هویت 64 کتابی که نوشته‌ام یک طرف و این کارت کوچک نازک، هم‌وزن و حتی بیشتر .... خدایا ! جانش را بستان
خدایا ! جانش را بستان
در حکایت‌نامه آورده‌اند، درویشی مستجاب‌الدعوه وارد بغداد شد، حجاج یوسف که یکی از سفاک‌ترین حاکمان سلسله بنی‌امیه بود نزد او رفت و گفت: «ای درویش، دعای خیری بر من کن». درویش بی‌درنگ گفت: «خدایا جانش را بستان!» حجاج گفت: «ای درویش، این دیگر چه دعایی است!» درویش گفت: «این دعای خیر است برای تو و برای همه مسلمانان، که از شر تو خلاص شوند!»
چندی پیش به دلیل کثرت مشاغل اجتماعی، تئاتری، مادری، زنانگی(!)، دست‌هایم آنقدر پر بود که مجبور شدم در خیابان ماشین دربستی را کرایه کنم. تقریبا چند دقیقه طول کشید که آن همه وسیله را داخل ماشین بگذارم. در حالی که منزل ما فقط 2 کوچه از آن منطقه بالاتر بود، اما شب بود، من به‌عنوان یک زن و مادر و آشپز تمام‌وقت گوشت، میوه و حبوبات خریده بودم و به‌عنوان یک کارگزارخانه، دستگاه مولینکس را برای تعمیر به جایی داده و حالا پس گرفته بودم و به عنوان یک نویسنده، متن دست‌نویس دو نمایشنامه جدیدم در پوشه‌ای در دستم بود که می‌خواستم برای تایپ به جایی بدهم و به‌عنوان یک تئاتری یک تکه چوب احمقانه که نمی‌دانم چرا اینقدر بلند بود از وسط خیابان برداشته بودم که از آن برای نمایش جدیدم «عروسی در مریخ» استفاده کنم و از این کشف ارشمیدسی خود برای یافتن آن چوب عرعر، آنقدر خوشحال بودم که مدام صحنه کتک خوردن عروس و داماد را در ذهن مجسم می‌کردم و دلم به حال دو بازیگر طفلکی می‌سوخت چون چوب پر از تراشه‌های ریز بود و دست من هم زخم شده بود. در این میان به تنها چیزی که فکر نمی‌کردم، کیف کوله‌ای بزرگم بود که همیشه روی پایم است، هدیه زیبایی از قونیه که همه چيز در آن جای می‌گیرد و من از عینک تا تمام و دسته‌چک‌های خود به‌عنوان یک ناشر تا حقوقی که آن روز گرفته بودم، تا شناسنامه و کارت ملی و همه مدارکی که همه چيز جا مي‌خواهند در آن می‌گذاشتم.
این بار از شانس بد، متن جدیدترین نمایشم را نیز لوله کردم و داخل آن گذاشتم و چون همیشه این کیف روی شانه من بود، هیچ نگرانی‌ای درباره آن احساس نمی‌کردم. نگرانی من بیشتر آن چوب بلند عرعر بود که بدون نمایشم نیمه‌کاره می‌ماند و باید کلی در آرشیوها و سمساری‌ها دنبال چنین چوبی می‌گشتم. خلاصه دردسرتان ندهم که ماشین مقابل خانه توقف کرد و ای ملک جوان‌بخت به بقیه قصه گوش کن که تازه از اینجا شروع می‌شود. از راننده خواهش کردم چند لحظه صبر کند تا من وسایل را تکه‌تکه بیرون ببرم، اول میوه و گوشت نازنین که 30 هزار تومان برایم آب خورده بود و بعد مولینکس کذایی كه همیشه خراب بود و بعد آن چوب بلند که من و بازیگرانم را از غرق شدن نجات می‌داد و آخر هم خودم...
تا آمدم به راننده بگویم «صبر کنید، ببینم چیزی جا گذاشته‌ام» پایش را روی گاز گذاشته و میلیون‌ها سال نوری دور شده بود و من ناگهان دیدم خودم مانده‌ام مقابل خانه با یک گوشی در دستم که مدام زنگ می‌زد. یا دخترم بود، یا رئیسم یا یکی از بازیگرهایم که پولش را می‌خواست... کلی حبوبات، آن چوب بلند، اما؛ کیفم کجا بود. باور نمی‌کردم کیف که روی شانه من بود و آنقدر بزرگ بود که افتادنش محال... خلاصه کیف به همراه راننده کهکشان راه شیری رفت و من از روز بعد دوره افتادم در کلانتری‌ها و دادسراها که «آقایان به دادم برسید»... همه زندگی‌ام داخل آن کیف بود، متنم، چک‌هایم، کارت ملیام و حقوقم. لعنت بر حقوقم، کاش کارت ملیام را برگرداند که دو سال برای گرفتنش دویده بودم. در هیچ کدام از کلانتری‌ها چیزی ننوشتند و فقط با تعجب به من نگاه می‌کردند و می‌گفتند: تو 2 کیلو گوشت را پیاده می‌کنی، آن وقت 5 دسته چک را یادت می‌رود؟! آخر یک زن 5 دسته چک در کیفش چه می‌کند؟و من قسم و آیه که «به خدا من مادرم، زنم، باید آشپزی کنم، باید خرید کنم و باید ناشر هم باشم و برای مردم هم چک بکشم».
و اینها منافاتی با هم ندارد. بالاخره مرا به دادسرا ارجاع دادند برای مسدود کردن چک و آنجا نفسم گرفت و به گریه افتادم، چون صف آنقدر بلند بود که قصه‌های شهرزاد تمام می‌شد و این صف نه؛ تازه آن حاج‌آقای مهربان! به من می‌گفت شماره تمام چک‌هایی که پاس شده و مانده را می‌خواهم و من هرچقدر قسم و آیه که: «از کجا بدانم، در ته دسته چکم می‌نوشتم» بالاخره آن روز به دوستی زنگ زدم و گفتم: «دعایی برای من کن» و آن دوست که یک بازیگر سینماست، گفت: «کارتی هم داشتی که نشان دهد کار هنری می‌کنی؟» و من گفتم «بله کارت انجمن قلم، انجمن نمایشنامه‌نویسان، انجمن خبرنگاران و هزار انجمن دیگر ...»، گفت: «دعا می‌کنم خودت را امشب آتش بزنی یا درجا سکته کنی، چون اگر دزد بفهمد که این کیف به آدم شناخته‌شده‌ای تعلق دارد امکان ندارد از ترس ردیابی بقیه مدارک را پس دهد». گوشی را گذاشتم و احساس یک زلزله‌زده کامل را داشتم. احساس عجیب 18 سالگی، باید همه چیز را از اول شروع می‌کردم. نه فقط نوشتن آن نمایشنامه را که در کیفم بود و رفت که ثابت کنم دکترا دارم، استاد دانشگاهم، نویسنده‌ام و عضو انجمن‌های دیگر. اصلا، که هستم وقتی بدون کارت‌ملی، بانک پول خودم را نمی‌دهد.
مستجاب‌الدعوه کجاست که دعا کنم: «خدایا یا جانم را بستان، یا کارت‌ملی‌ام را برگردان»، هویت 64 کتابی که نوشته‌ام یک طرف و این کارت کوچک نازک، هم‌وزن و حتی بیشتر .... ارسال نظر
پربیننده