وقتی باور بودن در ذهن خسته‌ام و در جسم گناهکارم جایی برای بودن ندارد، وقتی گناه مثل ریسمانی گردن‌آویز جسم و روح انسانی‌ام شده است، زندگی مثل بن‌بستی همه هستی‌ام را در یک لحظه به نیستی می‌رساند. چشمان اشک‌آلودم را می‌گشایم نوای مؤذن می‌آید و خورشیدی دیگر در آن سوی شهر به امید سپیده‌ای نو می‌نشیند. با خود می‌گویم: نوای مؤذن وسیله‌ای برای خوانده‌شدن من است. بله، مرا می‌خواند. به رسم بندگی آب را در سیاهی جسم و روحم محو می‌کنم و به سویش می‌روم. احساس زندگی در وجودم زنده می‌شود و با امید به سویش پر می‌گشایم ستایشش می‌کنم، به رکوع می‌روم، در مقابل این همه عظمت سر به سجده که می‌گذارم حس قبلی دوباره در درونم زنده می‌شود و آرامش وجودم را فرا می‌گیرد. نیایش (1)
رسم بندگی
وقتی باور بودن در ذهن خسته‌ام و در جسم گناهکارم جایی برای بودن ندارد، وقتی گناه مثل ریسمانی گردن‌آویز جسم و روح انسانی‌ام شده است، زندگی مثل بن‌بستی همه هستی‌ام را در یک لحظه به نیستی می‌رساند. چشمان اشک‌آلودم را می‌گشایم نوای مؤذن می‌آید و خورشیدی دیگر در آن سوی شهر به امید سپیده‌ای نو می‌نشیند. با خود می‌گویم: نوای مؤذن وسیله‌ای برای خوانده‌شدن من است. بله، مرا می‌خواند. به رسم بندگی آب را در سیاهی جسم و روحم محو می‌کنم و به سویش می‌روم. احساس زندگی در وجودم زنده می‌شود و با امید به سویش پر می‌گشایم ستایشش می‌کنم، به رکوع می‌روم، در مقابل این همه عظمت سر به سجده که می‌گذارم حس قبلی دوباره در درونم زنده می‌شود و آرامش وجودم را فرا می‌گیرد. ارسال نظر
پربیننده