ما بچه‌های نسل سوم انقلاب حالا دیگر آنقدر بزرگ شده‌ایم که رفقا و همدوره‌ای‌های‌مان «شهید» می‌شوند! بیشترمان به شهادت دایی و عمو و پدر بیشتر عادت داریم تا خبر پیوستن بچه‌های بیست و شش- هفت ساله‌ای که ره صدساله را یک‌شبه طی می‌کنند و ما را پشت کنکور دنیازدگی در حسرت نوشیدن از شراب طهور بصیرت تنها و حسرت‌زده رها می‌کنند. دیگر باید یاد بگیریم چطور خاطرات عزیزان و رفقای قدیمی‌مان را پس از شهادت به گوش دیگران برسانیم. به هر حال به قول رهبر عزیزمان «فضيلت زنده نگهداشتن ياد و خاطره شهيدان، کمتر از شهادت نيست.» محمودرضا بیضایی در سوریه مشهور به حسین نصرتی بود. از جهات مختلفی او را با حسن باقری، فرمانده جوان، شجاع و کاربلد جنگ تحمیلی مقایسه می‌کنند اما آنچه موجب شده دل هم‌نسلان ما بیش از دیگران از باب شهادتش سرخ شود، کرامات عرفانی اوست که حالا مانده تا به گوش همگان برسد. دکتر احمدرضا- برادر شهید محمودرضا- با اینکه چند سالی از وی بزرگ‌تر است به طور معمول حتی پیش از شهادت عزیزش، طوری از وی صحبت می‌کرد انگار که از اسطوره‌ای چهل و چند ساله سخن می‌گوید! شهادت این بزرگمرد در سوریه چیزی نبود که خانواده‌اش را بهت زده کند اما مرور یکی - دو خاطره از خاطرات شهیدی که خود را «سرباز جبهه جهانی مستضعفین» می‌دانست قطعا در پیمودن پیچ و خم‌های سخت و دشوار حیات دنیوی کمک حال بسیاری خواهد بود.
«انقلاب، سر کارگر جنوبی قرار داشتیم. با پرایدش اومد. سوار شدم و راه افتادیم سمت اسلامشهر. همیشه می‌نشستم توی ماشین بعد روبوسی می‌کردیم. موقع روبوسی دیدم چشم‌هاش خونه و سر و ریشش پر از خاک. از زور خواب به سختی حرف می‌زد. گفتم چرا اینطوری هستی؟ گفت چهار روزه خونه نرفتم. گفتم بیابون بودی؟ گفت آره! گفتم چرا خونه نمیری؟ گفت چند تا از بچه‌ها اومدن آموزش، خیلی مستضعفن؛ یکی‌شون کاپشن‌شو فروخته اومده. به خاطر چنین آدم‌هایی شب و روز نداشت. یه بار گفت من یه چیزی فهمیدم؛ خدا شهادتو همیشه به آدم‌هایی داده که تو کار سختکوش بودن».
حق با امام خمینی عزیز بود... «جنگ ما جنگ فقر و غناست، جنگ ما جنگ ايمان و رذالت است و اين جنگ از آدم تا ختم زندگي وجود دارد. جنگ ما جنگ عقیده است و جغرافیا و مرز نمی‌شناسد و ما باید در جنگ اعتقادی‌مان بسیج بزرگ سربازان اسلام را در جهان به راه اندازیم. ما می‌گوییم تا شرک و کفر هست، مبارزه هست و تا مبارزه هست، ما هستیم. ما تصمیم داریم پرچم لا اله الا الله را بر قلل رفیع کرامت و بزرگواری به اهتزاز درآوریم. من به صراحت اعلام مى‌كنم كه جمهورى اسلامى ايران با تمام وجود براى احياى هويت اسلامى مسلمانان در سراسر جهان سرمايه‌گذارى مى‌كند. دليلى هم ندارد كه مسلمانان جهان را به پيروى از اصول تصاحب قدرت در جهان دعوت نكند و جلوى جاه‌طلبى و فزون‌طلبى صاحبان قدرت و پول و فريب را نگيرد. ما بايد براى پيشبرد اهداف و منافع ملت محروم ايران برنامه‌ريزى كنيم. ما بايد در ارتباط با مردم جهان و رسيدگى به مشكلات و مسائل مسلمانان و حمايت از مبارزان و گرسنگان و محرومان با تمام وجود تلاش نماييم و اين را بايد از اصول سياست خارجى خود بدانيم. ما اعلام مى كنيم كه جمهورى اسلامى ايران براى هميشه حامى و پناهگاه مسلمانان آزاده جهان است».
«هیچوقت «التماس دعا» طلب نمی‌کرد، هیچوقت «قبول باشه» نمی‌گفت، می‌دانستم شهادتش حتمی است برای همین یکی، دو باری ازش طلب شفاعت کردم اما سکوت کرد و هیچوقت از سر شکسته‌نفسی نگفت «ما لایق نیستیم» یا «ما را چه به این حرف‌ها»، هیچوقت در مورد معنویات حرف نزد، اهل ادا نبود، تا جایی که می‌توانست آدم را می‌پیچاند که حرفی از زبانش راجع به معنویات نکشی، سلوک معنوی‌اش بسیار مکتوم بود و از هر حرف یا هر حرکتی که کوچک‌ترین حکایتی از تقوای او داشته باشد، همیشه پرهیز کرد. معامله‌ای که با خدا کرده بود را تا آخر برای همه کتمان کرد و زهدی به کسی نفروخت و بالاخره اینکه همه را رنگ کرد و رفت».
حسین نصرتی خسته نشد و اینقدر جنگید تا کارنامه پایمردی‌اش را با مهر «تقبل‌الله» حضرت امام حسین(ع) در روز میلاد نبی‌اکرم اسلام(ص) مزین کرد. امثال محمودرضا در این مملکت کم نیستند ولی هر وقت خواستی خودت را از این معرکه حق و باطل جدا فرض کنی تصور کن اگر روز عاشورا حضرت عشق به جای 72 سرباز از جان گذشته 72 هزار یاور با ریشه داشت، مسیر تاریخ چقدر شیرین رقم می‌خورد. اسلامی هم اگر نیستی دست‌کم اخلاقیات را که می‌پسندی! حسینیان اگر پیروز شده بودند ریشه ظلم و بی‌رحمی و حق‌کشی همان 14 قرن پیش خشکیده بود. پس محض رفع فتنه سر بریدن از بیگناهان و پاکان هم که شده چهره کوثر دو ساله محمودرضا را فراموش نکن! خودت را بساز برای جنگ نهایی! شاید جبهه حق فردا نیازمند از خودگذشتگی من و تو باشد. شاید روزی نه‌چندان دور حفاظت از تنگه احد را به ما نسل سومی‌ها بسپارند. برای جنگ نهایی حق و باطل آماده‌ای؟