گیلاد آتزمون* : از انقلاب دانشجویی 1968، چپ اروپایی و آمریکایی همراه با گروهی از روشنفکران پیش‌رو یهودی، سرمایه‌گذاری بسیاری برای تجزیه جامعه به اجزای هویتی چندگانه انجام داد. «چپ» این رویکرد غریب را برگزید چون هرگز نمی‌توانست با شکست خود در به زنجیرکشیدن مردمان زحمتکش کنار بیاید. روشنفکران یهودی که این کارزار را هدایت می‌کردند، دریافتند ملل متلاشی و تقسیم‌شده خطری بسیار کمتر برای یهودیان (بویژه خاندان‌های قدرت پشت پرده) دارند. چنانکه می‌دانیم، یهودیان توسط ملی‌گرایی سفت و سخت میهن‌پرستانه تهدید می‌شوند و چه دلیلی از این بهتر که به هر حال آنها نخستین قربانی چنین دیدگاهی بوده‌اند. «چپ» که به شکلی غریب محو پیشگویی اشتباه «پسا68» یعنی «سیاست‌های هویتی» شده بود، بلافاصله علم جهانی‌اش را انداخت. با آنکه در گذشته علاقه‌داشت تا از تقسیم‌بندی‌ها بگذرد و مردمان زحمتکش را متحد کند اما در واقع «چپ پسا 68» مباحث غربی را با ابزار «هویت‌سازی»، پاره‌پاره و به عبارت دیگر «اقلیت‌سازی» کرد.
ما آموختیم که به جای بودن و وانمودکردن آن کس و آن چیزی که هستیم، با صداهای از پیش حاضر و آماده‌شده همذات‌پنداری کنیم. به جای آنکه صادقانه جیل، جوزف، اب یا یوسف باشیم حال هویتی در قالب «یک زن»، «یک همجنسگرا»، «یک یهودی»، «یک مسلمان» و مانند اینها داشتیم. در عمل «چپ جدید» دیوارهایی گرد ما کشیده بود تا ما را به شکل گروه‌های هویتی حاشیه‌ای و آنقدر کوچک که به سمت صفر میل کند، از هم جدا سازد.
عجیب آنکه این «چپ پسا 68» بود که چنین ما را به ورطه افتراق، انزوا و فلج سیاسی می‌کشاند، نه کاپیتالیست‌ها.
بعد ناگهان «دیودونه» کمدین سیاهپوست فرانسوی کاری کرد کارستان تا مردمان زحمتکش دوباره متحد شوند: جوامع مهاجر، سیاهان، مسلمانان، شمال آفریقایی‌ها و در همان حال طبقات کارگری سفیدپوست (پرولتاریا)، یک پیام جهانی را مخابره کردند. «دیودونه» آنچه را به ما یادآوری کرد که چپ در ابتدا بر آن پا می‌فشرد، پیش از آنکه توسط «مارکوزه» و رفقای «یشیوای فرانکفورتی»اش(1) تسخیر شود.
این سرگرمی‌ساز فرانسوی بود که بینش غریضی چپ را از تاریکی بیرون کشید و ما حالا متحد و با هویتی همسان در مخالفت با آنها که به ما ظلم می‌کردند قرار می‌گیریم یعنی حاکمیت مستقر (غرب).
«کنل» - حرکت دست به نشانه سلام که در ابتدا توسط دیودونه معرفی شد - گشایشی فروتنانه و با ظرافت به سوی مقاومت حقیقی است.
ژستی ساده، کنترل شده و شاعرانه است براساس علامت رک آنلگو - آمریکایی به مفهوم «خودتی!». این ژست به وضوح جهانی است و دعوتی باز محسوب می‌شود که هر کسی حتی یهودیان در آن مورد استقبال قرار می‌گیرند و این خلاف سختگیری‌های هویتی «پسا 68» است که به طور عمده با بوم و زیست‌بوم (نژاد و کشور) تعریف می‌شود. سلام «کنل» علاوه بر اینکه نشانه یک جوشش اخلاقی و دیدگاهی جهانی است، همچنین برای موج مخالفت با تقدم سیاست یهودی‌زده و مستبد نیز نمادسازی می‌کند.
«دیودونه» قهرمانی بی‌چون و چرا برای تفکر اجتماعی اصیل در پیوند با روح جماعت پاریسی است. او حقیقتا خطری بزرگ را متوجه «چپ‌های جدید» و اربابان‌شان در CRIF (شورای نمایندگی یهودیان فرانسه) کرده است.
این محصول فرآوری شده از کاشر فرانکفورت (کنایه از گوشت حلال یهودیان، کاشر و تلفیق آن با سوسیس معروف فرانکفورت و همچنین مکتب چپ‌های صهیونیست)، توده‌های فرانسوی را در حرکتی به سوی گردهمایی می‌بیند و این مردم در خیابان‌های پاریس به راه می‌افتند و فریاد می‌زنند «امپراتور لباس تنش نیست!»
در واقع چیز زیادی برای پنهان‌کاری یا سرکوب کردن باقی نمی‌ماند. یک بار دیگر، حقیقت عریان خود را آشکار می‌سازد در مقابل تمام طاغوت‌ها.
...............................................................................................................
۱- «یشیوا» نوعی موسسه آموزشی به سبک یهودی- اسرائیلی است که تنها بر متون سنتی مذهبی یهود بویژه تلمود تمرکز دارد.
منظور نویسنده از «یشیوای فرانکفورتی»ها، یهودیان مارکسیست با گرایش‌های بدوی صهیونیستی است که در ۱۹۲۲ مکتب فرانکفورت (متفاوت با مکتب اقتصادی فرانکفورت) را پایه گذاشتند.
فلیکس وایل، سرمایه‌دار بزرگ یهودی آلمانی- آرژانتینی پیشگام این مکتب مارکسیستی- صهیونیستی بود که به تدریج به واسطه نفوذ رسانه‌ای و مالی خاندان‌های آلمانی- یهودی نظیر روتشیلدها به عنوان جایگزینی بی‌خطر برای جریان‌های مخالف سرمایه‌داری یا همان «چپ»ها پیشنهاد شد. جورج لوکاش و کارل کورش از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان این مکتب به شمار می‌روند.
* گیلاد آتزمون، نویسنده، نوازنده و فعال سیاسی یهودی بریتانیایی و متولد سرزمین‌های اشغالی است. آلبوم «تبعید» او در سال ۲۰۰۳ بهترین آلبوم جاز بریتانیا شناخته شد. تالیفات او که از مخالفان صهیونیسم جهانی است، به زبان‌های بسیاری ترجمه و منتشر شده است.
ترجمه: شروین طاهری