حسین جوادی: دست آقای«x» درد نکند؛ مراسم رونمایی از پیراهن تیم ملی فوتبال چیزی از مراسم افتتاحیه جشنواره فیلم فجر کم نداشت فقط با این توصیف که آن دسته از مدعوین که توفیق حضور در افتتاحیه فیلم فجر را نداشتند می‌توانستد با اندکی تغییر نیمی از هنرپیشگان درجه چندمی یا درجه اول سینما و تلویزیون را در برنامه رونمایی پیراهن تیم ملی مشاهده کنند. شاید این تفاوت در اندازه‌های تفاوت اسکار با گلدن‌کلاب باشد! کمیته فرهنگی فدراسیون فوتبال برای برپایی این برنامه آنقدر خارج از استانداردهای بین‌المللی عمل کرد که جای هیچ گزارش یا ضد گزارشی را نمی‌گذارد ولی تنها چیزی که بیش از هرچیز می‌تواند بار خبری را بر این گزارش اضافه کند خبری بود که ساعت‌ها قبل از برگزاری مراسم روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت، غیبت کی‌روش در مراسم رونمایی و درخواست 300 هزار دلار از شرکت آل‌اشپورت. واقعا تاسف‌برانگیز است که بازیگری مانند پوریا پورسرخ یا امثالهم در این مراسم حضور داشتند ولی مربی تیم ملی با حالتی قهرآمیز این مراسم را تحریم می‌کند، این تنها یک معنی دارد و آن این است که آل‌اشپورت مشروعیت نداشت! این حرف ما نیست این را باید از فیدبک‌های مراسم برداشت کرد. پازل خیلی ساده‌ای است که به شما نشان می‌دهد کی‌روش با شرکت دیادورا قرارداد بسته در حالی که باید برند آل‌اشپورت روی پیراهنش باشد. سرگیجه‌آور‌ترین پارادوکس فوتبال ایران زمانی به اوج خود می‌رسد که هیچ مدیری در رده‌های بالای فدراسیون یا وزارت ورزش نیست که بتواند جواب درستی به این ماجرا بدهد. فوتبال ایران یک روز با فساد می‌جنگد و یک روز با تبانی و یک روز اسپانسرهای پوشالی و بی‌پول، یک روز جنگ میان مربیان داخلی و مربیان تیم ملی و حالا نیز تمام بدنش «کهیر» زده از این رفتار و کش و مکش‌ها. حتی قوی‌ترین مسکن‌ها هم نمی‌تواند این درد را التیام بخشد و شاید قبل از اینها که صدای ساز و دهل آوردن مربی حرفهای را به گوش جهانیان رساندند باید طبق سلیقه او نیز عمل می‌کردند. مگر آن روزی که خیلی‌ها گفتند این برند درجه چندمی آلمانی در حد و اندازه‌های نام تیم ملی نیست کسی گوشش بدهکار بود؟ هر که نوشت متهم شد و هر کسی اعتراض کرد در جواب تنها یک مشت حرفهای سربالا را به خورد او دادند. به اتفاقی که در قالب یک رونمایی پر هزینه در غروب شنبه برای اهالی ورزش و رسانه به نمایش گذاشته شد نمی‌توان مهر تایید زد، از جنبه‌های ظاهری و عدم هماهنگی‌ها و... فاکتور بگیریم، از اجرای کمدی جواد خیابانی که بیشتر به تئاتر‌های طنز می‌‌خورد تا مجری چنین مراسمی فاکتور بگیریم باید به کدام نکته، به کدام مشروعیت این مراسم اشاره کرد. پیراهن تیم ملی در حالی رونمایی شد که تعداد ملی‌پوشان به انگشتان دست نمی‌رسید ولی در عوض تا دلتان بخواهد بازیگر و هنرمند دعوت شده بودند. واقعا حیف است اگر الگوی نحوه برگزاری را در قالب یک «فلو چارت» برای فیفا یا یوفا ارسال نکنیم، بد نیست کمی به خودمان بیاییم، تا کی باید سر در برف کرد و به شعور مخاطب توهین کرد. از کجای مراسم بنویسیم که سوزناک نباشد، از نمایش سازمان محیط زیست که به فکر انقراض یوزپلنگ ایرانی است! حیوانی که تصویر صورتش به اندازه باور نکردنی بزرگ روی پیراهن تیم ملی نقش بسته و این بدعت را برای اولین بار باید به افتخار دوستان در آل‌اشپورت و طراحان‌شان ثبت کرد. مگر زمان علی پروین و حسن روشن و عابدزاده و استیلی یوزپلنگ ایرانی متولد نشده بود که حالا آقایان یادشان افتاده روی این پیراهن نقش و نگارش کنند! حرف از فوتبال و قداست آن که به میان می‌‌آید یاد ساق‌هایی می‌افتید که برای به دست آوردن این پیراهن چگونه از جان مایه می‌گذاشتند، واقعا هیچ کشوری جز ایران نمادی از یک حیوان را روی پیراهنش می‌آورد؟ این حیوان قرار است چه چیزی را از نماد ایرانی بودن به تصویر بکشد؟ آل‌اشپورت می‌داند فرهنگ ایرانی چیست؟ یعنی واقعا تا این اندازه مفلوک شده‌ایم که برای به نماش گذاشتن ویترین کشورمان به این ابزار متوسل می‌شویم؟ ما که قصد نداریم کاسب مسائل سیاسی باشیم یا از مفاخر کشورمان خرج کنیم، ما می‌خواهیم با زبان فوتبال در جام جهانی حرف بزنیم و در پس پرده آن نشان دهیم فرهنگ‌مان تا چه اندازه غنی است تا چه حد نام ایران پر آوازه است. حالا با تمام آن سر و صداها و نحوه قرارداد بستن و کج کردن راه سرمربی تیم ملی پیراهنی را به نمایش می‌گذارند که هیچ ربطی به فرهنگ و تمدن ما ندارد! تاسفبار است برای همه چیز، برای آن بازیکنی که موهایش را دم اسبی می‌کند و خودش را با سامورایی‌ها اشتباه گرفته و برای شرکتی که با البسه درجه چندمی‌اش هویت ما را زیر سؤال می‌برد و برای آن مجری با نمکی که با مزه پراکنی‌هایش همه را به مرز تهوع رسانده بود. اگر قرار بود این همه هزینه برای چنین مراسمی شود بهتر بود پول‌ها را پس‌انداز کنند تا به دردشان بخورد! واقعا قلم زدن برای چنین مراسمی سرگیجه‌آور است بویژه زمانی که یک گروه موسیقی بی‌نام ونشان بدون موزیک از خودشان صدا‌هایی را تولید می‌کنند و خواننده‌ای به شکل «پی بک» لب می‌زند! یکی از عکاس‌های کنار دستی می‌گوید اگر قرار بود اینها را دعوت کنند و هزینه بتراشند خب! ما هم که از بچگی از این ادا و اطفارها را بلد بودیم! رونمایی پیراهن تیم ملی در میان هیاهو تمام شد،هیچ کس رنگ و جنس صدای وزیر ورزش را نشنید ولی در عوض رئیس اداره پست بالای سن دیده شد، رونمایی تمام شد و انواع و اقسام بازیگران دوران کودکی‌مان را دیدیم ولی خبری از مربی تیم ملی نشد...رونمایی تمام شد و یوزپلنگی که نسلش در حال انقراض است آنقدر خوش‌شانس بود که عکس پورتره‌اش روی مقدس‌ترین پیراهن ملی نقش بست. حالا می‌توان سری به باغ وحش ارم زد و یکی از این پیراهن‌ها را برای خوشحالی آقای یوزپلنگ سر در قفس او آویزان کنیم! نارضایتی از پیراهن جدید تیم‌ملی حاشیه‌ساز شد
چرا کی روش غایب بود؟
حسین جوادی: دست آقای«x» درد نکند؛ مراسم رونمایی از پیراهن تیم ملی فوتبال چیزی از مراسم افتتاحیه جشنواره فیلم فجر کم نداشت فقط با این توصیف که آن دسته از مدعوین که توفیق حضور در افتتاحیه فیلم فجر را نداشتند می‌توانستد با اندکی تغییر نیمی از هنرپیشگان درجه چندمی یا درجه اول سینما و تلویزیون را در برنامه رونمایی پیراهن تیم ملی مشاهده کنند. شاید این تفاوت در اندازه‌های تفاوت اسکار با گلدن‌کلاب باشد! کمیته فرهنگی فدراسیون فوتبال برای برپایی این برنامه آنقدر خارج از استانداردهای بین‌المللی عمل کرد که جای هیچ گزارش یا ضد گزارشی را نمی‌گذارد ولی تنها چیزی که بیش از هرچیز می‌تواند بار خبری را بر این گزارش اضافه کند خبری بود که ساعت‌ها قبل از برگزاری مراسم روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت، غیبت کی‌روش در مراسم رونمایی و درخواست 300 هزار دلار از شرکت آل‌اشپورت. واقعا تاسف‌برانگیز است که بازیگری مانند پوریا پورسرخ یا امثالهم در این مراسم حضور داشتند ولی مربی تیم ملی با حالتی قهرآمیز این مراسم را تحریم می‌کند، این تنها یک معنی دارد و آن این است که آل‌اشپورت مشروعیت نداشت! این حرف ما نیست این را باید از فیدبک‌های مراسم برداشت کرد. پازل خیلی ساده‌ای است که به شما نشان می‌دهد کی‌روش با شرکت دیادورا قرارداد بسته در حالی که باید برند آل‌اشپورت روی پیراهنش باشد. سرگیجه‌آور‌ترین پارادوکس فوتبال ایران زمانی به اوج خود می‌رسد که هیچ مدیری در رده‌های بالای فدراسیون یا وزارت ورزش نیست که بتواند جواب درستی به این ماجرا بدهد. فوتبال ایران یک روز با فساد می‌جنگد و یک روز با تبانی و یک روز اسپانسرهای پوشالی و بی‌پول، یک روز جنگ میان مربیان داخلی و مربیان تیم ملی و حالا نیز تمام بدنش «کهیر» زده از این رفتار و کش و مکش‌ها. حتی قوی‌ترین مسکن‌ها هم نمی‌تواند این درد را التیام بخشد و شاید قبل از اینها که صدای ساز و دهل آوردن مربی حرفهای را به گوش جهانیان رساندند باید طبق سلیقه او نیز عمل می‌کردند. مگر آن روزی که خیلی‌ها گفتند این برند درجه چندمی آلمانی در حد و اندازه‌های نام تیم ملی نیست کسی گوشش بدهکار بود؟ هر که نوشت متهم شد و هر کسی اعتراض کرد در جواب تنها یک مشت حرفهای سربالا را به خورد او دادند. به اتفاقی که در قالب یک رونمایی پر هزینه در غروب شنبه برای اهالی ورزش و رسانه به نمایش گذاشته شد نمی‌توان مهر تایید زد، از جنبه‌های ظاهری و عدم هماهنگی‌ها و... فاکتور بگیریم، از اجرای کمدی جواد خیابانی که بیشتر به تئاتر‌های طنز می‌‌خورد تا مجری چنین مراسمی فاکتور بگیریم باید به کدام نکته، به کدام مشروعیت این مراسم اشاره کرد. پیراهن تیم ملی در حالی رونمایی شد که تعداد ملی‌پوشان به انگشتان دست نمی‌رسید ولی در عوض تا دلتان بخواهد بازیگر و هنرمند دعوت شده بودند. واقعا حیف است اگر الگوی نحوه برگزاری را در قالب یک «فلو چارت» برای فیفا یا یوفا ارسال نکنیم، بد نیست کمی به خودمان بیاییم، تا کی باید سر در برف کرد و به شعور مخاطب توهین کرد. از کجای مراسم بنویسیم که سوزناک نباشد، از نمایش سازمان محیط زیست که به فکر انقراض یوزپلنگ ایرانی است! حیوانی که تصویر صورتش به اندازه باور نکردنی بزرگ روی پیراهن تیم ملی نقش بسته و این بدعت را برای اولین بار باید به افتخار دوستان در آل‌اشپورت و طراحان‌شان ثبت کرد. مگر زمان علی پروین و حسن روشن و عابدزاده و استیلی یوزپلنگ ایرانی متولد نشده بود که حالا آقایان یادشان افتاده روی این پیراهن نقش و نگارش کنند! حرف از فوتبال و قداست آن که به میان می‌‌آید یاد ساق‌هایی می‌افتید که برای به دست آوردن این پیراهن چگونه از جان مایه می‌گذاشتند، واقعا هیچ کشوری جز ایران نمادی از یک حیوان را روی پیراهنش می‌آورد؟ این حیوان قرار است چه چیزی را از نماد ایرانی بودن به تصویر بکشد؟ آل‌اشپورت می‌داند فرهنگ ایرانی چیست؟ یعنی واقعا تا این اندازه مفلوک شده‌ایم که برای به نماش گذاشتن ویترین کشورمان به این ابزار متوسل می‌شویم؟ ما که قصد نداریم کاسب مسائل سیاسی باشیم یا از مفاخر کشورمان خرج کنیم، ما می‌خواهیم با زبان فوتبال در جام جهانی حرف بزنیم و در پس پرده آن نشان دهیم فرهنگ‌مان تا چه اندازه غنی است تا چه حد نام ایران پر آوازه است. حالا با تمام آن سر و صداها و نحوه قرارداد بستن و کج کردن راه سرمربی تیم ملی پیراهنی را به نمایش می‌گذارند که هیچ ربطی به فرهنگ و تمدن ما ندارد! تاسفبار است برای همه چیز، برای آن بازیکنی که موهایش را دم اسبی می‌کند و خودش را با سامورایی‌ها اشتباه گرفته و برای شرکتی که با البسه درجه چندمی‌اش هویت ما را زیر سؤال می‌برد و برای آن مجری با نمکی که با مزه پراکنی‌هایش همه را به مرز تهوع رسانده بود. اگر قرار بود این همه هزینه برای چنین مراسمی شود بهتر بود پول‌ها را پس‌انداز کنند تا به دردشان بخورد! واقعا قلم زدن برای چنین مراسمی سرگیجه‌آور است بویژه زمانی که یک گروه موسیقی بی‌نام ونشان بدون موزیک از خودشان صدا‌هایی را تولید می‌کنند و خواننده‌ای به شکل «پی بک» لب می‌زند! یکی از عکاس‌های کنار دستی می‌گوید اگر قرار بود اینها را دعوت کنند و هزینه بتراشند خب! ما هم که از بچگی از این ادا و اطفارها را بلد بودیم! رونمایی پیراهن تیم ملی در میان هیاهو تمام شد،هیچ کس رنگ و جنس صدای وزیر ورزش را نشنید ولی در عوض رئیس اداره پست بالای سن دیده شد، رونمایی تمام شد و انواع و اقسام بازیگران دوران کودکی‌مان را دیدیم ولی خبری از مربی تیم ملی نشد...رونمایی تمام شد و یوزپلنگی که نسلش در حال انقراض است آنقدر خوش‌شانس بود که عکس پورتره‌اش روی مقدس‌ترین پیراهن ملی نقش بست. حالا می‌توان سری به باغ وحش ارم زد و یکی از این پیراهن‌ها را برای خوشحالی آقای یوزپلنگ سر در قفس او آویزان کنیم! ارسال نظر
پربیننده