یکی از پرسروصداترین فیلم‌های امسال در حالی به نمایش درآمد که ناامیدکننده‌ترین فیلم تا به حال جشنواره لقب گرفت. واکنش‌های اعتراض‌آمیز حاضران در سالن برج میلاد هنگام تماشای «متروپل» آخرین ساخته مسعود کیمیایی، احتمال برگزار نشدن نشست مطبوعاتی فیلم «متروپل» را بین اهالی رسانه دهان به دهان پخش کرد که پس از اتمام فیلم از بلندگوهای سالن برج میلاد قطعیت یافت. مسعود کیمیایی روبه‌روی خبرنگاران ننشست تا اولین کارگردانی باشد که در سی و دومین جشنواره فیلم فجر، روند حاضر نشدن به پاسخگویی را کلید بزند. این برای اولین بار بود که هنگام پخش فیلمی از کیمیایی در سالن برج میلاد، واکنش‌های معروف اعتراض‌آمیز حاضران، فضای سالن را طنزآمیز کرده بود. فضایی که احتمالا پایانی بر سینمای اجتماعی کهنه و رنگ و رو رفته به روایت کیمیایی‌ها در سینمای ایران بود. برخورد بی‌ربط آدم‌های بی‌ربط و مالیخولیایی که جملات قصار دهه چهلی شان را تکرار می‌کردند؛ این تنها چیزی بود که درباره «متروپل» می‌توان گفت. این بار حتی طرفدارترین آدم‌های طرفدار کیمیایی هم زبان به اعتراض گشودند. کمیایی واقعا تمام شده است؟ مسعود کیمیایی، از همان نخستین فیلمی که در سال 48 ساخت تا زمانی که او فیلم پرحرف و حدیث «جرم» را جلوی دوربین برد، به صورت کجدار و مریز، محبوبیت خاص خود را بین قشری از سینمادوستان ایرانی حفظ کرد اما با همان «جرم» نیز می‌شد استشمام کرد که کیمیایی در حال ورود به دوران و جریانی است که پیش از او، مهرجویی با «نارنجی پوش» و «چه خوبه که برگشتی» قربانی آن شده بود. پایان کیمیایی؛ این سیر فرآیند با «متروپل» برای کیمیایی رخ داد و سبب شد این کارگردان نسل دوم، بدترین فیلم تمام عمر سینمایی خود را بسازد. فیلمی ضدقصه که ریتم بشدت کند آن تعجب‌برانگیز بود. به «متروپل» نمی‌توان عنوان یک فیلم مستقل از سینمای کیمیایی را اطلاق کرد بلکه می‌توان آن را یک دلبستگی از تکدر خاطر کیمیایی بابت تعطیلی سینما متروپل که خاطرات بسیاری با آن دارد، نام برد. فیلمی که برای آرشیو خاطرات خودش ساخته وگرنه مگر می‌شود چنین کارگردانی چنین گاف‌های بلندبالایی در شخصیت‌پردازی فیلمش بدهد؟! سکانس‌های پایانی فیلم، با آن دیالوگ‌های سطحی و با آن رویارویی‌های بالیوودی‌‌اش، تنها اسباب خنده بود تا تاثیرپذیری. اصلا این آدم‌ها از کجا آمده بودند و به کجا رفتند؟ تکلیف همان تنها اصل روایی قصه چه شد؟ زورگیران قلدر چطور حریف دو جوان اتوکشیده داخل باشگاه نشدند و چه شد که آنها تا این میزان، با زن ماندگاری اختلاف پیدا کردند و... ده‌ها پرسش از این قبیل که خیلی راحت می‌توان آنها را مطرح کرد اما هیچ پاسخی برای آنها وجود ندارد. در این فیلم حتی از آن دیالوگ‌های ماندگار و ادبی کیمیایی نیز خبری نیست و همه چیز دست به دست هم دادند تا پایانی بر سینمای کیمیایی باشد. به تمام این ایرادات اضافه کنید گاف‌های ظریفی که به لحاظ میزانسن، به مانند «جرم»، در «متروپل» نیز دیده می‌شود. کیمیایی با این فیلم پراشکال، حتی پر و پاقرص‌ترین هواداران خود را نیز راضی نگه نداشت. «متروپل» ساخته شد و سال دیگر هم به نمایش عمومی در می‌آید اما نکته اصلی و مهم ماجرا آنجایی است که نکند کیمیایی از پنجره این فیلم، افق جدیدی برای سینمای خود اندیشیده باشد که فیلم‌های بعدی‌‌اش را نیز باز در همین حال و هوا بسازد. این سندروم خطرناک، این سال‌ها در ذهن و روان بسیاری از کارگردانان بزرگ رخنه کرده که کیمیایی، آخرین قربانی این سینمای ضدقصه روشنفکرمابانه قلمداد می‌شود.