شهاب احمدی : گرچه روزنامه‌های کاتالان سعی کردند به روی خودشان نیاورند که چه اتفاق مهم و متفاوتی در لالیگا رخ داده است اما کمتر کسی وجود دارد که بتواند مورد هیجان‌انگیز «اتلتیکومادرید» را انکار کند. در لیگی که 2 ابرقدرت دنیای فوتبال مدت‌هاست جولان می‌دهند ظهور پدیده‌ای که بتواند غرور این دو ابرقدرت را به چالش بکشد حقیقتا اتفاق بزرگ و مهمی تلقی می‌شود. مدت‌هاست در محافل فوتبالی سخن از توانایی‌ها و موفقیت‌های مربیانی همچون یورگن کلوب، آنتونیو کونته، ژوزه مورینیو یا پیگرینی است اما در این بین مردی وجود دارد که شاید در مقایسه با مابقی همکارانش «مانور رسانه‌ای» زیادی در اطرافش نداشته باشد، اما از لحاظ تاثیرگذاری و موفقیت به هیچ‌وجه از دیگر همکاران برجسته‌اش چیزی کم ندارد. 3 سال پیش شاید اکثر فوتبالدوستان با شنیدن نام دیگو سیمئونه یاد فیلم هنرمندانه‌ای می‌افتادند که او در یک هشتم نهایی جام جهانی 98 در برابر دیوید بکام بازی کرده بود اما اکنون همه دنیا با شنیدن نام این مرد آرژانتینی اتلتیکو مادریدی را به یاد می‌آورند که توانست در میان رئال و بارسا آقایی کند. برای درک کردن فلسفه‌ای که سیمئونه در تیمش پیاده می‌کند باید به گذشته وی رجوع کرد؛ زمانی که سیمئونه در مرکز میدان برای تیم‌هایی همچون اتلتیکو مادرید، لاتزیو یا اینتر «جانفشانی» می‌کرد، یک هافبک میانی مقتدر و ایثارگر که نقش یک رهبر واقعی را در میانه میدان ایفا می‌کرد. بازیکنی شجاع و نیرومند که از لحاظ قوای بدنی هیچگاه کم نمی‌آورد. چه در حمله و چه در دفاع حضوری فعال داشت. سیمئونه تک تک این خصوصیت‌ها را در تیمش پیاده کرده است. «جنگندگی» شاید بارز‌ترین خصوصیتی باشد که سیمئونه توانسته آن را به معنای واقعی کلمه ملکه ذهن تک‌تک بازیکنانش کند. کافی است به 2 بازی این تیم در برابر رئال مادرید و بارسلونا نگاه کنید. در سراسر 90 دقیقه شاهد 11 مردی بودیم که با تمام وجود «ایثارگرانه» دویدند، جنگیدند و حتی لحظه‌ای هم پا پس نکشیدند. بازیکنان اتلتیکومادرید در این فصل بیشتر از هر تیم دیگری در اسپانیا «تکل» زده‌اند، این مساله به هیچ عنوان از تیمی که سیمئونه ساخته باشد بعید نیست چرا که زمانی خود او رکورددار «تکل‌زدن» و جنگیدن بوده است.اگر فکر می‌کنید تمام هنر سیمئونه در مسائل روحی و فیزیکی خلاصه می‌شود سخت در اشتباهید!! سیمئونه در مسائل «تاکتیکی» نیز فوق‌العاده است. سیمئونه این فصل به تناوب از دو سیستم 2-4-4 و 1-3-2-4 بهره برده است اما این دو سیستم عملا تنها برای «لاین‌آپ» شبکه‌های تلویزیونی کاربرد دارند!! درون زمین تیمی متفاوت وجود دارد. تمامی بازیکنان مادامی که تیم در حمله باشد، حمله می‌کنند و زمانی که توپ را از دست می‌دهند همگی پشت به توپ از همان نقطه اول، شروع به پرس و دفاع می‌کنند. دیگوکاستا و داوید ویا که معمولا 2 مهاجم اتلتیکو در خط جلو هستند شاید بیشتر از هر مهاجم دیگری در لالیگا و حتی اروپا جنگندگی داشته باشند. کمتر پیش می‌آید این دو مهاجم را در حالت «ایستا» در زمین پیدا کنیم، فشاری که داوید ویا و دیگو کاستا بر خط دفاعی حریفان وارد می‌آورند بدون شک یکی از مهم‌ترین ارکان بازی اتلتیکو مادرید محسوب می‌شود. در خط هافبک نیز سیمئونه ترجیح می‌دهد از بازیکنانی استفاده کند که بیشتر با فلسفه‌اش سازگار باشند. کوکه و آردا به خوبی جنبه فانتزی لازم را به تیم تزریق می‌کنند و امثال گابی نیز همان نقشی را ایفا می‌کنند که سیمئونه در تیم‌هایش داشته است. به هیچ عنوان اهمیتی ندارد که اتلتیکومادرید این فصل قهرمان لالیگا می‌شود یا خیر، بزرگی و عظمت این تیم و سرمربی فوق‌العاده‌اش به خوبی اثبات شده است. آرژانتین همیشه تئوریسین‌های بزرگی را به دنیای فوتبال معرفی کرده است. از پکرمن گرفته تا مارچلو بیلسا همگی از بزرگان عرصه مربیگری محسوب می‌شوند. دیگو سیمئونه اما تئوریسین جدید فوتبال آرژانتین است، مربی متفاوت با سبک و اندیشه‌هایی متفاوت. فلسفه «سیمئونه» این روزها بر تمام فلسفه‌های گرانقیمت 2 غول فوتبال دنیا می‌چربد و این چربش حتی اگر مقطعی هم باشد در این وسعت، انصافا تاریخی است... . تاریک روشن‌هایی از صدرنشینی تاریخی اتلتیکومادرید
فلسفه‌ای به نام سیمئونه
شهاب احمدی : گرچه روزنامه‌های کاتالان سعی کردند به روی خودشان نیاورند که چه اتفاق مهم و متفاوتی در لالیگا رخ داده است اما کمتر کسی وجود دارد که بتواند مورد هیجان‌انگیز «اتلتیکومادرید» را انکار کند. در لیگی که 2 ابرقدرت دنیای فوتبال مدت‌هاست جولان می‌دهند ظهور پدیده‌ای که بتواند غرور این دو ابرقدرت را به چالش بکشد حقیقتا اتفاق بزرگ و مهمی تلقی می‌شود. مدت‌هاست در محافل فوتبالی سخن از توانایی‌ها و موفقیت‌های مربیانی همچون یورگن کلوب، آنتونیو کونته، ژوزه مورینیو یا پیگرینی است اما در این بین مردی وجود دارد که شاید در مقایسه با مابقی همکارانش «مانور رسانه‌ای» زیادی در اطرافش نداشته باشد، اما از لحاظ تاثیرگذاری و موفقیت به هیچ‌وجه از دیگر همکاران برجسته‌اش چیزی کم ندارد. 3 سال پیش شاید اکثر فوتبالدوستان با شنیدن نام دیگو سیمئونه یاد فیلم هنرمندانه‌ای می‌افتادند که او در یک هشتم نهایی جام جهانی 98 در برابر دیوید بکام بازی کرده بود اما اکنون همه دنیا با شنیدن نام این مرد آرژانتینی اتلتیکو مادریدی را به یاد می‌آورند که توانست در میان رئال و بارسا آقایی کند. برای درک کردن فلسفه‌ای که سیمئونه در تیمش پیاده می‌کند باید به گذشته وی رجوع کرد؛ زمانی که سیمئونه در مرکز میدان برای تیم‌هایی همچون اتلتیکو مادرید، لاتزیو یا اینتر «جانفشانی» می‌کرد، یک هافبک میانی مقتدر و ایثارگر که نقش یک رهبر واقعی را در میانه میدان ایفا می‌کرد. بازیکنی شجاع و نیرومند که از لحاظ قوای بدنی هیچگاه کم نمی‌آورد. چه در حمله و چه در دفاع حضوری فعال داشت. سیمئونه تک تک این خصوصیت‌ها را در تیمش پیاده کرده است. «جنگندگی» شاید بارز‌ترین خصوصیتی باشد که سیمئونه توانسته آن را به معنای واقعی کلمه ملکه ذهن تک‌تک بازیکنانش کند. کافی است به 2 بازی این تیم در برابر رئال مادرید و بارسلونا نگاه کنید. در سراسر 90 دقیقه شاهد 11 مردی بودیم که با تمام وجود «ایثارگرانه» دویدند، جنگیدند و حتی لحظه‌ای هم پا پس نکشیدند. بازیکنان اتلتیکومادرید در این فصل بیشتر از هر تیم دیگری در اسپانیا «تکل» زده‌اند، این مساله به هیچ عنوان از تیمی که سیمئونه ساخته باشد بعید نیست چرا که زمانی خود او رکورددار «تکل‌زدن» و جنگیدن بوده است.اگر فکر می‌کنید تمام هنر سیمئونه در مسائل روحی و فیزیکی خلاصه می‌شود سخت در اشتباهید!! سیمئونه در مسائل «تاکتیکی» نیز فوق‌العاده است. سیمئونه این فصل به تناوب از دو سیستم 2-4-4 و 1-3-2-4 بهره برده است اما این دو سیستم عملا تنها برای «لاین‌آپ» شبکه‌های تلویزیونی کاربرد دارند!! درون زمین تیمی متفاوت وجود دارد. تمامی بازیکنان مادامی که تیم در حمله باشد، حمله می‌کنند و زمانی که توپ را از دست می‌دهند همگی پشت به توپ از همان نقطه اول، شروع به پرس و دفاع می‌کنند. دیگوکاستا و داوید ویا که معمولا 2 مهاجم اتلتیکو در خط جلو هستند شاید بیشتر از هر مهاجم دیگری در لالیگا و حتی اروپا جنگندگی داشته باشند. کمتر پیش می‌آید این دو مهاجم را در حالت «ایستا» در زمین پیدا کنیم، فشاری که داوید ویا و دیگو کاستا بر خط دفاعی حریفان وارد می‌آورند بدون شک یکی از مهم‌ترین ارکان بازی اتلتیکو مادرید محسوب می‌شود. در خط هافبک نیز سیمئونه ترجیح می‌دهد از بازیکنانی استفاده کند که بیشتر با فلسفه‌اش سازگار باشند. کوکه و آردا به خوبی جنبه فانتزی لازم را به تیم تزریق می‌کنند و امثال گابی نیز همان نقشی را ایفا می‌کنند که سیمئونه در تیم‌هایش داشته است. به هیچ عنوان اهمیتی ندارد که اتلتیکومادرید این فصل قهرمان لالیگا می‌شود یا خیر، بزرگی و عظمت این تیم و سرمربی فوق‌العاده‌اش به خوبی اثبات شده است. آرژانتین همیشه تئوریسین‌های بزرگی را به دنیای فوتبال معرفی کرده است. از پکرمن گرفته تا مارچلو بیلسا همگی از بزرگان عرصه مربیگری محسوب می‌شوند. دیگو سیمئونه اما تئوریسین جدید فوتبال آرژانتین است، مربی متفاوت با سبک و اندیشه‌هایی متفاوت. فلسفه «سیمئونه» این روزها بر تمام فلسفه‌های گرانقیمت 2 غول فوتبال دنیا می‌چربد و این چربش حتی اگر مقطعی هم باشد در این وسعت، انصافا تاریخی است... . ارسال نظر
پربیننده