قدرت پول در دنیای مدرن فوتبال حرف اول را می‌زند و قوانین سختگیرانه یوفا شرایط را دشوارتر نیز کرده است. تیم‌هایی معروف و بسیاری دارای ریشه و اصالت هستند اما چون قدرت مالی کمتری دارند نمی‌توانند ستاره‌های خود را حفظ کنند، غالبا به راحتی آنها را از دست می‌دهند و بسیاری از آنها به دلیل اینکه جهت پرداخت بدهی‌های خود با مشکلات زیادی دست به گریبان هستند مجبور به فروش ستاره‌های خود می‌شوند. ایتالیا و سری A بیش از هر کشوری از این قوانین لطمه خورده‌اند و تقریبا تمام تیم‌های آن بدهی‌های سنگینی دارند. کم‌گل، دفاعی، سرد، آرام و بدون ستاره، اینها همه تعاریفی است که از لیگ ایتالیا می‌کنند و بسیاری اعتقاد دارند دوران ایتالیا تمام شده است. آیا واقعا چنین است؟ خودمان را گول نزنیم، ایتالیا همیشه ایتالیا است. چه ایتالیای سال 94 که در عین شگفتی دوم شد و چه ایتالیای 2006 که در عین شگفتی قهرمان شد. ایتالیا اگر در بدترین شرایط خود مقابل تیم‌های بزرگ قرار بگیرد اگر بازی را نبرد، آبرومندانه می‌بازد. در نزدیک‌ترین مثال به یورو 2012 بازگردید، در آغاز مسابقات همه از هلند، اسپانیا و آلمان به عنوان شانس‌های اول قهرمانی یاد می‌کردند. کسی برای ایتالیا شانسی قائل نبود. این ایتالیا سال 2010 در مرحله گروهی جام جهانی چهارم شده بود و ستاره‌ای قابل اشاره در آن نبود اما باز هم ستاره شد و در کمال ناباوری آلمان را در نیمه نهایی شکست داد. اگرچه در فینال مقابل اسپانیا (با شرایطی که آگاه هستید) با 4 گل شکست خورد ولی همه به ستایش این تیم پرداختند. سری A نیز همین حالت را دارد. سال 2006 بعد از ماجراهای کالچوپولی و افت شدید یوونتوس و میلان، به لیگ ایتالیا یک شوک اساسی وارد شد و بسیاری از تیم‌های این لیگ افت محسوسی کردند. آخرین نفس‌های سری A ایتالیا، بعد از قهرمانی میلان در 2007 به پایان رسید. میلان ضعیف شد، یووه از میلان هم ضعیف‌تر شد و تنها تیم ایتالیایی که هنوز جان داشت اینتر بود اما اینتر نیز در اروپا حرفی برای گفتن نداشت. به نظر می‌رسید ایتالیایی‌ها کم‌کم صحنه را به اسپانیایی‌ها و انگلیسی‌ها واگذار می‌کنند اما یک آقای خاص همه چیز را عوض کرد. اینتر عجیب و غریب، سال 2010 با مورینیو قهرمان لیگ قهرمانان شد تا به اروپا نشان دهد فوتبال ایتالیا هنوز حرفی برای گفتن دارد.بعد از قهرمانی اینتر، سری A از هم پاشیده شد، بحران مالی در تمام تیم‌های این لیگ باعث رفتن ستاره‌ها از باشگاه‌ها شده بود، اینتر بعد از دو سال با افتی شدید روبه‌رو شد به طوری که فصل گذشته راهی لیگ اروپا نیز نشد. ستاره‌های اینتر یکی یکی از این تیم جدا شدند و چهره قهرمان طی 3 سال دگرگون شد. میلان ستاره داشت اما آنها یکی پس از دیگری به تیم‌های متمول اروپایی می‌رفتند، جدایی سیلوا و ابراهیموویچ ضربه سختی بر پیکره روسونری بود.مشکلات مالی گریبانگیر ایتالیایی‌ها شده بود و به آنها اجازه تنفس را نمی‌داد. قوانین فیرپلی مالی یوفا هم مزید بر علت بود تا نتوانند آنطور که باید و شاید تیم خود را تقویت کنند. به ترکیب اینترمیلان و آث میلان نگاهی بیندازید، بدون اغراق می‌توان گفت بیش از نیمی از بازیکنان دو تیم در حد اسم‌های تیم‌های شهر میلان نیستند. اینتر شاید کم‌ستاره‌ترین اینتر کل تاریخ باشد و میلان جز کاکا، مونتولیوو، الشعراوی و بالوتلی بازیکنی قابل توجه ندارد. یکی دیگر از دلایل افت فوتبال ایتالیا، حضور مربیانی است که دانش کافی برای ارائه یک فوتبال مدرن را ندارند. لیگ ایتالیا کم‌گل و سرد نبوده و نیست، در واقع بیش از حد تاکتیکی است. دفاع بخش اصلی هر تیمی است و کمتر تیمی از ایتالیا پیدا می‌شود که خط دفاعی و خط میانی ضعیفی داشته باشد. مربیانی که در ایتالیا کار می‌کنند باید بدانند اگر کمربند میانه زمین خود را محکم نبندند تیم از هم می‌پاشد. آنها بازی را باز می‌کنند، پاس می‌دهند و در لحظه مناسب به خط دفاعی می‌زنند، سانتر از جناحین آخرین راه برای به گل رسیدن است. قدرت تیم‌های ایتالیایی در میانه زمین است نه در دفاع چون اکثر حملات از عمق است. آنها بلدند خوب دفاع کنند و بازی را کنترل و در یک لحظه مناسب به حریف حمله کنند. بسیاری از مربیان موفق و خوشفکر دنیا ایتالیایی بوده‌اند و اکنون نیز ایتالیایی‌ها دارای چندین مربی خوب هستند اما تعداد این مربیان در حال نزول است، مسؤولان این کشور باید به فکر این باشند تا نیروهای جوانی مثل کونته، پراندلی، ماتزاری و مونتلا پرورش دهند.ایتالیایی‌ها یک صفت خوب دارند و آن هم این است برای چیزهایی که می‌خواهند تا سر حد مرگ می‌جنگند و تلاش می‌کنند. یوونتوس دو سالی است که خود را از دیگر تیم‌های ایتالیایی جدا کرده است. ستاره‌هایی نظیر ویدال، پوگبا، توز، یورنته، بارزاگلی و بسیاری دیگر می‌توانند موفقیت‌های زیادی کسب کنند البته اگر مدیران یووه اجازه رفتن بازیکنانشان را ندهند. ویدال و پوگبا دو رکن اصلی این روزهای بانوی پیر، توسط تیم‌هایی مثل رئال‌مادرید، پاری‌سن‌ژرمن و منچسترسیتی هدف قرار گرفته‌اند. جدایی هرکدام از این دو بازیکن هرقدر هم که مبلغ انتقالشان بالا باشد، به یووه آسیب می‌رساند. تورینی‌ها می‌دانند اگر اسکلت تیم خود را حفظ کنند و تجربه بیشتری به دست آورند سال‌های خوبی برایشان در اروپا رقم خواهد خورد. گزارشی از روند نامساعد مسائل اقتصادی در فوتبال ایتالیا
کالچو «بی‌پولی»
قدرت پول در دنیای مدرن فوتبال حرف اول را می‌زند و قوانین سختگیرانه یوفا شرایط را دشوارتر نیز کرده است. تیم‌هایی معروف و بسیاری دارای ریشه و اصالت هستند اما چون قدرت مالی کمتری دارند نمی‌توانند ستاره‌های خود را حفظ کنند، غالبا به راحتی آنها را از دست می‌دهند و بسیاری از آنها به دلیل اینکه جهت پرداخت بدهی‌های خود با مشکلات زیادی دست به گریبان هستند مجبور به فروش ستاره‌های خود می‌شوند. ایتالیا و سری A بیش از هر کشوری از این قوانین لطمه خورده‌اند و تقریبا تمام تیم‌های آن بدهی‌های سنگینی دارند. کم‌گل، دفاعی، سرد، آرام و بدون ستاره، اینها همه تعاریفی است که از لیگ ایتالیا می‌کنند و بسیاری اعتقاد دارند دوران ایتالیا تمام شده است. آیا واقعا چنین است؟ خودمان را گول نزنیم، ایتالیا همیشه ایتالیا است. چه ایتالیای سال 94 که در عین شگفتی دوم شد و چه ایتالیای 2006 که در عین شگفتی قهرمان شد. ایتالیا اگر در بدترین شرایط خود مقابل تیم‌های بزرگ قرار بگیرد اگر بازی را نبرد، آبرومندانه می‌بازد. در نزدیک‌ترین مثال به یورو 2012 بازگردید، در آغاز مسابقات همه از هلند، اسپانیا و آلمان به عنوان شانس‌های اول قهرمانی یاد می‌کردند. کسی برای ایتالیا شانسی قائل نبود. این ایتالیا سال 2010 در مرحله گروهی جام جهانی چهارم شده بود و ستاره‌ای قابل اشاره در آن نبود اما باز هم ستاره شد و در کمال ناباوری آلمان را در نیمه نهایی شکست داد. اگرچه در فینال مقابل اسپانیا (با شرایطی که آگاه هستید) با 4 گل شکست خورد ولی همه به ستایش این تیم پرداختند. سری A نیز همین حالت را دارد. سال 2006 بعد از ماجراهای کالچوپولی و افت شدید یوونتوس و میلان، به لیگ ایتالیا یک شوک اساسی وارد شد و بسیاری از تیم‌های این لیگ افت محسوسی کردند. آخرین نفس‌های سری A ایتالیا، بعد از قهرمانی میلان در 2007 به پایان رسید. میلان ضعیف شد، یووه از میلان هم ضعیف‌تر شد و تنها تیم ایتالیایی که هنوز جان داشت اینتر بود اما اینتر نیز در اروپا حرفی برای گفتن نداشت. به نظر می‌رسید ایتالیایی‌ها کم‌کم صحنه را به اسپانیایی‌ها و انگلیسی‌ها واگذار می‌کنند اما یک آقای خاص همه چیز را عوض کرد. اینتر عجیب و غریب، سال 2010 با مورینیو قهرمان لیگ قهرمانان شد تا به اروپا نشان دهد فوتبال ایتالیا هنوز حرفی برای گفتن دارد.بعد از قهرمانی اینتر، سری A از هم پاشیده شد، بحران مالی در تمام تیم‌های این لیگ باعث رفتن ستاره‌ها از باشگاه‌ها شده بود، اینتر بعد از دو سال با افتی شدید روبه‌رو شد به طوری که فصل گذشته راهی لیگ اروپا نیز نشد. ستاره‌های اینتر یکی یکی از این تیم جدا شدند و چهره قهرمان طی 3 سال دگرگون شد. میلان ستاره داشت اما آنها یکی پس از دیگری به تیم‌های متمول اروپایی می‌رفتند، جدایی سیلوا و ابراهیموویچ ضربه سختی بر پیکره روسونری بود.مشکلات مالی گریبانگیر ایتالیایی‌ها شده بود و به آنها اجازه تنفس را نمی‌داد. قوانین فیرپلی مالی یوفا هم مزید بر علت بود تا نتوانند آنطور که باید و شاید تیم خود را تقویت کنند. به ترکیب اینترمیلان و آث میلان نگاهی بیندازید، بدون اغراق می‌توان گفت بیش از نیمی از بازیکنان دو تیم در حد اسم‌های تیم‌های شهر میلان نیستند. اینتر شاید کم‌ستاره‌ترین اینتر کل تاریخ باشد و میلان جز کاکا، مونتولیوو، الشعراوی و بالوتلی بازیکنی قابل توجه ندارد. یکی دیگر از دلایل افت فوتبال ایتالیا، حضور مربیانی است که دانش کافی برای ارائه یک فوتبال مدرن را ندارند. لیگ ایتالیا کم‌گل و سرد نبوده و نیست، در واقع بیش از حد تاکتیکی است. دفاع بخش اصلی هر تیمی است و کمتر تیمی از ایتالیا پیدا می‌شود که خط دفاعی و خط میانی ضعیفی داشته باشد. مربیانی که در ایتالیا کار می‌کنند باید بدانند اگر کمربند میانه زمین خود را محکم نبندند تیم از هم می‌پاشد. آنها بازی را باز می‌کنند، پاس می‌دهند و در لحظه مناسب به خط دفاعی می‌زنند، سانتر از جناحین آخرین راه برای به گل رسیدن است. قدرت تیم‌های ایتالیایی در میانه زمین است نه در دفاع چون اکثر حملات از عمق است. آنها بلدند خوب دفاع کنند و بازی را کنترل و در یک لحظه مناسب به حریف حمله کنند. بسیاری از مربیان موفق و خوشفکر دنیا ایتالیایی بوده‌اند و اکنون نیز ایتالیایی‌ها دارای چندین مربی خوب هستند اما تعداد این مربیان در حال نزول است، مسؤولان این کشور باید به فکر این باشند تا نیروهای جوانی مثل کونته، پراندلی، ماتزاری و مونتلا پرورش دهند.ایتالیایی‌ها یک صفت خوب دارند و آن هم این است برای چیزهایی که می‌خواهند تا سر حد مرگ می‌جنگند و تلاش می‌کنند. یوونتوس دو سالی است که خود را از دیگر تیم‌های ایتالیایی جدا کرده است. ستاره‌هایی نظیر ویدال، پوگبا، توز، یورنته، بارزاگلی و بسیاری دیگر می‌توانند موفقیت‌های زیادی کسب کنند البته اگر مدیران یووه اجازه رفتن بازیکنانشان را ندهند. ویدال و پوگبا دو رکن اصلی این روزهای بانوی پیر، توسط تیم‌هایی مثل رئال‌مادرید، پاری‌سن‌ژرمن و منچسترسیتی هدف قرار گرفته‌اند. جدایی هرکدام از این دو بازیکن هرقدر هم که مبلغ انتقالشان بالا باشد، به یووه آسیب می‌رساند. تورینی‌ها می‌دانند اگر اسکلت تیم خود را حفظ کنند و تجربه بیشتری به دست آورند سال‌های خوبی برایشان در اروپا رقم خواهد خورد. ارسال نظر
پربیننده