شهاب احمدی: شاید بهترین تعبیر از برتری چلسی برابر منچسترسیتی متعلق به روزنامه تلگراف باشد: «ذهن برتر.» به نظر نمی‌رسد برای اقیانوس عظیم تفکرات خارق‌العاده مورینیو بتوان پایانی را متصور شد. ژوزه مورینیو در حالی پیگرینی را مغلوب کرد که بیش از یک هفته تفکرات دفاعی احتمالی او برابر سیتی نقل همه محافل بود اما ذهن برتر باز هم شرایط را عوض کرد. مورینیو بار دیگر با هنرنمایی تاکتیکی خود کلاس کاری‌اش را به رخ جهانیان کشید تا ثابت کند «آقای خاص بودن» تنها ختم به واژه‌ها نمی‌شود. آنالیز فوق‌العاده سیتی
اهمیتی ندارد که بعضی طرفداران فوتبال به طعنه به او «آنالیزور» می‌گویند. آنالیز کردن به هیچ‌وجه کار ساده‌ای نیست. مورینیو شاید حتی بخش عظیمی از موفقیت‌هایش را مدیون همین قدرت آنالیز بالایش باشد، آنالیزی که مورینیو نسبت به حریفان دارد از کمتر مربی در نسل او برمی‌آید. مورینیو بهترین آنالیز ممکن را از بازی‌های سیتی در فصل جاری داشت. سبک بازی سیتی بعد از مانچینی زیرنظر پیگرینی تغییرات عمده‌ای کرده بود. بازی در کناره‌ها شاید مهم‌ترین این تغییرات بود که با پیوستن مهره‌ای همچون ناواس رنگ و بوی دیگری به خود گرفته بود. درک تاکتیکی بالایی که ناواس و زابالتا نسبت به هم پیدا کرده بودند سمت راست سیتی را به یکی از خطرناک‌ترین خطوط این تیم تبدیل کرده بود اما بازی سیتی در کناره‌ها تنها ختم به سمت راست نمی‌شد. احیای کولاروف دفاع چپ قدرتمند سیتی نیز از دیگر مسائلی بود که سیتی را نسبت به گذشته متمایز می‌کرد. قدرت نفوذ و شوتزنی بالای کولاروف باعث شده بود سیتی در سمت چپ نیز بسیار زهردار ظاهر شود. مکمل این بازیکنان کناری خوب وجود مهاجمینی فیزیکی و قدرتی در نوک خط حمله است که سیتی در این مورد هم وضعیت فوق‌العاده‌ای دارد. نگردو، ژگو و آگوئرو همگی بهترین گزینه‌ها برای سیتی محسوب می‌شوند. پادشاهی یحیی توره در میانه میدان نیز که دیگر به امری کاملا طبیعی تبدیل شده است. با توجه به غیبت آگوئرو و همچنین با توجه به این نکته که یووتیچ به تازگی از بند مصدومیت رهایی یافته بود، پیش‌بینی می‌شد ژکو و نگردو در نوک خط حمله سیتی قرار گیرند. این مساله به این معنی بود که خلاقیت از خط حمله سیتی دور خواهد شد چرا که ژکو و نگردو بیشتر مهاجمینی هستند که نیاز به تغذیه شدن دارند و کمتر پا به توپ توانایی نفوذ و خلق موقعیت را دارا هستند. با این تفاسیر اگر مورینیو می‌توانست حملات سیتی را در نطفه خفه کند، شانس بسیار بالایی برای موفقیت در بازی می‌داشت.
هنر نمایی آغاز می‌شود!
به کارگیری آنالیز حریف در ترکیب تیم خود، از دیگر مسائلی است که مورینیو استاد انجام دادن آن است. ترکیب ابتدایی چلسی حاوی نکات جدیدی بود: نیمکت‌نشینی اسکار و فیکس بودن ماتیچ. سیستم همان 1-3-2-4 معروف بود با این تفاوت که لوئیز و ماتیچ، دو هافبک دفاعی تیم بودند و رامیرس در پشت مهاجم در سمت راست انجام وظیفه می‌کرد. مورینیو برای مهار قدرت فوق‌العاده سیتی در کناره‌ها دو تفکر متضاد داشت. در سمت چپ سیتی برای خنثی کردن قدرت نفوذ کولاروف و همچنین حرکات طولی و عرضی سیلوا از رامیرس استفاده کرد تا با توجه به قدرت بالای جنگندگی او مانع حرکات این دو بازیکن شود اما مورینیو برای خنثی کردن سمت راست فوق‌العاده سیتی بهترین دفاع را در حمله دید، جایی که هازارد شاید بیشترین دستور حمله را در طول دوران بازی‌اش دریافت کرده بود! هازارد به قدری از سمت چپ نفوذ کرد، حمله کرد و انواع و اقسام حرکات عرضی و طولی انجام داد که دیگر مجالی برای نفوذ‌های زابالتا باقی نمانده بود. زابالتا چاره‌ای هم نداشت. اگر قرار بود همچون همیشه در حملات تیم شرکت کند، هازارد در ضدحملات احتمالی بلایی خانمانسوز بر سر سیتی می‌آورد! عدم شرکت زابالتا در حملات، ناواس را در سمت راست سردرگم کرده بود. زابالتا و ناواس قطعات یک پازل بودند که در صورت عدم حضور یکی از این قطعات، پازل کامل نمی‌شد. یحیی توره برای ادامه دوران سلطنتش در لیگ برتر شب آسانی نداشت. ماتیچ و لوئیز همچون دو لایه سنگین عمل می‌کردند. ماتیچ کمی جلوتر و لوئیز عقب‌تر از او، فرصت چندانی برای خودنمایی به توره ندادند. ماتیچ نشان داد چلسی بی‌سر و صدا‌ترین و احتمالا فوق‌العاده‌ترین خرید ژانویه را انجام داده است. اتوئو همچون همیشه پرتلاش و دونده ظاهر می‌شد و به تنهایی از همان ابتدا فشاری را بر خط دفاع سیتی وارد آورده بود که بازیسازی را برای مدافعان این تیم مشکل می‌کرد. ویلیان نیز از همیشه دونده‌تر و درگیرانه‌تر بازی می‌کرد. و اما هازارد؛ هازارد، هازارد و باز هم هازارد. مورینیو بیراه نگفته بود. هازارد نشان داد اگر همین فرمش را حفظ کند بسیار باید بدشانس باشد که به توپ طلا دست پیدا نکند!! تکنیک نابش و قدرت فوق‌العاده حمل توپ او دیوانه کننده به نظر می‌رسید. باید پذیرفت وجود جواهری همچون هازارد به مورینیو کمک بسیاری برای اجرا کردن هر چه بهتر تاکتیک‌های بی‌نقصش در زمین کرد. خفه کردن حملات سیتی در نطفه، راهکاری بود که مورینیو به بهترین نحو ممکن برای انجام دادنش برنامه‌ریزی کرده بود.