خودزنی کیمیایی

محسن جندقی: «متروپل» را می‌توان ضربه نهایی به مسعود کیمیایی دانست. این فیلم سینمایی را اصلا نمی‌توان فیلم یک کارگردان فیلم اولی دانست چه رسد به اینکه آن را برای کیمیایی باسابقه بدانیم. مسعود کیمیایی سال‌هاست تمام شده اما «متروپل» که در سی‌ و دومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمده است، نشان داد که انتظار بازگشت کیمیایی بیهوده است. کیمیایی برای اینکه دیگر به او انگ تکراری بودن داستان‌‌ها را نزنند یک تغییر در داستان‌های تکراری‌اش به وجود آورد و آن زن بودن قهرمان و ضدقهرمانش در آخرین اثرش است. داستان «متروپل» آنقدر سطحی روایت می‌شود که تماشاگر احساس می‌کند، سرش کلاه رفته است! داستان درباره انتقام هووی بزرگ (با بازی شقایق فراهانی) از هووی کوچک (با بازی مهناز افشار) است. هووی بزرگ برای این کار چند لات و لوت که شخصیت‌های موردعلاقه کیمیایی هستند را اجیر می‌کند و بعد از درگیری هووی کوچک به یک سینمای متروکه که حالا باشگاه بیلیارد شده پناه می‌آورد. این لات و لوت‌ها و گردانندگان باشگاه نیز قرار است درگیر شوند. «متروپل» اصلا یک فیلم سینمایی نیست، تله فیلم هم نیست، در شأن فیلم‌دانشجویی هم نیست. به خدا نمی‌دانیم باید این اثر را چه بنامیم. مسعود کیمیایی در این اثر کلی دیالوگ‌های عجیب و غریب و خسته‌کننده به خورد مخاطب می‌دهد: دوست داشتم یادگاری ماندگاری مال من بود، باید یک جایی به یک جای سینما گیر کنه، چه خوب شد به سینما پناه آوردی، سینما جای موتور نیست و... . دیروز خیلی‌ها با چشمان گردشده در حال تماشای «متروپل» بودند و دیالوگ‌هایی که می‌شنیدند و سکانس‌هایی که می‌دیدند را باور نمی‌کردند. مسعود کیمیایی خیلی وقت بود که تمام شده بود اما تا حالا اینقدر کم‌فروش نبود! او در «متروپل» کم‌فروشی کرده و معلوم است همین‌طور سرسری سکانس‌ها را فیلمبرداری کرده است. اصلا معلوم نیست محمدرضا فروتن، مهناز افشار و شقایق فراهانی و حتی پولاد کیمیایی چگونه توانستند این دیالوگ‌های بی‌ارزش را بگویند؟ در متروپل بازیگران هم کم‌فروشی کردند. مهناز افشار و محمدرضا فروتن را اینقدر بد ندیده بودیم. همه اینها را بگذارید در کنار این موضوع که همه اتفاقات فیلم در شب رخ می‌دهد. «متروپل» نشان داد که سی و دومین جشنواره فیلم فجر هم مانند سال‌های گذشته غلام حلقه به گوش نام‌هاست. اگر امروز اعضای هیات انتخاب اعلام کنند که فیلم‌را ندیده تایید کرده‌اند کمی شأن آنها حفظ می‌شود و گرنه باید به حال این سینما تاسف خورد که کارگردان آن «متروپل» می‌سازد و هیات انتخاب جشنواره‌اش آن را در بخش مسابقه قرار می‌دهد. نمی‌دانیم اعضای هیات انتخاب جشنواره فیلم فجر چه توجیهی در این باره دارند اما اگر این فیلم در بخش مسابقه قرار نمی‌گرفت احترام و شأن کیمیایی حفظ نمی‌شد؟ مطمئن باشید «متروپل» آخرین ضربه مسعود کیمیایی به خودش بود و دیگر حتی فیلم‌های آینده او نیز اهمیتی ندارد چون معلوم است که او در چه وضعیتی به سر می‌برد. اما سؤال اساسی این است که آیا اطرافیان، دوستان، مشاوران یا حتی پسر خود کیمیایی هم دوست ندارند شأن وی حفظ شود؟ اگر دوست دارند چرا به او مشاوره نمی‌دهند؟ آیا آنها این فیلم را دوست دارند؟ چرا کسی کیمیایی را بیدار نمی‌کند؟ به خدا او را دوست داریم اما توقع نداشته باشید آثار چند سال اخیر او را که نمی‌توان آنها را فیلم نامید دوست داشته باشیم.