نگاهی به «کتونی سفید» ساخته ابراهیم معیری
سردرگم میان
مخاطب نوجوان و بزرگسال
در بسیاری از فیلم‌های سینمایی ورود یک آدم ناشناس و تاثیری که در آن محدوده می‌گذارد، محور داستان قرار گرفته است. در «کتونی سفید» هم داستان به ورود یک معلم به مدرسه‌ای قدیمی در بوشهر برمی‌گردد که ورود او و عملکردش موجب ناراحتی و اختلال در کار قاچاقچیان می‌شود تا جایی که او را گروگان می‌گیرند و بر اثر حادثه‌ای حافظه‌اش را از دست می‌دهد و ادامه ماجرا...
کتونی سفید شروع خوبی دارد. معلم (حسین یاری) با ورودش به مدرسه سعی می‌کند امید تازه‌ای در بچه‌ها ایجاد کند، روزها با آنها تمرین می‌کند تا برای شرکت در مسابقه فوتبال آماده شوند و بعدازظهرها هم با کودکان محله بازی و به نوعی آنها را سرگرم می‌کند. همه چیز خوب پیش می‌رود تا اینکه او متوجه می‌شود یکی از شاگردانش با عده‌ای از قاچاقچیان منطقه همکاری می‌کند. او برای رهایی و هدایت شاگردش با قاچاقچی‌ها درگیر می‌شود و آنها هم او را می‌دزدند. قاچاقچیان او را به جای دورافتاده‌ای می‌برند. او از دست آنها فرار می‌کند اما در درگیری با یکی از آنها سرش به سنگی می‌خورد و دچار فراموشی می‌شود. از نقطه اوج داستان که قرار است پایان فیلم باشد، به سادگی عبور می‌شود. از اینجا فیلم دچار افت محسوسی شده و تماشاگر را پس می‌زند. از اینجای کار با یک فیلم هندی روبه‌رو هستیم؛ یعنی تلاش آدم‌ها برای یافتن دوباره حافظه معلم. دختری(باران کوثری) که در همسایگی آنهاست بی خودی! وارد ماجرا می‌شود و در پی یافتن حافظه معلم تلاش‌های زیادی انجام می‌دهد. البته سرانجام این کار به خیر وخوشی تمام می‌شود. معلم در ورزشگاه به طور ناگهانی حافظه‌اش را می‌یابد، تیم او برنده مسابقه می‌شود و او با دختر همسایه ازدواج می‌کند!
در کل فیلم، کاراکترها به خوبی به تماشاگر معرفی نمی‌شوند و ما پس‌زمینه‌ای از آنها نداریم. شخصیت‌ها یکی پس از دیگری وارد قصه شده و رها می‌شوند و ارتباط آنها هم با یکدیگر گنگ و نامشخص است. ارتباط شخصیت‌های اصلی یعنی معلم و دختر همسایه هم در یک اتفاق مضحک شکل می‌گیرد و زندگی این دو، جوری به هم گره می‌خورد که برای تماشاگر قابل باور نیست. هر دو معلم هستند اما یکی معلم ورزش مدرسه و دیگری مربی یک آسایشگاه کودکان معلول اما اینها دلیل قانع‌کننده و کافی‌ای نمی‌تواند برای ارتباط صمیمانه آنها باشد. دختر بدون اینکه قرابتی با معلم داشته باشد، به دنبال به‌دست آوردن حافظه اوست و تلاش‌های زیادی هم می‌کند اما این کوشش‌ها قدری غیرمنطقی است و این سوژه هم دیگر نخ‌نما شده است. فیلم با بروز یک معجزه به پایان می‌رسد؛ معلم ناگهان وسط بازی، حافظه‌اش را به دست آورده و با هدایت تیم، پیروزی را برای بچه‌ها به ارمغان می‌آورد. دختر هم با حضورش قرار است جنبه‌های عاطفی کار را پوشش بدهد ولی تلاش‌های او تاثیر چندانی روی بازیابی حافظه معلم ندارد ولی تلاشش منجر به ازدواج او با معلم می‌شود! فراموشی معلم هیچ کارکردی در داستان ندارد. شاید کارگردان سعی داشته بازگشت دوباره حافظه معلم را زمینه‌ساز صحنه مهیج آخر فیلم کند اما اتفاق خاصی در این سکانس نمی‌افتد و فیلم بدون هیچ اتفاق و دریافت تازه‌ای به پایان می‌رسد. داستان می‌توانست با درگیری او با قاچاقچیان و فرارش از دست آنها تمام شود یا سکانس پایانی و بازیابی حافظه معلم در جایی غیر از ورزشگاه صورت بگیرد که بتواند به روند داستان کمک کند اما اینگونه نشد. در این میان علاقه معلم به دختری جوان و توطئه‌ای که مخالفان این تازه‌وارد برای او تدارک می‌بینند، می‌توانست اندکی تعلیق به میانه فیلم وارد می‌کند اما کتونی‌سفید در بیان این تعلیق هم موفق نیست و این موضوعات به جنبه‌هایی تبدیل شده‌اند که اتفاقاً موجب عدم ارتباط مخاطب با قصه اصلی شده است. حتی بازی حسین یاری و باران کوثری هم نتوانسته بر جذابیت قصه بیفزاید و بازی این دو هم در این فیلم در کنار بازیگران بومی منطقه تنها به خاطر بهره بردن از عنوان ترکیب بازیگران حرفه‌ای و بومی است، نه چیز دیگر. البته ریتم تند این فیلم و استفاده از نماهای بسیار زیبا از منطقه جنوب کشور، تصاویر بصری زیبایی پیش روی بیننده قرار می‌دهد، اما در کل کتونی سفید فیلمی نیست که بتواند در جذب مخاطب چه بزرگسال و چه نوجوان، موفق عمل کند زیرا سوژه تکراری فیلم و استفاده از المان‌های قدیمی، این فیلم را به اثری تکراری در حوزه سینمای کودک و نوجوان تبدیل کرده است.
به طور کلی این فیلم نه در ژانر کودک و نوجوان و نه در گونه سینمایی بزرگسال اثر قابل توجهی نیست زیرا قرار بوده این فیلم مخاطب گروه سنی کودک بویژه نوجوان را هدف قرار دهد اما داستان تبدیل به عشق معلم به دختر همسایه می‌شود که برگرفته از سینمای هند است، یعنی در اینجا نوجوانان تبدیل به ابزاری شده‌اند که معلم را به آن دختر پیوند بزنند. پس کتونی سفید را نمی‌توان در ژانر کودک و نوجوان تلقی کرد. این فیلم برای مخاطب بزرگسال هم نیست، زیرا او نمی‌تواند به راحتی ارتباط میان قهرمانان قصه را بپذیرد و بسیاری از اتفاقات قصه برای او باورپذیر نیست. نگاه
نگاهی به «کتونی سفید» ساخته ابراهیم معیری
سردرگم میان
مخاطب نوجوان و بزرگسال
در بسیاری از فیلم‌های سینمایی ورود یک آدم ناشناس و تاثیری که در آن محدوده می‌گذارد، محور داستان قرار گرفته است. در «کتونی سفید» هم داستان به ورود یک معلم به مدرسه‌ای قدیمی در بوشهر برمی‌گردد که ورود او و عملکردش موجب ناراحتی و اختلال در کار قاچاقچیان می‌شود تا جایی که او را گروگان می‌گیرند و بر اثر حادثه‌ای حافظه‌اش را از دست می‌دهد و ادامه ماجرا...
کتونی سفید شروع خوبی دارد. معلم (حسین یاری) با ورودش به مدرسه سعی می‌کند امید تازه‌ای در بچه‌ها ایجاد کند، روزها با آنها تمرین می‌کند تا برای شرکت در مسابقه فوتبال آماده شوند و بعدازظهرها هم با کودکان محله بازی و به نوعی آنها را سرگرم می‌کند. همه چیز خوب پیش می‌رود تا اینکه او متوجه می‌شود یکی از شاگردانش با عده‌ای از قاچاقچیان منطقه همکاری می‌کند. او برای رهایی و هدایت شاگردش با قاچاقچی‌ها درگیر می‌شود و آنها هم او را می‌دزدند. قاچاقچیان او را به جای دورافتاده‌ای می‌برند. او از دست آنها فرار می‌کند اما در درگیری با یکی از آنها سرش به سنگی می‌خورد و دچار فراموشی می‌شود. از نقطه اوج داستان که قرار است پایان فیلم باشد، به سادگی عبور می‌شود. از اینجا فیلم دچار افت محسوسی شده و تماشاگر را پس می‌زند. از اینجای کار با یک فیلم هندی روبه‌رو هستیم؛ یعنی تلاش آدم‌ها برای یافتن دوباره حافظه معلم. دختری(باران کوثری) که در همسایگی آنهاست بی خودی! وارد ماجرا می‌شود و در پی یافتن حافظه معلم تلاش‌های زیادی انجام می‌دهد. البته سرانجام این کار به خیر وخوشی تمام می‌شود. معلم در ورزشگاه به طور ناگهانی حافظه‌اش را می‌یابد، تیم او برنده مسابقه می‌شود و او با دختر همسایه ازدواج می‌کند!
در کل فیلم، کاراکترها به خوبی به تماشاگر معرفی نمی‌شوند و ما پس‌زمینه‌ای از آنها نداریم. شخصیت‌ها یکی پس از دیگری وارد قصه شده و رها می‌شوند و ارتباط آنها هم با یکدیگر گنگ و نامشخص است. ارتباط شخصیت‌های اصلی یعنی معلم و دختر همسایه هم در یک اتفاق مضحک شکل می‌گیرد و زندگی این دو، جوری به هم گره می‌خورد که برای تماشاگر قابل باور نیست. هر دو معلم هستند اما یکی معلم ورزش مدرسه و دیگری مربی یک آسایشگاه کودکان معلول اما اینها دلیل قانع‌کننده و کافی‌ای نمی‌تواند برای ارتباط صمیمانه آنها باشد. دختر بدون اینکه قرابتی با معلم داشته باشد، به دنبال به‌دست آوردن حافظه اوست و تلاش‌های زیادی هم می‌کند اما این کوشش‌ها قدری غیرمنطقی است و این سوژه هم دیگر نخ‌نما شده است. فیلم با بروز یک معجزه به پایان می‌رسد؛ معلم ناگهان وسط بازی، حافظه‌اش را به دست آورده و با هدایت تیم، پیروزی را برای بچه‌ها به ارمغان می‌آورد. دختر هم با حضورش قرار است جنبه‌های عاطفی کار را پوشش بدهد ولی تلاش‌های او تاثیر چندانی روی بازیابی حافظه معلم ندارد ولی تلاشش منجر به ازدواج او با معلم می‌شود! فراموشی معلم هیچ کارکردی در داستان ندارد. شاید کارگردان سعی داشته بازگشت دوباره حافظه معلم را زمینه‌ساز صحنه مهیج آخر فیلم کند اما اتفاق خاصی در این سکانس نمی‌افتد و فیلم بدون هیچ اتفاق و دریافت تازه‌ای به پایان می‌رسد. داستان می‌توانست با درگیری او با قاچاقچیان و فرارش از دست آنها تمام شود یا سکانس پایانی و بازیابی حافظه معلم در جایی غیر از ورزشگاه صورت بگیرد که بتواند به روند داستان کمک کند اما اینگونه نشد. در این میان علاقه معلم به دختری جوان و توطئه‌ای که مخالفان این تازه‌وارد برای او تدارک می‌بینند، می‌توانست اندکی تعلیق به میانه فیلم وارد می‌کند اما کتونی‌سفید در بیان این تعلیق هم موفق نیست و این موضوعات به جنبه‌هایی تبدیل شده‌اند که اتفاقاً موجب عدم ارتباط مخاطب با قصه اصلی شده است. حتی بازی حسین یاری و باران کوثری هم نتوانسته بر جذابیت قصه بیفزاید و بازی این دو هم در این فیلم در کنار بازیگران بومی منطقه تنها به خاطر بهره بردن از عنوان ترکیب بازیگران حرفه‌ای و بومی است، نه چیز دیگر. البته ریتم تند این فیلم و استفاده از نماهای بسیار زیبا از منطقه جنوب کشور، تصاویر بصری زیبایی پیش روی بیننده قرار می‌دهد، اما در کل کتونی سفید فیلمی نیست که بتواند در جذب مخاطب چه بزرگسال و چه نوجوان، موفق عمل کند زیرا سوژه تکراری فیلم و استفاده از المان‌های قدیمی، این فیلم را به اثری تکراری در حوزه سینمای کودک و نوجوان تبدیل کرده است.
به طور کلی این فیلم نه در ژانر کودک و نوجوان و نه در گونه سینمایی بزرگسال اثر قابل توجهی نیست زیرا قرار بوده این فیلم مخاطب گروه سنی کودک بویژه نوجوان را هدف قرار دهد اما داستان تبدیل به عشق معلم به دختر همسایه می‌شود که برگرفته از سینمای هند است، یعنی در اینجا نوجوانان تبدیل به ابزاری شده‌اند که معلم را به آن دختر پیوند بزنند. پس کتونی سفید را نمی‌توان در ژانر کودک و نوجوان تلقی کرد. این فیلم برای مخاطب بزرگسال هم نیست، زیرا او نمی‌تواند به راحتی ارتباط میان قهرمانان قصه را بپذیرد و بسیاری از اتفاقات قصه برای او باورپذیر نیست. ارسال نظر
پربیننده