طبق بررسی‌های انجام شده بر مبنای دلایل رشد و افزایش فروش فیلم‌ها در شهرستان‌ها، حدود 80 درصد مخاطبان سینما ترجیح می‌دهند فیلم‌ها را در سالن جدید ببینند. توجه به فضای نمایش که از آن به عنوان سالن نمایش فیلم و سینما نام برده می‌شود، توجه به حلقه مفقوده‌ای در چرخه عرضه و تقاضا در هنر – صنعت سینماست که در سه سال اخیر به آن توجه شده و این افزایش چشمگیر فروش در شهرستان‌ها و اتفاقا در سینماهایی که مورد بازسازی اساسی موسسه سینماشهر معاونت سینمایی قرار گرفته‌اند از جمله کاشت‌های سه سالهای است که در سال 87 به برداشت نخست رسیده و به طور حتم در سال 88 با سرعت بیشتری رو به افزایش خواهد بود؛ سینمایی که به ایجاد محیطی امن برای خانواده‌ها می‌اندیشد، عملی کردن این رویکرد را فقط مختص به تولید فیلم خوب نمی‌بیند و قطعا به محیطی که اثر با مخاطب خود رودررو می‌شود نیز می‌اندیشد. چون یک اثر هر قدر هم به لحاظ محتوایی، فنی و هنری ارزشمند باشد، اگر با تصویری نامطلوب، صدایی نامفهوم و مکانی آزاردهنده برای تماشا عجین شود کاری از پیش نخواهد برد و در ارتباط با تماشاگر عقیم خواهد ماند. نگاهی به آمار فروش سینماهایی که در سطح کشور مورد بازسازی و نوسازی قرار گرفته‌اند و مقایسه آن با فروش همان سینما در سالهای قبل گاه تا بیش از 10 برابر رشد فروش را نشان می‌دهد؛ نتیجه‌ای طبیعی و البته خط بطلان بر ذهنیتی قدیمی در برخی صاحبان سینما که معتقد بودند فروش یک فیلم و تعداد مخاطب آن فقط و فقط به فیلم بستگی دارد و اگر فیلم خوب باشد، مردم روی پیت حلبی هم فیلم را تماشا می‌کنند! تفکری که امروز و با مشخص شدن تأثیر بازسازی سینما بر فروش فیلم دیگر خریداری ندارد و با مشاهده افزایش ناگهانی تعداد متقاضیان بازسازی سینمای خود در شهرها و استان‌های مختلف، جایی برای تردید در تاثیرات آن باقی نمانده است.
از سویی باید به این نکته توجه داشت که بازسازی یک سینما فقط مختص به تعویض صندلی‌ها نبوده است. همانگونه که مجید مسچی، مدیرعامل مؤسسه سینما شهر می‌گوید، یا سینمایی بازسازی نمی‌شود یا اگر شد باید این بازسازی اساسی و به طور کامل باشد، چرا که اگر صندلی خوب هم مهیا باشد و صدای فیلم به گوش نرسد یا بوفه مدرن و مجهز داشته باشد و گیشه آن تغییر مطلوبی نداشته باشد یا نمازخانه و کتابخانه برای سینما ایجاد شده و بازسازی شده باشد و سالن دارای پرده کوچک، نامناسب و... باشد و بالعکس، هیچ‌یک از اقدامات انجام شده به نتیجه مطلوب دست نمی‌یابد و صرفا در حد رفع تکلیف باقی می‌ماند که نه برای تماشاگر جذابیتی دارد و نه امتیازی برای سینمای کشور در رسیدن به رونق اقتصادی مکمل شکوفایی فرهنگی است. به همین دلیل است که متخصصان امر معتقدند، برای عمل به این رویکرد نباید بر وجود فضاهایی که جذابیتی در مخاطب ایجاد نمی‌کنند اصرار کنیم. افزایش چشمگیر فروش در سینماهای بازسازی شده در شهرستان‌ها در کنار هویدا شدن ثمرات این اقدامات پیام دیگری را نیز در خود دارد. توجه یکسان به سینماهای تمام کشور و نه فقط پایتخت، عمل به رویکرد عدالت‌محوری در حوزه فرهنگ و هنر است، چون پیش‌تر، اگر هم قرار بود به سینمایی توجه خاصی صورت گیرد و احیانا به بازسازی برخی از قسمت‌های آن منجر شود، مطمئنا فقط یکی از سینماهای تهران بود که در این چرخه قرار می‌گرفت و باز هم پیرو تفکری اشتباه به مخاطب و فروش دیگر سینماهای کشور بویژه در شهرهای کوچک توجه نمی‌کرد و حتی به کلی منکر عایدی سینمای کشور از آن می‌شد.
توجه یکسان به سالن‌های سینما در تمام نقاط کشور و حتی توجه بیشتر به بازسازی سینماها در شهرها و استان‌های محروم کشور از جمله اقداماتی است که در این دوره توسط مدیریت سینمایی کشور و با برنامه‌ریزی و توجه و تلاش مؤسسه سینما شهر به‌عنوان یکی از اصول تداوم یافته در امر نوسازی و بازسازی و افزایش سالن وجود داشته است. مخاطب و تماشاگری که همواره از آن به عنوان سرمایه اصلی سینمای ایران یاد می‌شود، اکنون به درجه‌ای از آگاهی رسیده است که از یک فیلم فقط بعد سرگرم‌کنندگی صرف و سپردن نگاه خود به رفت و آمد ستاره‌ها آن هم با صدا، تصویر و کلمات نامفهوم، گنگ و مخدوش روی پرده نخ‌نما شده را نمی‌پذیرد. خانواده‌ای که اکنون برای تماشای یک فیلم به تعبیری یک سفر درون‌شهری را آغاز می‌کند، در ازای مبلغی که پرداخت می‌کند خواهان توجه و احترام است و وقتی از ابتدا تا انتهای تماشای فیلم، از ورودی سینما تا سر در، گیشه و سالن انتظار گرفته تا وضعیت سالن نمایش، صندلی‌ها، فواصل آن، پرده، صدا و تصویر مناسب در کنار دیگر امکانات رفاهی مواجه می‌شود، دیگر حس بیهودگی و سرخوردگی از رفتن به سینما ندارد و حضور آن روز او در محلی که به واقع تکریمش می‌کند سرآغاز حضور مستمر او خواهد بود؛ چنانکه سینمای ایران در سال 87 شاهد آن بود. برچیده شدن تفکر پیت حلبی!
طبق بررسی‌های انجام شده بر مبنای دلایل رشد و افزایش فروش فیلم‌ها در شهرستان‌ها، حدود 80 درصد مخاطبان سینما ترجیح می‌دهند فیلم‌ها را در سالن جدید ببینند. توجه به فضای نمایش که از آن به عنوان سالن نمایش فیلم و سینما نام برده می‌شود، توجه به حلقه مفقوده‌ای در چرخه عرضه و تقاضا در هنر – صنعت سینماست که در سه سال اخیر به آن توجه شده و این افزایش چشمگیر فروش در شهرستان‌ها و اتفاقا در سینماهایی که مورد بازسازی اساسی موسسه سینماشهر معاونت سینمایی قرار گرفته‌اند از جمله کاشت‌های سه سالهای است که در سال 87 به برداشت نخست رسیده و به طور حتم در سال 88 با سرعت بیشتری رو به افزایش خواهد بود؛ سینمایی که به ایجاد محیطی امن برای خانواده‌ها می‌اندیشد، عملی کردن این رویکرد را فقط مختص به تولید فیلم خوب نمی‌بیند و قطعا به محیطی که اثر با مخاطب خود رودررو می‌شود نیز می‌اندیشد. چون یک اثر هر قدر هم به لحاظ محتوایی، فنی و هنری ارزشمند باشد، اگر با تصویری نامطلوب، صدایی نامفهوم و مکانی آزاردهنده برای تماشا عجین شود کاری از پیش نخواهد برد و در ارتباط با تماشاگر عقیم خواهد ماند. نگاهی به آمار فروش سینماهایی که در سطح کشور مورد بازسازی و نوسازی قرار گرفته‌اند و مقایسه آن با فروش همان سینما در سالهای قبل گاه تا بیش از 10 برابر رشد فروش را نشان می‌دهد؛ نتیجه‌ای طبیعی و البته خط بطلان بر ذهنیتی قدیمی در برخی صاحبان سینما که معتقد بودند فروش یک فیلم و تعداد مخاطب آن فقط و فقط به فیلم بستگی دارد و اگر فیلم خوب باشد، مردم روی پیت حلبی هم فیلم را تماشا می‌کنند! تفکری که امروز و با مشخص شدن تأثیر بازسازی سینما بر فروش فیلم دیگر خریداری ندارد و با مشاهده افزایش ناگهانی تعداد متقاضیان بازسازی سینمای خود در شهرها و استان‌های مختلف، جایی برای تردید در تاثیرات آن باقی نمانده است.
از سویی باید به این نکته توجه داشت که بازسازی یک سینما فقط مختص به تعویض صندلی‌ها نبوده است. همانگونه که مجید مسچی، مدیرعامل مؤسسه سینما شهر می‌گوید، یا سینمایی بازسازی نمی‌شود یا اگر شد باید این بازسازی اساسی و به طور کامل باشد، چرا که اگر صندلی خوب هم مهیا باشد و صدای فیلم به گوش نرسد یا بوفه مدرن و مجهز داشته باشد و گیشه آن تغییر مطلوبی نداشته باشد یا نمازخانه و کتابخانه برای سینما ایجاد شده و بازسازی شده باشد و سالن دارای پرده کوچک، نامناسب و... باشد و بالعکس، هیچ‌یک از اقدامات انجام شده به نتیجه مطلوب دست نمی‌یابد و صرفا در حد رفع تکلیف باقی می‌ماند که نه برای تماشاگر جذابیتی دارد و نه امتیازی برای سینمای کشور در رسیدن به رونق اقتصادی مکمل شکوفایی فرهنگی است. به همین دلیل است که متخصصان امر معتقدند، برای عمل به این رویکرد نباید بر وجود فضاهایی که جذابیتی در مخاطب ایجاد نمی‌کنند اصرار کنیم. افزایش چشمگیر فروش در سینماهای بازسازی شده در شهرستان‌ها در کنار هویدا شدن ثمرات این اقدامات پیام دیگری را نیز در خود دارد. توجه یکسان به سینماهای تمام کشور و نه فقط پایتخت، عمل به رویکرد عدالت‌محوری در حوزه فرهنگ و هنر است، چون پیش‌تر، اگر هم قرار بود به سینمایی توجه خاصی صورت گیرد و احیانا به بازسازی برخی از قسمت‌های آن منجر شود، مطمئنا فقط یکی از سینماهای تهران بود که در این چرخه قرار می‌گرفت و باز هم پیرو تفکری اشتباه به مخاطب و فروش دیگر سینماهای کشور بویژه در شهرهای کوچک توجه نمی‌کرد و حتی به کلی منکر عایدی سینمای کشور از آن می‌شد.
توجه یکسان به سالن‌های سینما در تمام نقاط کشور و حتی توجه بیشتر به بازسازی سینماها در شهرها و استان‌های محروم کشور از جمله اقداماتی است که در این دوره توسط مدیریت سینمایی کشور و با برنامه‌ریزی و توجه و تلاش مؤسسه سینما شهر به‌عنوان یکی از اصول تداوم یافته در امر نوسازی و بازسازی و افزایش سالن وجود داشته است. مخاطب و تماشاگری که همواره از آن به عنوان سرمایه اصلی سینمای ایران یاد می‌شود، اکنون به درجه‌ای از آگاهی رسیده است که از یک فیلم فقط بعد سرگرم‌کنندگی صرف و سپردن نگاه خود به رفت و آمد ستاره‌ها آن هم با صدا، تصویر و کلمات نامفهوم، گنگ و مخدوش روی پرده نخ‌نما شده را نمی‌پذیرد. خانواده‌ای که اکنون برای تماشای یک فیلم به تعبیری یک سفر درون‌شهری را آغاز می‌کند، در ازای مبلغی که پرداخت می‌کند خواهان توجه و احترام است و وقتی از ابتدا تا انتهای تماشای فیلم، از ورودی سینما تا سر در، گیشه و سالن انتظار گرفته تا وضعیت سالن نمایش، صندلی‌ها، فواصل آن، پرده، صدا و تصویر مناسب در کنار دیگر امکانات رفاهی مواجه می‌شود، دیگر حس بیهودگی و سرخوردگی از رفتن به سینما ندارد و حضور آن روز او در محلی که به واقع تکریمش می‌کند سرآغاز حضور مستمر او خواهد بود؛ چنانکه سینمای ایران در سال 87 شاهد آن بود. ارسال نظر
پربیننده