گفت و گو

كوتاه با بهزاد فراهانی به «مانيفست چو» اعتراض دارم سال‌هاست که او را می‌شناسیم، آن هم به واسطه نقش‌‌هایی که تا به حال ایفا کرده است. او ردپای خوبی از خود به جای گذاشته است، چه در سینما و تلویزیون و چه در تئاتر. بهزاد فراهانی بازیگری را به خوبی آموخته است و به درستی هم به دیگران آموزش می‌دهد. *** به نظر شما هنرمند واقعی کیست؟ جواب سوالتان بسيار گسترده است اما می‌توانم بگویم من جزو آن‌دسته از هنرمندانی هستم که هنرمند بی‌آرمان را خیلی دوست ندارم. بر این عقیده هستم که چون پدیده هنر، میدانگاه مصرفش جوامع اجتماعی است و جوامع اجتماعی هم متشکل از مردم هستند هنرمند باید به مسائل اجتماعی دل‌بستگی داشته باشد خواه با دیدگاه‌های متفاوت! اما بی‌ نگاهی را دوست ندارم. چون هنر پدیده‌ای خصوصی و زیرزمینی نیست! پس یعنی هنر باید تمام مسائل انسانی را در برگیرد و فقط هنر برای هنر نباشد؟ دقیقا، هنر قرار است از خود هنر فراتر برود. بزرگ‌ترین و فرهیخته‌ترین دستاورد بشری هنر است چون ماندگارترین است. فکر می‌کنید شما هنرمند واقعی هستید؟ اگر کسانی من را هنرمند می‌دانند حتما این معنی را در من دیده‌اند! یعنی خودتان این چیزهایی را که گفتید، در خود دارید؟ من گمشده‌های فراوانی داشتم، به همین خاطر به هنر پیوستم. البته آرزوهایی هم دارم. آرزوی من«عدالت اجتماعی» است که باید برای تمام ملت‌ها محقق شود اگر این امر تحقق یابد دیگر دلیلی نمی‌بینم که بمانم چون می‌دانم در راه به دست آوردن این آرزو کج نرفته‌ام. از آن هنگام که به خانه تئاتر آمدید فکر می‌کنید چه تغییری در تئاتر ایجاد کرده‌اید؟ اعتقادم این است که هیچ هنری رشد نمی‌کند مگر اینکه بسترش فراهم شود ما به جنبش هنری کار داریم و به اعتقاد من تئاتر رشد نکرده است، لحظات درخشان داشته که نمی‌توان به آن لحظات دلخوش بود. ما نزدیک به 200 هزار دانش‌آموخته تئاتر داریم که پشتوانه‌ کاری ندارند. ما 4 میلیارد بودجه داریم و 1450 انجمن نمایش که هر کدام متشکل از سه ، چهار گروه هستند. اگر به اندازه تیم پرسپولیس به تئاتر هم بها می‌دادیم، الان وضعیتمان این نبود. البته هنرمندان هم کم لطفی می‌کنند مثلا وقتی نمایشی مثل «کرگدن» می‌تواند با اجراهایش هر شب دو هزار نفر را به سالن بکشاند یا نمایشی مثل «مانیفست چو». چرا نباید چهره‌های شناخته شده هنری به سمت تئاتر بیایند؟ اولا من به مانیفست چو، اعتراض دارم چون به نظر من اهانت به تئاتر ایران است. با اینکه رحمانیان دوست من است اما باید بگویم در تئاتر شهر ایران نباید با زبان فرنگی تئاتر اجرا کرد اما ایشان به لطف بعضی از مسائل می‌آیند و این کار را با زبان انگلیسی اجرا می‌کنند. بگذریم، ما اعتقاد داریم که نگاه مدیریتی باید مهربان باشد. اسلام یعنی عشق و ملاطفت. من الان 3 سال است که کار نکرده‌ام هیچ پاسخی هم ندارم چون نمی‌خواهم جوابم استنباطی شود. من می‌روم در تلویزیون کار می‌کنم، ممکن است برخی بگویند به خاطر پول به تلویزیون رفته‌ام، خب بالاخره من هم باید زندگی‌ام بگذرد وگرنه به نظر من پول تئاتر حلال‌تر هم هست و برکتش بیشتر است. من سال پیش در تئاتر آقای رادی بازی کردم که بیشتر افراد از جمله خود آقای رادی به من گفتند، بهترین بازی ممکن را کرده‌ام اما دوست ما آقای پارسایی یک تقدیر کوچک هم از ما به جای نیاورد و این به این دلیل است که من همیشه حرف دلم را صادقانه می‌زنم. چرا بیشتر شما را با نقش معاویه می‌شناسند؟ آیا به خاطر بازی بی‌نقص در این مجموعه است یا...؟ من رعنا، کت جادویی و فیلم گرگ‌ها را هم بازی کرده‌ام که بسیار تاثیرگذار بوده است اما سریال امام علی (ع) به خاطر وجاهت‌های ایمانی‌اي که داشت بیشتر دیده شد. چرا در سینمای ما هیچ وقت پیشکسوت‌ها قهرمان قصه نیستند و اغلب این موج نو هستند که داستان را هدایت می‌کنند؟ لابد منافع مادی دوستان را تامین می‌کنند، همین و بس. این یکی از نقص‌های کاری ما نیست؟ چرا، اما این را بدانید که کار هنری کاری است که باید در آزادی کامل صورت بگیرد، در آن صورت نه پیر می‌بینی نه جوان، فقط سینما را می‌بینی. مشغول چه کار هنری‌اي هستید؟ در سریال آقای شجره که به گوشه‌ای از تاریخ ایران قبل از انقلاب اشاره دارد در کنار اکبر زنجان‌پور، فرخ نعمتی و میکائیل شهرستانی بازی می‌کنم. در حوزه سینما چطور؟ فعلا داریم ماستمان را می‌خوریم. تئاتر...؟ تئاتر هم که اصلا نمی‌شود!