مرثیه‌ای برای مادران منتظر

زهرا قزیلی: آبیار در فیلم دوم سراغ زنی رفته است که در 3 مقطع زمانی آن را دنبال می‌کند. فیلم در یکی از روستاهای اطراف کرمان روایت می‌شود. تماشاگر صرفا فیلم را در فضایی روستایی دنبال نمی‌کند. فیلمساز برخلاف برخی آثار به‌خوبی با گویش، مناسبات و خرده‌فرهنگ‌های روستاییان این خطه آشناست و آن را به درستی به تصویر می‌کشد. در اکثر کارهای روستایی فیلمسازان وقتی به سراغ داستانگویی می‌روند فراموش می‌کنند که مناسبات آن خطه را به درستی تصویر کنند اما آبیار از این حیث به‌خوبی حق مطلب را ادا کرده است. نمایش جزئیات فعالیت‌ها و روزمرگی روستاییان از جمله قالیبافی، نگهداری بچه، پخت نان، رنگرزی، پنبه‌زنی، رفتن به سراغ رمال‌ها و فالگیرها مخاطب را به‌خوبی با خود همراه می‌کند. معماری روستایی و طراحی صحنه و لباس و رنگ هم به باورپذیری تماشاگر بیش از پیش کمک می‌کند. فیلم جذابیت بصری خوبی دارد و می‌تواند مخاطب داخلی و خارجی را به‌خوبی با خود همراه کند. آبیار روایت داستان را با حضور مستندساز آغاز می‌کند؛ مستندسازی که قصد ساخت مستندی گفت‌وگومحور دارد و در ابتدا مونس (گلاره عباسی) خواهر یونس میرجلیلی جلوی دوربین قرار می‌گیرد و درباره مادرش سخن می‌گوید. مستندساز ایده بسیار خوبی است برای نزدیک شدن به شخصیت الفت (مریلا زارعی)، دغدغه‌ها و نوع نگاهش به زندگی. هریک از نزدیکان به یونس از جمله دخترخاله‌اش، پدر دوستش سید (مهران احمدی) و سربازی که پیکرش را در منطقه شیار 143 یافته، درباره الفت و در نهایت یونس سخن می‌گویند. فیلم داستان الفت است و فیلمساز با تکنیک دوربین روی دست همه جا او را به‌خوبی دنبال می‌کند. زنی که با سختی و مشقت دو فرزندش را بدون پدر بزرگ کرده و حالا جنگ، میان او و فرزندش یونس که در معدن کار می‌کرد و همراه با کار دانشگاه هم می‌رفت، فاصله انداخته است. او وقتی از پسرش بی‌خبر می‌ماند به توصیه سید رادیواش را روشن می‌کند تا بتواند اسم پسرش را از رادیو عراق بشنود و به امید اسیر بودن یونس در تمام مدت سال‌های جنگ رادیویی را که یونس برای او خریداری کرده به کمر می‌بندد و با خود همراه می‌کند تا بلکه اسم پسرش را در میان اسرا بیابد اما خبری نمی‌شود. جنگ تمام می‌شود اسرا به وطن بازمی‌گردند اما خبری از فرزندش نمی‌شود. بی‌تابی‌های الفت زندگی را برکام اطرافیان تلخ کرده اما او هنوز در انتظار است تا بالاخره یونس به خوابش آمده و در نهایت مادر را به صبر و شکر دعوت می‌کند. آبیار در این فیلم درامی را روایت می‌کند که تلخ و سنگین است. این فیلم ملودرامی جنگی است که برای مادرانی که فرزندانشان مفقودالاثرند و سال‌ها در انتظار فرزندشان هستند مرثیه‌سرایی می‌کند و این مرثیه در سکانس پایانی فیلم به‌خوبی از کار درآمده است. چه بسیار زنانی در این سرزمین هستند که با از دست دادن فرزندانشان زندگی خود را بر باد دیدند اما باز هم توکل کردند و شاکر بودند. آبیار به‌خوبی الفت، مادر فرزند از دست داده را به تصویر می‌کشد که پس از مفقودالاثر شدن تنها فرزند ذکورش، امیدوار است معشوقش روزی از راه برسد. همه ایستادگی این مادر در این است که رادیواش را به کمر ببندد و با خود حمل کند و در نهایت به پسرش در عالم خواب گلایه می‌کند که جای رادیو روی کمرش پینه بسته است و تا فرزندش رخ ننماید آرام نمی‌شود و رادیو را باز نمی‌کند. مریلا زارعی به زیبایی و شایستگی به کاراکتر الفت جان بخشیده است. او علاوه بر گویش مناسب در نوع ایستادن، راه رفتن و حتی نشستن این شخصیت دقت لازم را کرده است. زارعی به‌خوبی نقش مادری که 3 دهه از زندگی‌اش در فیلم روایت می‌شود را بازی می‌کند و در جشنواره فیلم فجر احتمالا نامزد دریافت سیمرغ بلورین خواهد بود و امید است سیمرغ را برای شایستگی‌هایش به دستانش بسپارند.