در سال‌های اخیر برخی مسؤولان تلاش مجدانه‌ای را برای تغییر جایگاه دشمن از خارج کشور به سمت برخی نیروهای انقلابی سابق که مرعوب قدرت استکبار شده بودند، آغاز کردند. ایجاد همین درگیری‌های شدید در سطح داخلی همزمان با مذاکره و معامله پنهان با دشمن بزرگ ملت ایران «آمریکا» کار را به جایی رساند که برخی در داخل «شیطان بزرگ» را در حد فلان فرد واداده مقهور اخم استکبار، نزول دادند و بت بزرگ‌شان به جای آمریکا شد «فلانی»! نتیجه همه آن درگیری‌های سیاسی و گم‌شدن خط مبارزه با استکبار در پیچ و تاب جنگ لفظی با برخی عوامل استعمار در داخل، شد جان گرفتن دوباره نظام اقتصادی سرمایه‌داری! اما امروز وضعیت متفاوت از دیروز است. دشمن ابتدا تلاش کرد انقلاب را از دست دولت و ملت خارج کند. بهانه آنها القای این موضوع از جانب برخی سینه‌چاکان دشمن بود که «دوره دیپلماسی ایدئولوژیک» به پایان رسیده است! مقصود از این جملات که با بی‌خردی از جانب برخی مشاوران دولتی نیز فریاد زده شد چنین بود که اگر آرمان‌های اسلامی را از مسیر دیپلماسی سیاسی جدا کنیم، مسیر مصالحه با آمریکا خود به خود هموار خواهد شد. روی خودشان هم شرط‌بندی می‌کردند که در آمریکا قدرت به دست گروه «صلح‌طلبان ضدصهیونیست»(!) افتاده و یک حرکت «معقول» هیات ایرانی برای فروریختن دیوار بی‌اعتمادی کفایت می‌کند! البته این قول‌ها به دولت قبلی نیز از جانب دیپلمات‌های آمریکایی و عمله‌های اختصاصی‌شان که در دولت نفوذ کرده بودند، داده شده بود. اما بهانه جدیدی‌ها چنین بود که ما با قدیمی‌ها در منظر کدخدا خیلی تفاوت داریم! علاقه قلبی آمریکا آشتی با دولت فعلی ایران است! سوزان مالونی از اعضای شورای روابط خارجی آمریکا می‌گوید: «برخلاف برخی دوستان، ما فکر می‌کنیم اصلا مهم نیست که چه کسانی در ایران به قدرت برسند. ما با هر که روی کار آمد به نحوی خواهیم ساخت و تعامل وسیع را آغاز می‌کنیم!» پس ایران با تاکید بر دو اصل به سمت مذاکره با آمریکا پیش رفت:
الف- دولت آمریکا از جمله شخص جان کری و باراک اوباما «صلح‌طلبانی ضدصهیونیست» هستند که برای آشتی با ایران از آمادگی صددرصد برخوردارند.
ب- روش دیپلماسی دولت جدید مبنی بر «مدارا با مستکبر» بدون کوتاه آمدن از اصول و ارزش‌ها اما با حذف تدریجی شعارهای ایدئولوژیک موثر واقع خواهد شد. توجه دارید که دولت مکررا تاکید داشت ذره‌ای از اصول و ارزش‌های جمهوری اسلامی ایران و ملت انقلابی کوتاه نخواهد آمد اما نرمش در دیپلماسی را تواما به کار خواهد گرفت.
حال بیایید عملکرد تیم مذاکره‌کننده دولت را در عرصه بین‌الملل مشاهده کنیم.
1ـ توافقنامه ژنو که بیشتر شبیه به یک امتیازدهی یکجانبه به غرب بود به صورت اختصاصی با آمریکا امضا شد. به واسطه این توافق، نه تنها چارچوب تحریم‌ها با خللی مواجه نشد بلکه تا اندازه‌ای مسیر استقلال ملی کشورمان نیز با دست‌درازی مواجه شد. ازجمله می‌توان به گستاخ‌شدن دولتمردان صلح‌طلب آمریکا(!) اشاره کرد که بناگاه مشابه تجربیات تعلیق قبلی رنگ عوض کرده و با بدترین جملات دولت و ملت ایران را با تهدید به جنگ خطاب قرار دادند بی‌آنکه دولت و تیم حاکم بر دستگاه سیاست خارجی اندکی از این دشنام‌ها را مطابق عرف بین‌الملل پاسخ دهد.
2ـ بان کی‌مون مدعی شد نماینده ایران – محمدجواد ظریف- در گفت‌وگوی تلفنی با وی بر سر موضوع سوریه حاضر به عقب‌نشینی شده است. وی تاکید کرد ظریف به وی گفته است «ایران با پیش‌شرط پذیرش توافقات نشست ژنو 1 در نشست ژنو 2 شرکت خواهد کرد.» البته ورود به موقع ولایتی که مشاور امور بین‌الملل رهبری نیز محسوب می‌شود، موجب آشکار‌شدن این قول نابجا و برخلاف اصول سیاست خارجی کشور - بر حسب تایید گفته بان کی مون- شد. هر چند ظریف، بان کی مون را متهم به دروغگویی کرد اما عملا در برابر این دخالت آشکار در محدوده استقلال ملی کشور هیچ واکنش درخوری از سوی دولت و وی بروز نیافت!
3ـ نه تنها فضای روحی - روانی تحریم‌ها به قول یکی از نمایندگان هیات مذاکره‌کننده وزارت امورخارجه، پس از توافق ژنو خدشه‌دار نشده بلکه به واسطه آنچه شخص رئیس‌جمهور نام «حماسه اقتصادی داووس» را بر آن نهاد، جنگ لفظی شدیدی ضد ایران در محیط اقتصاد جهانی به راه افتاده است. بگذریم از کیفیت رونمایی از اقتصاد نفتی ایران و ارائه آن به خارجی‌ها که مدیر شرکت نفتی خیث توتال را در همان اجلاس ترغیب به استفاده از عبارت «پیشنهاد سکسی» رئیس‌جمهور روحانی به فرانسوی‌ها کرد. شأنیت چنین «بفرما‌زدن»هایی که کل هدف‌گذاری آن خلاصه در «وابستگی بیشتر به غرب» است زیر سوال است. واضح است که عاقبت تمرکز‌کردن بر بازگشت شرکت‌های نواستعمارگری که پیش از این خیانت‌های بسیاری در همین میدان‌های نفت و گاز مشترک ایران ـ قطر و ایران ـ امارات را مشتاقانه برای ضربه زدن به منافع ایران و ایرانی اجرایی کرده‌اند و آنگاه سر بزنگاه تحریم بدون دلیل موجه معرکه را نیمه کاره رها کرده‌اند، چیست! متخصصان حقوق روابط بین‌الملل از اینکه دولت‌های پیشین در برابر این بدعهدی‌های عجیب و دارای تضاد شدید با قوانین جهانی هرگز به محاکم بین‌المللی شکایت نبرده‌اند در بهت و حیرتند! کما اینکه آشتی بدون رسیدگی به تخلفات سابق با همین شرکت‌های نفتی و غیرنفتی بدسابقه آن هم با پیشنهاد «س...» حقیقتا جای بررسی دارد!
4ـ آخرین دسته گل غیررسمی دولت محترم در حوزه مبارزه با صهیونیسم است. واضح است که انکار «هولوکاست» جزو اصول سیاست خارجی کشور ما نیست اما به رسمیت نشناختن دولتی خونریز و اشغالگر که حاکمیت نظامی – جنگی خود را روی خانه‌های مالکان اصلی یک کشور مسلمان بنا نهاده از اصول لایتغیر جمهوری اسلامی ایران است. هنوز برای ملت مشخص نیست چطور دولتی که با ضدصهیونیستی‌ترین شعارها به سمت انعقاد قرارداد با آمریکا – دشمن اصلی ملت ایران- پیش رفت اکنون باب اظهارنظر غیررسمی درباره «اسرائیل» را گشوده است!؟ از اظهارنظر مبهم و نه‌چندان منطقی ظریف در مصاحبه با شبکه تلویزیونی آلمانی گرفته تا همنشینی چیت چیان با سیلوان شالوم در کنفرانس انرژی، دقیقا در زمانی که کشورهای عربی منطقه با ترک نشست به این موضوع تن ندادند! از حضور «موشه‌یعلون» ملعون در هنگام سخنرانی ظریف در نشست امنیتی مونیخ می‌گذریم چرا که خواست صهیونیست‌ها عادی‌شدن روابط با کشورهای اسلامی و حل بحران 60 ساله بدون پرداخت هزینه اشغالگری است. مشکل زمانی بروز می‌کند که در برابر این حجم از مماشات و مدارا، رفتار خباثت‌آمیز و استکباری آمریکا و سایر غربی‌های از پا افتاده با دولت و هیات ایرانی رو به وخامت نیز گذاشته است! عبرت از چنین حوادثی زمانی میسر می‌شود که بدانیم در دوره تنش زدایی هاشمی رفسنجانی نیز غرب به اندازه‌ای گستاخ شد که تهدید به حمله نظامی به صورت آشکارا در برابر مدارای طرف ایرانی بالا گرفت و سرانجام نام رئیس‌جمهور هاشمی که از همین دیپلماسی فاقد ایدئولوژی حمایت می‌کرد در لیست «تروریست‌های خطرناک جهانی» جای گرفت!! در دوره خاتمی نیز علی‌رغم اجرای بخش بزرگی از اصلاحات آمریکایی در کشور و پی گرفتن همین سیاست تنش‌زدایی، نام ایران در کنار دو کشور دیگر به عنوان «محور شرارت جهان» از جانب شخص رئیس‌جمهور آمریکا به سایر کشورها معرفی شد!
ختم کلام... هیچ مسیر میانبری برای کسب استقلال و حضور در باشگاه قدرت جهان وجود ندارد. تجربه تاریخی کشور ما مملو از مقاطعی است که ایرانی‌ها از ترس روس‌ها به دامان انگلیس پناهنده شده‌اند و از وحشت مشاهده حجم تمامیت‌خواهی انگلیس‌ها به سایه رضا قلدر برآمده از خود سیستم بریتانیا پناه برده‌اند. آمریکا آخرین غول زخمی این ماجراست! این مستکبرنمای از قدرت افتاده با کاهش واردات و کنترل معقولانه عرضه نفت در جهان، تکیه بر قدرت و بازوی ایرانی، حمایت از اقتصاد و سیاست خارجی ملی و پشتیبانی ملت از دولت و پایبندی عملی دولت به ارزش‌های مردمی و انقلابی و اسلامی زودتر از آنچه متصور است از پای درخواهد آمد. به امید خدا!