گروه سیاسی: اظهارات بی‌سابقه حسن روحانی در جمع برخی از دانشگاهیان مبنی بر بی‌سواد بودن منتقدان توافق ژنو اعتراضات گسترده‌ای در میان جامعه دانشگاهی کشور ایجاد کرد. در ادامه این واکنش‌ها، این بار جمعی از نخبگان دانشگاه صنعتی شریف اعتراض خود را نسبت به سخنان حسن روحانی اعلام کردند. به گزارش «وطن امروز»، 270 نفر از دانشجویان و نخبگان دانشگاه صنعتی شریف طی نامه‌ای به روحانی ضمن اشاره به برخی انتقادات وارده به توافقنامه، خواستار حضور وی در دانشگاه برای پاسخگویی به ابهامات مطرح شده از سوی اساتید دانشگاه درباره توافق ژنو به جای حمله به منتقدان شدند. در بخشی از این نامه آمده است: «جناب آقای دکتر روحانی، ما دانشجویان و نخبگان دانشگاه شریف نه معدودیم، نه کم‌سواد و بی‌سواد؛ ولی به توافق ژنو نقد داریم. نقد داریم زیرا متن توافقنامه را خواندیم، به بحث نشستیم، نزد اساتیدمان رفتیم و فهمیدیم آنچه از حقوق ملت ایران می‌بایستی به صراحت و براساس NPT در توافقنامه درج می‌شده، گنگ و مبهم و قابل تأویل و تفسیر آمده. نزد اساتیدمان رفتیم، کمی تأمل کردیم و فهمیدیم نه‌تنها خبری از فروپاشی سازمان تحریم نیست بلکه خدشه‌ای هم بر تحریم‌های اصلی وارد نگردیده. آقای دکتر روحانی، ما به توافق ژنو نقد داریم و نقدمان را به صراحت بیان می‌کنیم. نقد داریم به عدم توازن در آنچه در این گام به نیابت از ملت ایران داده و ستانده شده. نقد داریم به اینکه تمام حقیقت به مردم گفته نشد. نقد داریم و البته سؤال هم. همگان می‌دانیم اصلی‌ترین نگرانی طرف غربی از برنامه هسته‌ای کشورمان ذخیره اورانیوم 20 درصد بوده است و اصلی‌ترین معضل ما نیز تحریم‌های بانکی و نفتی؛ اما متاسفانه در مذاکرات اخیر مشاهده شد با اینکه اصلی‌ترین نگرانی طرف غربی رفع شده است، اصلی‌ترین تحریم‌ها یعنی تحریم‌های بانکی همچنان پابرجا مانده و تحریم‌های نفتی نیز به قوت خود باقی است و تنها مکثی(pause) در روند رشد آنها ایجاد شده است. در واقع تیم مذاکره‌کننده بخشی مهم و شاید اصلی‌ترین سنگرهای فتح شده طی سال‌های گذشته را به عنوان امتیاز به طرف غربی اهدا کرده و دقیقاً تا خطوط قرمز کشور عقب نشسته اما نتوانسته طرف غربی را از مواضع ظالمانه خود در تداوم تحریم‌های بانکی و نفتی عقب براند. سؤال اساسی این است که آیا در مذاکرات بعدی راهی جز عبور از خطوط قرمز کشور برای تیم مذاکره‌کننده باقی مانده است؟ آیا امتیازات داده شده با امتیازات گرفته شده تناسب و توازن دارد؟ در اینجا ما به نمایندگی از دانشجویان دانشگاه شریف از شما دعوت می‌کنیم با حضور در دانشگاه، در یک فضای عقلانی و به دور از هیاهوهای مرسوم سیاسی، به بخشی از سؤالات دانشجویان و اساتید دانشگاه خصوصاً درباره توافقنامه ژنو پاسخ دهید. البته امیدواریم این بار تریبونی هم برای اعلام نظر و طرح پرسش‌های دانشجویان در نظر گرفته شود.» با دانشگاهیان سرلشکرانه رفتار نکنیم
اساتید دانشگاه نیز به طرق مختلف مراتب اعتراض خود را به اظهارات روحانی اعلام کرده‌اند. بعد از عماد افروغ و چند تن دیگر از اساتید سر شناس دانشگاه‌های کشور، این بار سعید زیباکلام عضو هیات علمی گروه فلسفه دانشگاه تهران طی نامه‌ای به سخنان روحانی در دانشگاه شهید بهشتی واکنش نشان داد و نوشت: «آیا به‌راستی بر این باورید که با این تحکم‌ها و توپ و تشرها فضای باز در جامعه و دانشگاه ایجاد می‌شود؟ در یک کلام، اگر به‌راستی خواهان فضای باز دانشگاهی و شکوفایی اندیشیدن و نظریه‌سازی هستیم تحت هیچ شرایطی با دانشگاهیان سرلشکرانه رفتار نکنیم.» در بخشی از نامه زیباکلام آمده است: جناب آقای رئیس‌جمهور! آیا اساتید دانشگاهی از جریان مذاکرات که همواره توسط وزیر امور خارجه دولت جنابعالی بر محرمانه‌بودن آن اصرار و تأکید ویژه‌ای داشته‌اند کمترین اطلاعی دارند که بتوانند پس از ارزیابی آنها به میدان آمده اعلام نظر کنند؟
ـ آقای رئیس‌جمهور! هنگامی که بسیاری از تشکل‌های دانشجویی به واسطه جو رسانه‌ای‌ـ امنیتی خاصی که در این ماه‌های اخیر سیطره‌یافته جرأت نمی‌کنند پا به میدان گذاشته از انگشت‌شمار اساتید دانشگاهی دل به دریای انقلاب زده دعوت به سخنرانی کنند، جنابعالی به‌راستی انتظار دارید اساتید دانشگاهی به بحث و ارزیابی این به‌زعم حضرتعالی «کار بزرگ بین‌المللی» بپردازند؟
ـ و بالاخره، جناب آقای رئیس‌جمهور، بسیار بجا و شایسته سؤال کرده‌اید «چرا در علوم انسانی، حقوق، علوم‌سیاسی، اقتصاد و علوم‌اجتماعی رشد نمی‌کنیم و صاحب‌نظر نیستیم…؟» پاسخ این سؤال را در پژوهش‌های متعددی مورد طرح و بررسی مفصلی قرار داده‌ام. اما در این مقال به همین مقدار باید بسنده کنم که یکی از مهم‌ترین و اصلی‌ترین موانع رشادت و نظریه‌سازی از جانب عالمان حوزه‌های پایه‌ای علوم انسانی و علوم اجتماعی دخالت و اِعمال قدرت صاحبان و رجال سیاسی و حکومتی در عرصه دانشگاه است.
بایسته و ضروری است که حاکمان یاد بگیرند به دانشگاهیان امر و نهی نکنند و آنها را مورد خطاب و عتاب و ترعیب قرار ندهند.