خشایار سنجری: حضور افراد متفرقه در کاخ جشنواره در روز هشتم به نقطه اوج رسید. تعداد زیادی خانواده با فرزندانشان در سالن‌های اکران فیلم حضور می‌یافتند، بدون اینکه اثری از کارت منتقدی یا خبرنگاری باشد. این موضوع سبب شد تعداد زیادی از اهالی رسانه برای پیدا کردن جای نشستن دچار مشکل شوند و روی زمین بنشینند. فیلم آزیتا موگویی (که بنا نبود اکران شود و مراحل فنی‌اش به طول انجامیده بود) در سئانس فوق‌العاده 12 شب اکران شد که البته تعداد حاضرین در سالن بسیار کمتر از سئانس‌های قبلی بود. استقبال از نشست‌های خبری نیز به علت تداخل زمان اکران فیلم بعدی با نشست فیلم قبلی، کاهش یافته و شور و حال روزهای اول را نداشت. خانه پدری، خندیدن به صحنه تراژیک
شلوغ‌ترین و پرازدحام‌ترین اکران جشنواره سی و دوم را باید متعلق به سئانس ساعت هفت روز شنبه دانست. صف‌های طویلی جلوی سالن اصلی میلاد تشکیل شده بود، عده زیادی روی زمین نشستند و علاقه‌مندان به فیلم عیاری، مشتاقانه منتظر آغاز اکران فیلم بودند. این بار برخلاف همیشه که از مراسم معرفی عوامل فیلم، استقبال چندانی نمی‌شد، حاضران در سالن دست‌اندرکاران فیلم را به‌خوبی و گرم استقبال و بدرقه کردند. قبل از اکران خانه پدری، مهران رجبی در نقش مجری مراسم معرفی عوامل فیلم ظاهر شد تا با سرگرم کردن حاضران در سالن، تاخیر به وجود آمده در اکران را پوشش دهد. علت تاخیر هم طبق عادت نقص فنی در تجهیزات سالن و نسخه کپی اصلی اعلام شد. یکی از بازیگران فیلم نیز در اوج ناباوری بخشی از داستان فیلم را لو داد و تعجب همگان را فراهم کرد. نکته دیگری که در هنگام اکران خانه پدری جلوه‌گری می‌کرد، خندیدن برخی از حاضرین در سالن به صحنه‌های تراژیک و احساسی فیلم بود که اخیرا این مساله به معضلی بین مخاطبان سینمای ایران تبدیل شده و ریشه‌های اینگونه واکنش‌های بینندگان جای سوال دارد. عیاری در آخرین فیلمش گذر زمان را در قالب خانواده‌ای سنتی به تصویر کشیده و سعی کرده با استفاده از مناسبات درون خانواده‌ای، آینه جامعه طی سال‌ها باشد. لوکیشن خانه پدری محدود به یک خانه کلنگی و زیرزمین آن است که باوجود زیبایی معماری و حال و هوای ظاهرا با طراوتش، به مخروبه‌ای خوفناک بدل شده که اعضای خانواده آن را قبرستان می‌نامند. این محدودیت و بسته بودن محیط در فیلم، به درستی فضاسازی شده و هوشمندانه با اوضاع تاسف‌آوری که اعضای خانواده با آن در چالشند، جور در می‌آید. استفاده از موتیف تاثیرگذار تاب در حیاط که دختران خانواده در طول زمان یک به یک روی آن می‌نشینند و درگیر مصائبی طاقت‌فرسا می‌شوند، سبب شده خط داستانی فیلم همچون نخ تسبیح حفظ شده و مخاطب را درگیر تماشای اثری کند که با حفظ انسجام در ساختارش، سرگذشت خانواده‌ای را با تمام دغدغه‌هایشان به قاب تصویر بکشد اما از حیث موضوع خانه پدری را باید بازگشت به عصر جاهلیت برشمرد.
کلاشینکف، سهیلی تارانتینو
سهیلی در آخرین فیلمش به مضامین متعددی می‌پردازد و در هیچ یک از این اشارات اجتماعی‌اش دقیق نشده و با پرداختی سطحی به موضوعات حساسی چون قاچاق مواد مخدر، کودکان کار، اسیدپاشی و... نگاهی کوتاه و گذرا می‌کند که این موضوع سبب سوخت شدن سوژه حساس و ملتهبش می‌شود. سینمای سهیلی مولفه‌ها و المان‌های بسیاری را از سینمای کیمیایی وام گرفته ولی برخلاف فیلم‌های کیمیایی، نگاهی هجوآلود به اجتماع پیرامونش دارد و تلخی فیلم‌هایش را با طنز کلامی، پوشش می‌دهد تا برای مخاطب قابل هضم باشد. هجو کردن موقعیت‌های کاملا جدی، جلوه‌ای تارانتینویی به کلاشینکف داده و در نیمه دوم فضایی مفرح را فراهم کرده است (به طور مثال سکانس درگیری جلوی حمام که سهیلی با تفنگ و درگیری مسلحانه شوخی می‌کند). دیالوگ‌های این فیلم نیز مانند بسیاری از آثار کیمیایی، با شخصیت لات‌مآب یا بی‌سواد قصه، همسو نبوده و بیشتر در راستای انتقال مفاهیم مدنظر کارگردان از آن بهره برده می‌شود. حضور متافیزیکی عادل در نمای پایانی بر فراز برج میلاد و بعد از آن ویلایی در شمال همراه کودکان بی‌سرپرست، پایان‌بندی مناسبی برای فیلمی که به دنبال دغدغه‌های اصیل اجتماعی است، محسوب نمی‌شود. نگاه ابجکتیو به نماها، در این سال‌ها رایج شده و چندان با سینمای اجتماعی و رئال‌محور ایران همخوانی ندارد. البته به نظر می‌رسد این مساله تمهیدی است برای سهیلی تا با اتکا بر آن، اتفاقات جاری در فیلمش را پوشش داده و ممیزی را دور بزند.