مهدی بشکنی: دروازه آرسنال 5 بار در آنفیلد باز شد. آنها در این فصل یک بار دیگر با دریافت 6 گل، شکست سنگینی از من سیتی خوردند. توپچی‌ها سابقه کیسه گل‌شدن را پیش از این هم داشته‌اند، 8 تایی معروف برابر منچستر یونایتد و شکست‌های سنگین برابر بارسلونا در نوکمپ که هربار باعث می‌شد پیروزی‌های تیم لندنی در خانه کفاف صعود به دور بعدی لیگ قهرمانان را ندهد. یک نقطه مشترک در تمام این شکست‌ها وجود دارد. مساله بسیار ساده‌ای که از چشم پروفسور فرانسوی... نه، باور اینکه ونگر متوجه این موضوع نشده بسیار سخت است، شاید او به دلیل طرز تفکرش و فلسفه کاریش چشم خود را روی این واقعیت بسته است که تیم جوان او در دیدارهای بزرگ، در خانه حریفان، از نظر آمادگی ذهنی ناآماده به میدان می‌رود. برابر سیتی در اتحاد، مقابل منچستر در اولدترافورد، بازی‌های برگشت برابر بارسلونا و این آخری در آنفیلد. فقط همین؟
در بازی لیورپول و آرسنال، شاگردان آرسن ونگر به حریف اجازه دادند در مدت 90 دقیقه، 21 ضربه به سمت دروازه آنها بزنند. (کمتر از هر 5 دقیقه، یک ضربه!) تیمی که اساس فوتبالش بر پایه مالکیت توپ است، باید بداند لو دادن توپ در هر نقطه‌ای از زمین یعنی اهدای فرصت ضد حمله به حریف. (روی گل سوم، اوزیل توپ را در میانه‌های میدان از دست داد) بویژه در برابر رقبای قدرتمند و بازیکنان بزرگ که بلدند چگونه از کوچک‌ترین فرصت، بزرگ‌ترین بهره را ببرند. عجیب هم نیست که در چنین شرایطی بازیکنان حریف مرتب در موقعیت تک به تک قرار گیرند و ضرباتشان در چهارچوب باشد و هرچه ضربات در چهارچوب بیشتر، شانس به گل رسیدن هم بیشتر. (12 ضربه لیورپولی‌ها داخل چهارچوب بود که 7 تای آن توسط شچسنی مهار شد.)
مشکل آرسن و آرسنال کجاست؟
اما مشکل اساسی لو دادن توپ‌های حیاتی هم نیست! آرسنال در نمایش فاجعه‌بارش در آنفیلد بازهم 58 درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت در حالی که 87 درصد پاس‌هایشان صحیح بود، اما نتیجه... شاید مشکل اصلی آرسنال در چنین شکست‌هایی را می‌توان از کم‌تجربگی و جوانی بازیکنانی دانست که آرسن ونگر آنها را به میدان می‌فرستد. هرچند او به خوبی می‌داند تجربه نقشی حیاتی در چنین دیدارهایی ایفا می‌کند اما شاید غرور و لجبازی خاص ونگر، به مربی فرانسوی این اجازه را نمی‌دهد که کمی از جوانگرایی‌‌اش در بازی‌های بزرگ بکاهد. او دوست دارد با همان جوان‌هایش مچ رقبا را بخواباند حال آنکه آرسنال با بازیکنان جوانش وقتی از رقیبی بزرگ (این برای بازی با تیم‌های پایین‌تر از سطح آرسنال صدق نمی‌کند) چند گل عقب می‌افتد بدجوری قافیه را می‌بازد. داشتن نفرات با تجربه‌ای درون زمین در لحظاتی اینچنین بشدت تاثیرگذار است. بزرگ‌ترهای تیم می‌توانند روحیه از دست رفته و غرور از بین رفته را به تیم برگردانند. بهتر نبود از تجربه روسیچکی، پودولسکی و حتی فرمالن ناآماده برای این دیدار خاص استفاده می‌شد؟
تجربه به سن و سال است؟
بله، حضور نفرات با تجربه در دیدارهای بزرگ و حساس تعیین‌کننده و سرنوشت‌ساز است اما منظورمان از تجربه سن و سال نیست! در همین دیدار آرسنال و لیورپول، میانگین سنی آرسنال در حد نرمال (تقریبا 26 سال) قرار داشت، در حالی که میزبان با میانگین سنی کمتری (چیزی در حدود 24) پای به میدان گذاشته بود اما در تیم قرمزپوش بندر آنفیلد تعداد نفراتی که سابقه حضور و تجربه چنین رقابتی را داشتند به مراتب بیشتر از میهمان بود، بویژه این مساله برای ارکان تیم صادق بود. تجربه جرارد، سوآرز و حتی اسکرتل در چنین رقابتی را با پرمرته‌ساکر، اوزیل و ویلشر مقایسه کنید. اوزیل که باید نقشی تعیین‌کننده در تیم ایفا می‌کرد، خود پس از گل سوم حریف آگاهانه از جریان بازی کنار کشید و خیلی زود تسلیم شد. شاید بتوان گفت تعصب به پیراهن در چنین زمان‌هایی می‌تواند کارساز باشد. آرسنال مفتضحانه باخت، صدر را به همشهری آبی‌پوشش واگذار کرد و با این شرایط باید 4 روز دیگر از من یونایتد پذیرایی کند و سخت‌تر از آن میزبانی از بهترین تیم باشگاهی حال حاضر جهان یعنی بایرن مونیخ. آیا آرسن ونگر بازهم این شکست سنگین و تلخ را فراموش خواهد کرد یا اصلا آرسنال او با این وضع در این فصل، طلسم جام نگرفتن‌هایش را می‌شکند؟