میکائیل دیانی انقلاب اسلامی ایران بعد از گذشت سی و پنج سال از عمر مبارک خود امسال فصل جدیدی از جامعه‌ای دینی و حکومتی اسلامی را پشت‌سر خواهد گذاشت. حکومتی که به‌واسطه ایدئولوژی متفاوتش مورد بررسی بسیاری از جامعه‌شناسان و اندیشمندان جهان قرار گرفت. این انقلاب در قرنی به‌وقوع پیوست که جهانیان با قاطعیت دین را از حکومت کنار گذاشته بودند اما پدیده انقلاب اسلامی باعث شد تا اندیشمندانی چون فوکو از دنیای بازگشت به دین خبر دهند. اما انقلاب اسلامی ایران در این سی‌و‌اندی سال با فتنه‌های مختلفی نیز روبه‌رو بوده است. از بدو شکل‌گیری انقلاب، دولت موقت اولین فتنه‌ای بود که بر سر راه آرمان‌های انقلاب ایستاد؛ دولتی که به گفته رئیس آن (بازرگان) دولتی فولکسی است و نمی‌تواند هم سرعت انقلابیون دو آتشه باشد. ارتباطات پیدا و پنهان اعضای این دولت با دشمنان انقلاب و... در نهایت امام را بدان جا رساند که بگوید: ما از ابتدا نیز خطا کردیم که دولت را به دست اینها سپردیم. بعد از آن فتنه ریاست‌جمهوری بنی صدر و کارشکنی آن در امور جنگ بود که دعوای بین مجلس و دولت را نیز در اوایل انقلاب و زمانی که همه باید در برابر دشمن خارجی وحدت می‌داشتند، افروخت. غائله 14 اسفند 59 آخرین برگ از عمر سیاسی بنی صدر در ایران بود که منجر به کشته‌شدن جوانان انقلابی به‌دست منافقین شد. در این بین در سال‌های ابتدایی جنگ فتنه‌های کوچک و بزرگی چون غائله کردستان؛ گیلان، آذربایجان، خلق عرب خوزستان و... نیز بوده که هر کدام با درایت رهبر کبیر انقلاب و حماسه ملت ایران دفع شدند. اما در دهه دوم انقلاب و 10 سال پس از ارتحال بنیانگذار انقلاب فتنه 78 به‌وقوع پیوست، فتنه‌ای به مراتب پیچیده‌تر از فتنه‌های ابتدای انقلاب و آن هم از درون دولت اتفاق افتاد. با گذشت كمتر از یك سال از حاكمیت جریان موسوم به چپ كه خود را اصلاح‌طلب نامیده بود بر قوّه مجریه، سعید حجاریان عضو برجسته حزب مشاركت در گفت‌وگو با روزنامه ایران، فتح سنگر به سنگر را به عنوان راهبرد جبهه دوم خرداد اعلام كرد. فتح سنگر به سنگر که بعدها مشخص شد قرار است انقلاب را با یک استحاله از درون تهی کند با شکل‌گیری روزنامه‌های زنجیره‌ای، توهین به مقدسات و ارکان نظام، شبهه‌افکنی در ساختارهای نظام و طرح مسائلی چون حاکمیت دوگانه کلید خورد. نفوذ به وزارت اطلاعات و قتل‌های زنجیره‌ای مرحله دیگری بود که فتنه را پیچیده‌تر کرد اما همه تلاش‌ها برای 18 تیر 78 ذخیره شده بود؛ فتنه‌ای که 5 روز تهران را در تلاطم نگه داشت ولی مردم بصیر در 23 تیر 78 چشم فتنه را کور کردند. اما 10 سال بعد در سال 88 فتنه‌ای به مراتب پیچیده‌تر از فتنه‌های گذشته اتفاق افتاد. این بار کسانی سردمدار فتنه بودند که خود را منتسبین به امام می‌دانستند و با نام امام خمینی (ره) جلو آمدند. میرحسین موسوی خود را نخست‌وزیر امام می‌دانست؛ کروبی از امام حکم داشت و هواداران فتنه نیز هر یک به نحوی خود را به امام منتسب می‌دانستند. انتخابات اتفاق افتاد و به قول محمدعلی ابطحی-رئیس دفتر خاتمی- «تقلب نه بهانه یک اعتراض بلکه رمز شروع یک فتنه شد.» 8 ماه آشوب خیابانی از اعتراض به نتیجه انتخابات شروع شد اما هر روز یکی از آرمان‌ها را زیر پا می‌گذاشت. یک روز آرمان فلسطین، یک روز قانون اساسی، یک روز اصل ولایت فقیه و یک روز عاشورای اباعبدالله را! دهه فجر امسال چهارمین سالگرد خنثی‌سازی فتنه پیچیده سال 88 است که پتک جمهوریت بود بر دیکتاتوری اشرافیت اما آنچه نباید فراموش کرد این است که فتنه‌گر همچنان وجود دارد. موضوعی که رهبر انقلاب در سال 88 و در بحبوحه غبارزدایی از فضای فتنه بر آن تاکید کردند، آن است که سران فتنه، آمریکا و اعوانش هستند. خباثت این دولت‌ها است که در 35 سال پیروزی انقلاب اسلامی همواره هزینه‌های هنگفتی را برای فتنه‌انگیزی در جمهوری اسلامی کنار گذاشته‌اند و دست آنها در تک تک فتنه‌های پس از انقلاب مشخص بوده است. آنچه ملت ایران پیش‌رو دارد راهی است طولانی و دولتمردان ما باید بدانند که نمی‌شود به فتنه‌گر اعتماد کرد و امید راهی موفقیت‌آمیز با وی داشت. مسیر اشتباه دولت فعلی که پیشرفت برون‌زا را در دستور کار خود قرار داده است، زمینه‌ساز فتنه دیگری است که با نشان دادن دستکش مخملی آمریکا روی دست چدنی‌‌اش واقع شده است و این نیز از سخنان مسؤولان دولت آمریکا مشخص است چه آنکه سخنگوی وزارت خارجه آمریکا اعلام کرد که «تحریم‌ها دلیل حضور ایران در مذاکرات بود و اگر مذاکرات به شکست بینجامد از تحریم‌های بیشتر حمایت می‌کنیم.» ادامه مسیر امام (ره) در گرو پیشرفت درون‌زا؛ اتکا به نیروی داخل و ساخت استحکام داخلی قدرت در جمهوری اسلامی است و این مهم محقق نخواهد شد مگر آنکه مسؤولان چشم امید خود را از غرب بردارند. رهبر انقلاب در دیدار با دانشجویان و دانش‌آموزان در 13 آبان امسال فرمودند: «ما براى مسائل اقتصادى كشور همه تلاشمان بایستى متمركز باشد روى مسائل داخلى؛ آن پیشرفتى، آن گشایشى ارزش دارد كه متكى باشد به قدرت درونى یك ملت. یك ملت اگر به قدرت خود، به توانایى‌هاى خود متكى بود، دیگر از اخم یك كشور، از تحریم یك كشور متلاطم نمی‌شود؛ این را باید ما حل كنیم. همه حرف ما با مسؤولان - چه مسؤولان گذشته، چه مسؤولان امروز - همین است كه باید براى گشایش مسائل كشور و مشكلات كشور، از جمله مشكلات اقتصادى، نگاه به درون باشد. ما در كشور ظرفیت‌هاى زیادى داریم؛ از ظرفیت‌هاى این ملت كه عبارت است از: هم امكانات انسانى، هم امكانات طبیعى، هم امكانات جغرافیایى و موقعیت منطقه‌اى باید استفاده‌كرد».